แนวทางการส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
เม.ย. 10, 2020
คำสำคัญ:
การส่งเสริม การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การตลาด จังหวัดนครพนม
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม 2) ศึกษาส่วนประสมทางการตลาดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม (7Ps) 3) สร้างแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม ด้วยการกำหนดยุทธศาสตร์การตลาดการท่องเที่ยวจากส่วนประสมทางการตลาดการท่องเที่ยว (7Ps) ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยการแจกแบบสอบถามกับตัวอย่าง จำนวน 400 คน วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติที่ใช้ในการทดสอบ ได้แก่ สถิติค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว และการวิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยเป็นรายคู่ด้วยวิธีของเชฟเฟ่ กำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
ผลการวิจัยพบว่า
- พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามมีความต้องการในการมาท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อนและเติมเต็มให้กับชีวิต ร้อยละ 29.8 โดยมีแรงจูงใจในการมาท่องเที่ยวเพราะวัฒนธรรมและประเพณี ร้อยละ 22.5 ในด้านปัจจัยส่งผลต่อการตัดสินใจมาท่องเที่ยวเพราะมีทรัพยากรการท่องเที่ยวที่หลากหลาย ร้อยละ 25.8 และมูลเหตุที่ก่อให้เกิดการตัดสินใจมาท่องเที่ยวเพราะอิทธิพลของสังคมและบุคคล ร้อยละ 26.5
- ระดับความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีต่อส่วนประสมทางการตลาดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม (7Ps) ในภาพรวมมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ย 4.11 ได้แก่ ปัจจัยด้านการสร้างและนำเสนอลักษณะทางกายภาพ มีค่าเฉลี่ย 4.35 รองลงมา ได้แก่ ปัจจัยด้านผลิตภัณฑ์ มีค่าเฉลี่ย 4.23 ปัจจัยด้านราคาและบริการ มีค่าเฉลี่ย 4.18 ปัจจัยด้านกระบวนการ มีค่าเฉลี่ย 4.10 ปัจจัยด้านช่องทางการจัดจำหน่าย ค่าเฉลี่ย 4.08 ปัจจัยด้านบุคคล มีค่าเฉลี่ย 4.05 และปัจจัยด้านส่งเสริมการตลาด มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด มีค่าเฉลี่ย 3.18 ตามลำดับ การทดสอบค่าที (t-test) พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีเพศแตกต่างกัน ให้ความสำคัญต่อปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด (7Ps) แตกต่างกัน การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One - way ANOVA) พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้เฉลี่ยต่อเดือนแตกต่างกัน จะให้ความสำคัญต่อปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด (7Ps) ที่แตกต่างกัน
- ด้านการกำหนดยุทธศาสตร์การตลาดเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม ที่พบจากการวิจัยคือ ด้านลักษณะกายภาพและการนำเสนอ (Physical Evidence and Presentation) ต้องมีการบริหารจัดการพื้นที่ พัฒนาเส้นทางหลัก และเส้นทางรอง ด้านผลิตภัณฑ์ (Product) มีความหลากหลายและโดดเด่นด้านวัฒนธรรมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ด้านราคา (Price) ราคาค่าบริการทางการท่องเที่ยวก็ไม่แพงมากด้านกระบวนการ (Process) มีกระบวนการทำงานและการบริการที่ดีแต่ควรนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อการท่องเที่ยว ด้านสถานที่ (Place) สามารถเข้าถึงได้ง่าย สะดวก และรวดเร็ว ด้านบุคลากร (People) ต้องมีการพัฒนาบุคลากรทางการท่องเที่ยวและการบริการให้เพียงพอ และด้านการส่งเสริมการตลาด (Promotion) ต้องส่งเสริมการตลาดทางการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ภูมิวรมุนี ศ. . ., วงษ์มณฑา เ. . ., & เตชะคณา ช. . . (2020). แนวทางการส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(1), 184–201. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/241012
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
1. Auampradit Juthamart. (2011). Behavior and the Satisfaction of Tourist in Ayutthaya Province.
Business Economics. Chiang Mai University. Chiang Mai.
2. Chawannooch Aootthayan. (2009). Instructional Documents Tourist Behavior. Rajamangala
University of Technology Krungthep. (Source). https://touristbehavior.wordpress.com/1
3. Dangrot Preecha. (2011). 21st Century Tourism Industry. Bangkok. Five and Four.
4. Department of Tourism (2014). Handbook of assessment standards of quality cultural
attractions. Bangkok. The War Veterans Organization of Thailand Under Royal
Patronage of His majesty the King.
5. Karnjana Sukhanthasirikool. (2013). The Development of Cultural Tourism in the Northeast. Search on 5 May 2017, (Source http://sutir.sut.ac.th:8080/sutir/handle/123456789/6225
6. Kemika Kumpet. (2012). Guidelines on Sustainable Tourism Development with the Cooperation of Community at Khophayam, Ranong Provinces. Independent study (Tourism and Hotel Management), Naresuan University.
7. Ketsingh Wichian. (1998). Action Research. (3rd ed.). Bangkok. Thaiwatthanabhanit.
8. Khongsawat Juthamart. (2007). Study of an Approach to Promote Cultural Tourism Nakhon Phathom Province.
9. Kitja Techasirithanakul. (2006). Development the Potential of Cultural Tourism Mekong river bar Case Study of Sri Ubon Rattanaram Temple, Muang District Ubon Ratchathani Province, Ubon Ratchathani university.
10. Kotler, Philip. (2003). Marketing Management. (11th ed.) Pearson Education.
11. Kumpet, Kemika. (2012). Guidelines on Sustainable Tourism Development with the Cooperation of Community at Khophayam, Ranong Provinces. Independent study (Tourism and Hotel Management), Naresuan University.
12. Ministry of Tourism and Sports. (2011). The National Tourism Development Plan of 2012 -2016. (Online) Source: http://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?
13. Mongkhonnavakun, Pakcharada. (2012). Satisfaction of Thai tourist toward taling chang floating market. Independent study (Marketing Management), Siam University, Bangkok.
14. Nakhon Phanom Province Official. (2016). The Development Plan of Nakhon Phanom Province. 2017 - 2521 BC. (Source) http://www.nakhonphanom.go.th/
15. Nakhonphanom Statistical Office. (2016). The Report Analyses the situation of spatial data. (Source). http://osthailand.nic.go.th/masterplan_area/userfiles/
16. National Research Council of Thailand. (2011). The Policies and Strategies of national research, 8, (2012 - 2016).
17. National Statistical Office and Women's Affairs and Famalily Development Office. (2008). Gender-male: different on similar. Thammada Press. Bangkok.
18. Nittaya Ngamyingyong and La-iard Silanoi. (2017). Guidelines on Sustainable Tourism Development at The Lakha Community on The Banks of Damnoensaduak Canal in Samutsakhon and Ratchaburi Provinces, Dusit Thani College Journal 11(1), January-April 2017. 11(1), 149-166.
19. Pathomkanjana, Chaichan. (2014). Guildelines for the Promotion of Cultural Tourism Participation of Community Bangluang, Banglen District, Nakhon Pathom Province. Academic Services Journal Prince of Songkla University. 26(1), 118-129.
20. Sayrerat Siriwan . (1998). Tourist Behavior. (2nd ed.). Bangkok. Samakkheesan (Dokya).
21. Sereerat Siriwan. (1998). Marketing Management. Diamond in Business World Publishing, Bangkok.
22. Sudaporn Thongsawat. (2016). Behaviour and the satisfaction of Malaysian tourists traveling cultural tourism in Songkhla. Songkha University.
23. Sukanthasirikun Kanchana. (2013). The Quality Development of Northeastern Cultural Tourism in Thailand. Program in Technology Management. School of Social Technology. Suranaree University of Technology.
24. Untachai Subchat. (2012). The Development of Integrated Ecotourism Marketing Management to be Sustainable in Upper Northeastern, Thailand. Udon Thani Rajabhat University.
Business Economics. Chiang Mai University. Chiang Mai.
2. Chawannooch Aootthayan. (2009). Instructional Documents Tourist Behavior. Rajamangala
University of Technology Krungthep. (Source). https://touristbehavior.wordpress.com/1
3. Dangrot Preecha. (2011). 21st Century Tourism Industry. Bangkok. Five and Four.
4. Department of Tourism (2014). Handbook of assessment standards of quality cultural
attractions. Bangkok. The War Veterans Organization of Thailand Under Royal
Patronage of His majesty the King.
5. Karnjana Sukhanthasirikool. (2013). The Development of Cultural Tourism in the Northeast. Search on 5 May 2017, (Source http://sutir.sut.ac.th:8080/sutir/handle/123456789/6225
6. Kemika Kumpet. (2012). Guidelines on Sustainable Tourism Development with the Cooperation of Community at Khophayam, Ranong Provinces. Independent study (Tourism and Hotel Management), Naresuan University.
7. Ketsingh Wichian. (1998). Action Research. (3rd ed.). Bangkok. Thaiwatthanabhanit.
8. Khongsawat Juthamart. (2007). Study of an Approach to Promote Cultural Tourism Nakhon Phathom Province.
9. Kitja Techasirithanakul. (2006). Development the Potential of Cultural Tourism Mekong river bar Case Study of Sri Ubon Rattanaram Temple, Muang District Ubon Ratchathani Province, Ubon Ratchathani university.
10. Kotler, Philip. (2003). Marketing Management. (11th ed.) Pearson Education.
11. Kumpet, Kemika. (2012). Guidelines on Sustainable Tourism Development with the Cooperation of Community at Khophayam, Ranong Provinces. Independent study (Tourism and Hotel Management), Naresuan University.
12. Ministry of Tourism and Sports. (2011). The National Tourism Development Plan of 2012 -2016. (Online) Source: http://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?
13. Mongkhonnavakun, Pakcharada. (2012). Satisfaction of Thai tourist toward taling chang floating market. Independent study (Marketing Management), Siam University, Bangkok.
14. Nakhon Phanom Province Official. (2016). The Development Plan of Nakhon Phanom Province. 2017 - 2521 BC. (Source) http://www.nakhonphanom.go.th/
15. Nakhonphanom Statistical Office. (2016). The Report Analyses the situation of spatial data. (Source). http://osthailand.nic.go.th/masterplan_area/userfiles/
16. National Research Council of Thailand. (2011). The Policies and Strategies of national research, 8, (2012 - 2016).
17. National Statistical Office and Women's Affairs and Famalily Development Office. (2008). Gender-male: different on similar. Thammada Press. Bangkok.
18. Nittaya Ngamyingyong and La-iard Silanoi. (2017). Guidelines on Sustainable Tourism Development at The Lakha Community on The Banks of Damnoensaduak Canal in Samutsakhon and Ratchaburi Provinces, Dusit Thani College Journal 11(1), January-April 2017. 11(1), 149-166.
19. Pathomkanjana, Chaichan. (2014). Guildelines for the Promotion of Cultural Tourism Participation of Community Bangluang, Banglen District, Nakhon Pathom Province. Academic Services Journal Prince of Songkla University. 26(1), 118-129.
20. Sayrerat Siriwan . (1998). Tourist Behavior. (2nd ed.). Bangkok. Samakkheesan (Dokya).
21. Sereerat Siriwan. (1998). Marketing Management. Diamond in Business World Publishing, Bangkok.
22. Sudaporn Thongsawat. (2016). Behaviour and the satisfaction of Malaysian tourists traveling cultural tourism in Songkhla. Songkha University.
23. Sukanthasirikun Kanchana. (2013). The Quality Development of Northeastern Cultural Tourism in Thailand. Program in Technology Management. School of Social Technology. Suranaree University of Technology.
24. Untachai Subchat. (2012). The Development of Integrated Ecotourism Marketing Management to be Sustainable in Upper Northeastern, Thailand. Udon Thani Rajabhat University.
