แนวทางการจัดการความปลอดภัยทางการท่องเที่ยวของอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในฐานะจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวต่างชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนวทางการจัดการความปลอดภัยทางการท่องเที่ยวของอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในฐานะจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวต่างชาติ ผลการสังเคราะห์พบว่าแนวทางการจัดการความปลอดภัยทางการท่องเที่ยวของอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต้องเกิดจากความร่วมมือที่เข้มแข็งของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจากทุกภาคส่วน ได้แก่ ภาครัฐ ภาคเอกชน ชุมชนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยว โดยภาครัฐมีหน้าที่ 1) บังคับใช้กฎหมายและกำหนดบทลงโทษแก่ผู้ที่กระทำผิดอย่างจริงจัง 2) พัฒนาระบบความปลอดภัยและสุขอนามัยในแหล่งท่องเที่ยว 3) ประสานงานและความร่วมมือระหว่างหน่วยงาน 4) พัฒนาคน 5) จัดทำคู่มือสำหรับนักท่องเที่ยว 6) พัฒนาคุณภาพของระบบคมนาคมขนส่ง 7) พัฒนากลไกและช่องทางการรับแจ้งเหตุ 8) พัฒนาระบบการทำงานของภาครัฐ และ 9) แก้ปัญหาการหลอกลวงและเอารัดเอาเปรียบนักท่องเที่ยว ภาคเอกชนมีหน้าที่ 1) ปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด 2) ประสานงานกับหน่วยงานภาครัฐ 3) ปรับปรุงคุณภาพมาตรฐานของสถานที่ท่องเที่ยวและสถานประกอบการ 4) พัฒนาคุณภาพของบุคลากร 5) สอดส่องดูแลรักษาความปลอดภัย และ 6) มีจิตสำนึกที่ดีต่อการท่องเที่ยว ชุมชนมีหน้าที่ 1) ช่วยเฝ้าระวังความเสี่ยงภัยต่าง ๆ 2) แจ้งรายงานความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องให้กับเจ้าหน้าที่รัฐที่รับผิดชอบ และ 3) ให้ความช่วยเหลือนักท่องเที่ยวเมื่อประสบภัย และนักท่องเที่ยวมีหน้าที่ 1) ตระหนักถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น และ 2) ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับจุดหมายปลายทางที่จะเดินทางไปเยือน
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
2. Ashton, A. S., & Chootiraka, M. (2016). Mitigating destination risk perception: study on international retirement migration tourists in Thailand. CAUTHE 2016: The changing Landscape of Tourism and Hospitality: The Impact of Emerging Markets and Emerging Destinations. Sydney: Blue Mountains International Hotel Management School.
3. Boakye, K. A. (2012). Tourists’ views on safety and vulnerability. A study of some selected towns in Ghana. Tourism Management, 33(2), 327-333.
4. George, R. (2003). Tourist’s perceptions of safety and security while visiting Cape Town. Tourism Management, 24(5), 575-585.
5. Janchai, Napaporn. (2016). Efficiency of Tourism Development from Government Policy to Practice Case Study: Hua Hin, Thailand. SDU Research Journal Humanities and Social Sciences, 12(2), 191-211.
6. Janthadech, Thanasin. (2017). Guidelines for the development of personal production programs in tourism industry to front office service for enhance the competitiveness of the Asean community. VRU Research and Development Journal Humanities and Social Science, 12(2), 89-102.
7. Mansfeld, Y., & Pizam, A. (Eds.). (2006). Tourism, security and safety: from theory to practice. Oxford: Elsevier Butterworth-Heinemann.
8. Ministry of Tourism and Sports. (2017). Tourism Development Plan 2 (2017-2021). Bangkok: The War Veterans Organization of Thailand press.
9. National Institute of Development Administration. (2016). Strategic plan to building
confidence in the safety of life and property of foreign tourists. Retrived November 15, 2017, from http://www.jpp.moi.go.th/media/files/25_01_59.pdf.
10. Tarlow, P. E., & Santana, G. (2002). Providing safety for tourists: a study of a selected sample of tourist destinations in the United States and Brazil. Journal of Travel Research, 40(4), 424-431.
11. Taweephol, Rachanon., & Chuntuk, Thirawat. (2017). The Providing Professional Service of Boutique Hotels at Cha-Am District, Petchaburi Province and Hua-Hin District, Prachuap Khiri Khan Province. VRU Research and Development Journal Science and Technology, 12(1). 1-14.
12. Thailand Tourism Council. (2017). Thailand tourism confidence Index. Retrived November 18, 2017, from http://www.thailandtourismcouncil.org/wp-content/uploads/2017/10/AW_TTCI_2017-03_20170914-single.pdf.
13. Ritchie, B. W. (2004). Chaos, crises and disasters: a strategic approach to crisis management in the tourism industry. Tourism Management, 25(6), 669–683.
14. Wichasin, p., & Doungphummes, N. (2012). A comparative study of international tourists’ safety needs and Thai tourist polices’ perception towards international tourists’ safety needs. International Scholarly and Scientific Research & Innovation, 6(7), 1938-1944.
15. World Tourism Organization. (1996). Tourist safety and security: practical Measures for destinations. Madrid: World Tourism Organization.
