ขีดความสามารถการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในชุมชนชาติพันธุ์ไทยทรงดำ เขาย้อย เพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสำรวจทรัพยากรการท่องเที่ยวของชุมชนชาติพันธุ์ไทยทรงดำ อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี 2) เพื่อประเมินขีดความสามารถในการบริหารจัดการชุมชนชาติพันธุ์ไทยทรงดำ เพื่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการส่งเสริมขีดความสามารถการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในชุมชนชาติพันธุ์ไทยทรงดำ โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพเท่านั้น ซึ่งใช้วิธีการเก็บและรวบรวมข้อมูลทั้งสิ้น 5 รูปแบบ ได้แก่ 1) การสนทนากลุ่มแบบเจาะจง จำนวน 1 กลุ่ม 2) การสนทนากลุ่มย่อย 4 กลุ่ม 3) การสัมภาษณ์เดี่ยวแบบเจาะลึก จำนวน 13 คน 4) การรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร และ 5) การรวบรวมข้อมูลจากการสังเกต โดยเก็บรวบรวมข้อมูลแบบทุติยภูมิ (Secondary Data) จากการค้นคว้า บทความ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง นำมาประกอบกับข้อมูลปฐมภูมิ (Primary Data) ที่ได้จากการรวบรวมภาคสนาม จากนั้นนำข้อมูลการสนทนากลุ่มมาตรวจสอบด้วยวิธีแบบสามเส้า และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาตามลำดับ พบว่า ทรัพยากรการท่องเที่ยวชุมชนชาติพันธุ์ไทยทรงดำ ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ คือ แหล่งท่องเที่ยวและสิ่งดึงดูดใจ ที่พัก สิ่งอำนวยความสะดวก กิจกรรม การเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งต้องมีการตรวจสอบความพร้อมของทรัพยากรทางการท่องเที่ยวและขีดความสามารถในการบริหารจัดการ รวมทั้งความยินดีในการทำการท่องเที่ยว นอกจากนี้ยังคงต้องเพิ่มความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวให้กับชุมชนมากขึ้น รวมไปถึงการทำความเข้าใจเกี่ยวกับผลประโยชน์ที่ชุมชนจะได้รับจากการท่องเที่ยว ซึ่งแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในชุมชนไทยทรงดำ สามารถส่งเสริมขีดความสามารถทางการท่องเที่ยวได้ 5 ด้าน ดังนี้ แหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ผู้ประกอบการเชิงสร้างสรรค์ ชุมชนเชิงสร้างสรรค์ กิจกรรมหรือสินค้าเชิงสร้างสรรค์ การสื่อสารเชิงสร้างสรรค์ สามารถยกระดับขีดความสามารถการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ได้
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
2. Dech-Um, P., (2013). Development of Creative Tourism: National framework to implementation. Journals of Silpakorn University, Thai Edition, 33(2), 331-366, 2013.
3. Dhammavimutti, A., & Siriwong, P. (2017). Thai Song Dum’s Identities Conservation: Discourse practicioner to strengthen Community in case of Hua-KhaoJin community. Veridian E-Journal (Thai Edition) of Humanities, Social Science and Arts, 10(1), 1552-1571.
4. Gamklomchit, T., (2006). Song Nobleman. Phetphoom Publisher, pp 16-35.
Institute of Foreign Trade, Shanghai, China. Journal of Tourism Research. 8(1),
PP 27- 44, 20 February 2006.
5. Hearn, G. and Close, A. 1997. Defining generic professional competencies in Australia: toward a framework for professional development. Asia Pacific Journal of Human Resources. 34,3: 44-62.
6. Jirathamakul, R. (2016). The Development Guidelines of Creative Cultural Community – Based Tourism of Ban Ka-nan Community, Thalang District, Phuket Province.
Journal of Cultural Approach. 17(31), 3-17.
7. Keawnuch, K. (2017). Class Lecture papers; Creative Management on Culture Based Tourism. In. Bangkok: National Institute of Development Administration.
8. Keawsa-nga P. & Jumnongsri, N. (2012). Creative Tourism : A new choice of Thai Tourism. Suranaree Journal of Social Science, 5(1), 91-109.
9. McClelland, D.C. (1973). “Testing for Competence Rather than for Intelligence”.American Psychologist. 28(1) (March):1-14.
10. O’ Hagan, K. (1996). Competence in Social Work Practical Guide for Professional.London: Jessica Kinsley. Journal of Tourism Research, 28(2): 269–290.
11. Parnkasem, T. (2016). Participatory Communication for Promoting Creative Tourism in NAN. Journal of communication and management, NIDA, 155-176.
12. Pisanbut, P., Kongklai, J. & Kittisaknawin, C., (2016). Guidline to develop Human resources competency in organization. Veridian E-Journal (Thai Edition) of Humanities, Social Science and Arts, 9(1), 1315 –1326.
13. Pongsri, V & Thongchai, S. (2007). Creating integrated tourism models in Khong Chiam District. Ubon Ratchathani Province. Environment and natural resource journal, 5(2), 164-172.
14. Prabpairi, M. (2000). Community empowerment in tourism management: Cased of Thai Song Dam, Kao Yoi, Phetchaburi (Master of Arts), Chiangmai University, Chiangmai.
15. Ratsami-dhammachot, S. (2006). Guideline to development of human potential with Competency Based Learning. Bangkok: Siriwattana Inter-Printing.
16. Richards, G. (2010). Creative Tourism and Local Development.In Wurzburger, R. (Ed.).
17. Shermon, Ganesh. (2004). Competency Based HRM: A Strategic Resource for Competency Mapping, Assessment and Development Centres. New Deli: Tata McGraw-Hill.
18. Shinnachot, P. & Juntuk, T. (2016). Model of SaunPhuang’s creative tourism management. Veridian E-Journal (Thai Edition) of Humanities, Social Science and Arts, 9(1), 250-268.
19. Shunli Gao, Songshan Huang and Yucheng Huang. (2009). Rural Tourism Development in China. The Coordination Department, China National Tourism Administration,
20. Srimarksuk, K. (2015). Factor analysis of existences and changes in Thai Song Dam’s ritual and ceremony: Cased of NongProng, Kaoyoi, Phetchaburi. (Doctor of Philosophy Thai Studies Dissertation), Burapha University, Chonburi.
21. Sukkhi, S. (2010). Community participation; Ecotourism; Floating market; Damnoen Saduak Floating market; Ratchaburi. (Master Degree Dissertation), Naresuan University, Phitsanulok.
22. Suttipisan, S. (2013). Adaptive Uses of Local Textiles for Creative Tourism Product Developmentin Thailand. International Journal of Cultural and Tourism Research, 6(1), 47-55.
23. Thammasat University. (2012). Creative Tourism model Project. Faculty of Sociology and Anthropology, Thammasat University.
24. Tongkeaw, K. (2017). Potential of Thai Song Dams’ community in Chumporn. Journal of InthaninThaksinSara, 12(special), 9-31.
25. Williams J, Lawson R. (2001). Community issues and resident opinions of tourism. Annals
26. Wisoothirak, S., Saiphan, P., Tephalakul, O. & Sindecharak, T. (2013).Creative Tourism. Bangkok:Designated Areas for Sustainable Tourism Administration (Public Organization) Faculty of Sociology and Anthropology, Thammasat University.
