แนวทางการพัฒนาศักยภาพรูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนบ้านสาขลา อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจทรัพยากรการท่องเที่ยวและประเมินศักยภาพรูปแบบการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านสาขลา อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพรูปแบบการท่องเที่ยว การดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) และทำการคัดเลือกแบบเจาะจง โดยเป็นตัวแทนจากหน่วยงานภาครัฐ ตัวแทนชุมชน ตัวแทนผู้ประกอบการในชุมชน และนักท่องเที่ยว เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์และการสนทนากลุ่ม ผลการดำเนินงานวิจัยสรุปได้ว่า การสำรวจทรัพยากรด้านการท่องเที่ยวชุมชนบ้านสาขลาโดยสำรวจตามเกณฑ์องค์ประกอบของการเป็นแหล่งท่องเที่ยว (Five A’s of Tourism) พบว่า ชุมชนมีทรัพยากรการท่องเที่ยวครบตามองค์ประกอบทั้ง 5 เกณฑ์ ได้แก่ 1) แหล่งท่องเที่ยว (Attractions) ชุมชนมีสถานที่ที่นักท่องเที่ยวให้ความสนใจมาเยี่ยมชม คือ วิถีชีวิตชุมชนบ้านสาขลา วัดสาขลาและตลาดโบราณบ้านสาขลา 2) การเดินทาง (Accessibilities) นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางโดยใช้รถยนต์ส่วนตัว รถสองแถวและเรือคอยบริการ 3) ที่พัก (Accommodation) ชุมชนมีที่พักและโฮมสเตย์ใกล้แหล่งท่องเที่ยวไว้รองรับนักท่องเที่ยว 4) สิ่งอำนวยความสะดวก (Amenities) มีบริการสิ่งอำนวยความสะดวกที่จัดเตรียมไว้ให้นักท่องเที่ยว ได้แก่ ร้านสะดวกซื้อ บริการตู้ ATM ธนาคารออมสิน ห้องน้ำสาธารณะที่บริเวณวัดสาขลา ลานจอดรถไว้รองรับนักท่องเที่ยว ร้านขายของฝากที่มีชื่อเสียงของชุมชนและร้านอาหารบริเวณตลาดโบราณ 5) กิจกรรม (Activities) มีกิจกรรมท่องเที่ยวที่สามารถรองรับความต้องการและเพียงพอต่อนักท่องเที่ยว ได้แก่ ศูนย์ศึกษาธรรมชาติป่าชายเลนและการเรียนรู้วิธีการทำกุ้งเหยียด การประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว ได้จากความคิดเห็นและข้อเสนอแนะที่มีต่อแหล่งท่องเที่ยวจากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยว โดยแบ่งเป็น 6 ด้าน พบว่า แหล่งท่องเที่ยวชุมชนบ้านสาขลามีศักยภาพในการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวในทุกด้าน แต่ยังไม่เห็นจุดแข็งที่จะใช้เป็นสิ่งดึงดูดใจให้แก่นักท่องเที่ยวหรือแม้แต่การสร้างเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของชุมชนให้เข้ามาเป็นจุดเด่นของแหล่งท่องเที่ยว การประเมินผลและสรุปรูปแบบการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านสาขลา ได้ออกแบบเป็นกิจกรรมรายการจัดนำเที่ยว (One Day Trip) โดยประสานความร่วมมือจากคนในชุมชนกับหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องมีส่วนร่วมในการวางแผนกิจกรรมการท่องเที่ยวและพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวในชุมชนเพื่อเป็นแนวทางในการจัดการท่องเที่ยวให้ยั่งยืนต่อไป
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
Sukhothai Thammathirat Open University, 286. Nonthaburi: STOU. (in Thai)
2. Emphan, Datchanee. (2007). Community Based Tourism development and homestay
events. Bangkok: Text and Journal publication.
3. Etsuko, Okazaki. (2008). A Community-Based Tourism Model: Its Conception and Use.
Journal of Sustainable Tourism, 16(5), 511 - 529.
4. Haywood, K. Michael. (1988). Responsible and responsive tourism planning in the community.Tourism Management, 9(2), 105 - 118.
5. Loedlukthanathan, Sirikorn. (2007). An action research for sustainable river tourism
program development in Kwai Noi, Kanchanaburi province. Master thesis, M.S.
(Planning and Management Ecotourism). Bangkok: Graduate School, Srinakharinwirot
University. (in Thai)
6. Nopparat Satarat. (2010). Sustainable management of community-based tourism in
Thailand. National Institute of Development Administration/Bangkok.
7. Ohrisdska-Olson et al. (2010). Creative Tourism Business Model and its Application in
Bulgaria. Proceedings of the Black Sea Tourism Forum 'Cultural Tourism – The
Future of Bulgaria,' 2010. Available at SSRN: https://ssrn.com/abstract=1690425
8. Pimpandee, Kreangsak. et al. (2011). Strategic of sustainable tourism Development. Case
study: The Development of Sakla community to Culture Tourism and Sustainable
Tourism. Bangkok: King Prajadhipok's Institute. (in Thai)
9. Praprutkit, S. (2010). An Evaluation of Attraction Site in Amphur Muang, Changwad Trad
to Create the Ecotourism Route. Master thesis, M.Sc. (Ecotourism Planning and
Management). Bangkok: Graduate School, Srinakharinwirot University. (in Thai)
10. Sotear, Ellis. (2011). Community based tourism in Cambodia: exploring the role of
community for successful implementation in least developed countries.
Retrieved from https://ro.ecu.edu.au/theses/451
11. Srirathu, Vipha. (2008). Eco-tourism Potential of Amphoe Khao Kho, Phetchabun
Province. Bangkok: Graduate School, Srinakharinwirot University.
12. Swarbrooke, John. (1999). Sustainable Tourism Management. Wallingford, UK: CABI.
13. Tancharoen, Sudthanom. (2017). Community Based Tourism Management and
Sustainable Tourism Development of Bangkantaek Community in
Samutsongkhram Province. Phetchaburi Rajabhat University, 8(2), 32 - 41.
14. Thailand CBT Network Coordination Center. (2017). Community Based Tourism
Activities. Retrieved From
https://thaicommunitybasedtourismnetwork.wordpress.com/cbtproduct/
15. Tourism Western Australia. (2009). “Tourism Australia”. Annual Report. 2009 - 2010.
16. World Tourism Organization. (2011). The Travel& Tourism Competitiveness Report2011.
Retrieved From https://www.ryt9.com/s/bot/1474787
17. Wurzburger, Rebecca. (2009). Creative Tourism: A Global Conversation. Creative
Tourism in Santa Fe, USA: New Mexico.
18. Wisudthiluck, Suddan et al. (2014). Creative Tourism in Thailand: Problems and Obstacles
Case Studies of Ceramic and Cotton Quilt Making.Thammasat Review 17(1)
January - June, 2014 pp.163 - 179. Paper presented at ICOT 2014, the International
Conference on 25 - 28 June, 2014 Dalian, China.
