สมรรถนะของคนในชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำในพื้นที่เกาะหมาก จังหวัดตราด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้นำเสนอผลวิเคราะห์สมรรถนะของคนในชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำของชุมชนเกาะหมาก จังหวัดตราด จากวิธีการศึกษาเอกสารและสัมภาษณ์เชิงลึกผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 15 คน เพื่อหาข้อสรุปและข้อเสนอแนะ เครื่องที่ใช้ในการวิจัย คือ แนวคำถามในการสัมภาษณ์ และการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม พบว่า สมรรถนะของคนในชุมชนเกาะหมาก ประกอบด้วย องค์ประกอบสมรรถนะหลัก (Core Competency) ที่เกี่ยวข้องชัดเจนในการจัดการและการพัฒนาการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำในพื้นที่ชุมชนเกาะหมาก 9 ด้าน แบ่งออกเป็น 2 ระดับ คือ สมรรถนะหลักระดับองค์การ และสมรรถนะหลักระดับปัจเจกบุคคลหรือระดับบุคคล โดยสมรรถนะหลักระดับองค์การ ประกอบไปด้วยกัน 6 ด้าน ได้แก่ 1) ความเข้มแข็งของชุมชน 2) การมีส่วนร่วมของชุมชน 3) ความร่วมมือระหว่างหน่วยงาน 4) การสนับสนุนจากภาครัฐ
5) ความเชื่อมโยงของเครือข่าย และ 6) ฐานข้อมูลและสารสนเทศ และสมรรถนะหลักระดับปัจเจกบุคคลหรือระดับบุคคล ประกอบด้วย 3 ด้าน คือ 1) ด้านความรู้ 2) ด้านทักษะ และ 3) ด้านทัศนคติ ส่วนสมรรถนะในการปฏิบัติงาน (Functional Competency) ที่มีอยู่ในปัจจุบัน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ สมรรถนะการปฏิบัติงานที่มีอยู่ในปัจจุบันของคนในชุมชนเกาะหมาก ประกอบด้วย 8 ด้าน ที่ถือปฏิบัติในการจัดการและดำเนินการเกี่ยวกับการพัฒนาการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ และสมรรถนะการปฏิบัติงานที่มีอยู่ในปัจจุบันของผู้ประกอบการในชุมชนเกาะหมากประกอบด้วย 10 ด้าน ที่ถือปฏิบัติในการจัดการและดำเนินการเกี่ยวกับการพัฒนาการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ ด้วยสมรรถนะของคนในชุมชน
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
(Public Organization), Cocoon & Co Company Limited.
A. Ahmad, Y. Zhao, M. Shahbaz, S. Bano, Z. Zhang, S. Wang, Y. Liu. (2016). Carbon emissions, energy consumption and economic growth: An aggregate and disaggregate analysis of the Indian economy, Energ. Policy 96, 131-143.
Biggs J.B., and Telfer R. (1987). The Process of Learning. Sydney: Prentice-Hall of Australian 1981, 553-576.
Bower G.H. and Hilgard E.R. (1984). Theories of Learning. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, 647.
Boyatzis, R.E., Leonard, D., Rhee, K., and Wheeler, J.V. (1996). Competencies can be developed, but not the way we thought. Capability, 2(2). P.25-41.
Cai Meng, Wang Yuming. (2010). Low-carbon Tourism: A New Mode of Tourism Development, Tourism Tribune, 1-5.
D. Johnston, R. Lowe, M. Bell. 2005. An exploration of the technical feasibility of achieving carbon emission reductions in excess of 60% within the UK housing stock by the year 2050, Energ. Policy 33. 13, 1643-1659.
D. Zhu, Y. Zhou. (2016). Construction on the low-carbon tourism development mode in national historical and cultural town: a case study of Liye town, Longshan County, Changsha province, Science and Technology Entrepreneurship Monthly 29. 9 (2016) 1-3.
Hamel G. and Prahalad C.K. (1994). Competing for the Future. Harvard Business School Press Boston, Massachusetts.
Huang, C. & Deng, H. (2011). “The model of developing low-carbon tourism in the context of leisure economy”. Energy Procedia Journal. 5, (pp.1974–1978).
H. Hashimab, S. Bakara, J. Lim. (2014). Green industry for low carbon economy: palm oil green assessment tool, Energy Procedia 61, 2759-2762.
K. Kaesehage, M. Leyshon, C. Caseldine. (2014). Communicating climate change - Learning from business: Challenging values, changing economic thinking, innovating the low carbon economy, Fennia 192. 2, 81-99.
Kotler P. (2000). Marketing Management. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hall.
McClelland, D.C. (1973). “Testing for Competence Rather than for Intelligence”.
American Psychologist. 28, 1 (March): 1-14.
Paul Peeters, Ghislain Dubois. (2010). Tourism travel under climate change mitigation constraints. Journal of Transport Geography 18, 447–457.
R. Guo. (2013). Study on low-carbon tourism development model of alpine wetland:
a case study of the First Bend of the Yellow River, Technology and Market 1, 89-91.
R. Ramanathan. (2006). A multi-factor efficiency perspective to the relationships among world GDP, energy consumption and carbon dioxide emissions, Technol.
Forecast. Soc. 73.5, 483-494.
Richard S.J. Tol. (2007).The impact of a carbon tax on international tourism.
Transportation Research Part D 12, 129–142.
S. Gssling, D. Scott, M. Hall. (2013). Challenges of tourism in a low-carbon economy,
Wiley Interdisciplinary Reviews Climate Change 4. 6, 525-538.
S. Lechtenbhmer, C. Schneider, M. Roche, S. Höller. (2015). Re-industrialisation and
low-carbon economy-can they go together? Results from stakeholder-based scenarios for energy-intensive industries in the German State of North Rhine Westphalia, Energies 8. 10, 11404-11429.
Stefan Gössling, Brian Garrod,et al. (2010). Food management in tourism: Reducing tourism’s carbon ‘foodprint’. Tourism Management, 1-10.
Spencer, L.M. (1986). Calculating human resource costs and benefits. New York,
NY: John Wiley & Sons.
U.K. Energy White Paper. (2003). Energy White Paper 2003: Our Energy Future: Creating a Low-carbon Economy, London.
Yingfa Yang. 2015. Implementation Strategies of Low-Carbon Tourism. The Open Cybernetics & Systemics Journal, 2015, 9, 2003-2007.
Yuyan Luo, Jun Wang, Qingzhong Dang, and Yao Chen. 2016. Literature Review on Low Carbon Eco-tourism. 3rd International Conference on Management, Education Technology and Sports Science (METSS 2016). Publication at: https://www.researchgate.net/publication/309517892. (2018, December 5).
