ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ในอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เป็นการวิจัยเชิงผสมผสาน ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง คือ กลุ่มสมาชิกท่องเที่ยวโดยชุมชน เจ้าหน้าที่จากอุทยานที่ดำเนินการกิจกรรมการท่องเที่ยว และผู้ให้บริการที่พักในชุมชนท่องเที่ยว จำนวน 21 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ สัมภาษณ์เชิงลึก และสนทนากลุ่ม การวิเคราะห์เนื้อหา เพื่อการจัดหมวดหมู่แยกแยะคำตอบ และหลังจากทำการตรวจให้คะแนนแบบประเมินและแยกคะแนนจากการประเมินตามแต่ละองค์ประกอบ เพื่อทำการวิเคราะห์หาค่ามาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ผลการศึกษาพบว่า โดยภาพรวมศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ในระดับมาตรฐานดีเยี่ยม (คะแนน 87.70) โดยแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราชที่มาค่าคะแนะมากที่สุด คือ จุดชมวิวทะเลหมอกยอดเขาเหลี้ยม (คะแนน 93.27) จุดชมวิวทะเลหมอกเขาจังโหลนกรุงชิง (คะแนน 90.89) น้ำตกกรุงชิง (คะแนน 89.93) การล่องแก่งคลองกลาย (คะแนน 89.47) ถ้ำหงส์ (คะแนน 86.70) และเส้นทางป่าประห้วยเลข (คะแนน 75.86) ตามลำดับ
ข้อเสนอแนะในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช ของกลุ่มผู้ให้บริการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ 1.ควรมีการจัดการด้านสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น มาตรการด้านความปลอดภัย 2. ควรมีส่วนร่วมในทุกกิจกรรมของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างต่อเนื่อง เช่น มีการประชุมหารืออย่างน้อยเดือนละ 1 ครั้ง 3. ควรมีการสร้างการสื่อสารการตลาด รวมไปถึงช่องทางการตลาด โดยเน้นใช้สื่อสังคมออนไลน์ ที่มีต้นทุนต่ำ สามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้ในจำนวนมาก ตลอดจนควรมีการประเมินความพร้อมของชุมชน เช่น จำนวนบุคลากรในการให้บริการ กิจกรรมท่องเที่ยว และพื้นที่ในการรองรับนักท่องเที่ยวให้มีเพียงพอ สำหรับหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชน ควรมีการสนับสนุนกระบวนการจัดการความรู้ให้กับกลุ่มผู้ให้บริการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและชุมชนในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ควรมีการส่งเสริมการเชื่อมโยงกิจกรรมย่อยต่าง ๆ เช่น การขนส่งเดินทาง การทำของที่ระลึก การทำอาหาร เป็นต้น
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
Ballantyne, R. Packer, J. & Sutherland, L. A. (2011). Visitors’ memories of wildlife tourism: Implications for the design of powerful interpretive experiences. Tourism Management, 32(4), 770-779.
Black, R. & Crabtree, A. (2007). Quality control and certification in ecotourism. Wallingford: CAB International.
Buckley, R. C. (2009). Ecotourism: Principles and practices. Wallingford: CAB International.
Buckley, R. C. (2012). Sustainable Tourism: Research and Reality. Annals of Tourism Research 39(2012), 528–546.
Buckley, R. C., Linsheng, Z., Cater, C. & Chen, T. (2008). Shengtai Luyou: A Chinese perspective on ecotourism. Annals of Tourism Research, 35 (4), 945-970.
Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1977). Rural Participation:Concepts and Measures for Project Design, Implementation and Evaluation. In Rural Development Monograph No. 2 The Rural Development Committee Center for International Studies, Cornell University, January.
Chanreungrit, T. (2019). A Study of Tourism Management Approach by Community for Sustainable Tourism Case Study: Chanthaboon Waterfront Mueng Distric Chanthaburi Province. Master of Thesis, Bangkok University: Bangkok. (in Thai)
Choibamroong, T, (2009) Roles of Local Government for Sustainable Tourism Development and Management undew Sufficiency Economy Theory. Cabinet Publishing amd Gazettes Office. Bangkok: King Prajadhipok’s Institute. (in Thai)
D’Amato, L. G. & Krasny, M. E. (2011). Outdoor Adventure Education: Applying Transformative Learning Theory to Understanding Instrumental Learning and Personal Growth in Environmental Education. The Journal of Environmental Education, 42(2011), 237-254.
Division of Attraction Development, Department of Tourism, Thailand. (2005). Guideline for Quality Standard of Ecotourism Destination Assessment. Bangkok: Division of Attraction Development. (in Thai)
Donohoe, H. M., & Needham, R. D. (2006). Ecotourism: The evolving contemporary definition. Journal of Ecotourism, 5(2006), 192–210.
Gurung, C. P., & Coursey, M. D. (1994). The Annapurna Conservation Area Project:
A Pioneering Example of Sustainable Tourism. Chichester, England: John Wiley & Sons.
Inrin, J. (2016). A Study of Tourist Activities Organization Networks at Krung Ching Subdistrict, Nophitam District, Nakhon Si Thammarat Province. (Master of Thesis). Thammasat University: Bangkok. (Thailand). (in Thai)
Kannan, S. (2012). The Management Strategies of Ecotourism Development in Papua New Guinea. International Journal of Economics Business and Management Studies, 1(3),14-120.
Liu, A. M., Wagner, S. W. & Fellows, R. (2012). The contributions of environmental management systems towards project outcome: Case studies in Hong Kon. Architectural Engineering and Design Management, 8 (3), 160-169.
Mihalic, T. (2006). Sustainable-responsible tourism discourse e Towards ‘responsustable’ tourism. Journal of Cleaner Production, 111 (2016), 461-470.
Place, S. E. (1998). The Impact of Natural Park Development on Tortuguero Costa Rica. Journal of Cultural Geography, 9(1998), 37–52.
Rattanapong, T. (2015). Effects of Engagement and Satisfaction are more Inclined to come back Repeatedly, The Attractions in the Province of Nakhon Si Thammarat. (Master’s thesis). Prince of Songkla University: Songkla. (Thailand). (in Thai)
Sharpley, R. (2006). Ecotourism: A consumption perspective. Journal of Ecotourism, 5(2006), 7-22
Spenceley, A. (2008). Impacts of wildlife tourism on rural livelihoods in southern Africa. In A. Spenceley (Ed.), Responsible tourism: Critical issues for conservation and development. (pp.159–186). London: Earthscan
Tourism Authority of Thailand (TAT). (2012). Eco & adventure tourism. Bangkok: Tourism Authority of Thailand. (in Thai)
Verezzi, G. (2007). Sustainability indicators for ecotourism destinations and operations.
In R. Black & A. Crabtree (Eds.), Quality assurance and certification in ecotourism. (pp. 101–115). Wallingford: CAB International.
Weaver, D. B. & Lawton, L. J. (2007). Twenty years on: The state of contemporary ecotourism research. Tourism Management, 28 (2007), 1168–1179.
Weaver, D. B. (2005). Comprehensive and minimalist dimensions of ecotourism. Annals of Tourism Research, 32(2), 439–455.
