แนวทางการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน โดยการประยุกต์ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์สำหรับการวางแผนเชิงกลยุทธ์
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ธ.ค. 30, 2020
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ การวางแผนเชิงกลยุทธ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวถือได้ว่าเป็นเครื่องมือสำคัญในการพัฒนาระบบเศรษฐกิจให้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว อาทิ การจ้างงาน การลงทุน และการบริโภค เป็นต้น อย่างไรก็ตามรูปแบบของการท่องเที่ยวมิได้มีลักษณะที่ตายตัวหากแต่มีรูปแบบที่ยืดหยุ่นตามสภาพแวดล้อมทั้งสภาพแวดล้อมภายในประเทศและนอกประเทศ ส่งผลให้กระบวนทัศน์ของรูปแบบการท่องเที่ยวมีความลื่นไหลเป็นอย่างมาก ทั้งนี้หากผู้ประกอบการการท่องเที่ยวมีการปรับตัวและเตรียมความพร้อมให้เท่ากันอยู่เสมอจะช่วยให้เกิดการปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ในการบริหารจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้กลยุทธ์ในการรองรับความเปลี่ยนแปลงภายใต้กระแสโลกผู้ประกอบการจำเป็นต้องนำเอาเทคโนโลยีใหม่ ๆ มาประยุกต์ให้ระบบการบริหารจัดการอย่างต่อเนื่องเพื่อสร้างความได้เปรียบเชิงการแข่งขันมากขึ้น ปัจจุบันระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ได้เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในฐานะเป็นองค์ประกอบสำคัญสำหรับการวางแผนกลยุทธ์ บทความฉบับนี้จึงมุ่งสร้างความรู้ความเข้าใจและการเสนอมุมมองเกี่ยวกับการนำระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ไปใช้เพื่อประกอบการวางแผนเชิงกลยุทธ์ภายใต้เงื่อนไขของกระบวนทัศน์ทางการท่องเที่ยวที่คำนึงถึงความยั่งยืนเป็นสำคัญ
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
เกียรติศักดิ์ชัย ก. (2020). แนวทางการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน โดยการประยุกต์ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์สำหรับการวางแผนเชิงกลยุทธ์. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 14(3), 701–717. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/248583
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
Amornsngounsilp, Jintana. (2011). GIS For Social and Environment Research. Bangkok: Thipneth-Chuanpim Press.
Boer, B. (1993). Ecotourism and sustainable development: The international and national legal framework. In Proceeding of ‘Law Asia 93’ Asia on the Leap – The Role of Law. Colombo, Sri Lanka, 12-16 September, 121-127.
Britton, S. (1982). International tourism and multinational corporations in the Pacific: The case of Fiji”, in The Geography of Multinationals Eds Taylor, M, Thrift, N (Croom Helm, Andover, Hants: 252–274
Buckley, R. (1994). A framework for ecotourism. Annals of tourism research. 21(3): 661-665.
Burrought, P.A. & McDonnelie, R.A. (1998). Principles of Geographical Information Systems.
New York: Oxford University Press.
Christ, C. (1998). Taking ecotourism to the next level. A look at private sector involvement with local communities. Ecotourism: a guide for planners and managers.183-195.
Department of Trade Negotiations. (2011). AEC Fact book, One Vision, One Identity,
One Community (1st ed.). Bangkok: Department of Trade Negotiations.
Huxhold, W.E. (1995). Managing Geographic Information System Projects (Spatial Information System). Oxford: Oxford University Press.
Ingkakul, Suraphee. (2005). Remote Sensing Analysis. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Jirakhajornkul, Petch. (2006). GIS and The Use of ArcGIS Desktop: Version 9.1. Bangkok: Thammasat University (Rangsit Camous) Press.
Kasikorn Research Center. (2018). Tourism Economic Trend of 2018. Retrieved July 27, 2018, from http://ttaa.or.th/wp-content/uploads/2017/09/เศรษฐกิจการท่องเที่ยว18012561.pdf
Kessamlee, Pongsathorn. (1987). Does The Development of Tourism Affect The Environment? TAT Review Magazine. 6: 11-15.
Nirattrakul, Yuwadee. (1996). Eco-tourism. Journal of Continuing Resources Khon Kaen University. 4(1): 43-48
Pongleerat Saravut. (2010). Application of Geographic Information Systems For Planning and Feedback of Public Participation in City Plan Implementation and Framework, Chiangmai (3rd Ed.). FEU Academic Review. 3(2): 57-62.
Pongroop, Thasadinee. (2007). The Study of Factors Classified Eco-Tourism District of National Park Case Study: High Potential National Park (Published Master’s Thesis). Srinakharinwirot University.
Seangpikul Assavin. (2002). Eco-Tourism, Lampang Province. Suthiparithat Journal. 16(48): 98-108.
Sombatsri, Prapassorn. (2006). Eco-Tourism. Rajabhat Agriculture. 7(1): 73-83
Sujarit, Chatchai. (2011). Tourism Industry: A Main Factor For National Development. Uttaradit Rajabhat University Academic Journal. 2(2): 13-19
Thavornwachiradham Viratthaya. (2011). Evaluation of Potential, Problems, and Solutions on Application of Geographic Information Systems For Coastal Management: A Case Study of Sri Racha District, Chonburi Provine. (Published Master’s Thesis). Bangkok: Kasetsart University.
Thavornwachiradham Viratthaya. (2011). Participation in Community-Based Ecotourism Management: A Case Study of Kiriwong Community, Lansaka District, Nakhon Sri Thammart. (Published Master’s Thesis). Bangkok: Chulalongkorn University.
Tourism Authority of Thailand. (1997). The Study of Tourism For The Northern Ecosystem Protection. Bangkok: Tourism Authority of Thailand.
TYDAC. 1987. Spatial Analysis System Reference Guide. Ottawa: TYDAC Technologies Inc.
Udompaijit, Thamrong. (2000). The Roles of Private Development Sectors in Human Resources Development in Bangkok Slum Area. (Published Master’s Thesis). Chulalongkorn University.
United Nations, (1993) Earth Summit: Agenda 21: The United Nation Environment Program of Action from Rio. New York: Department of Public Information.
Wangpaijit, Seri. (1994). Thai Tourism to Sustainability. Bangkok: Tourism Authority of Thailand.
Yodmanee, Suwit. (1993). The Tourism Development and Eco View. The Journal of Natural Resources Conservation and Environmental Protection. 5: 2-4.
Boer, B. (1993). Ecotourism and sustainable development: The international and national legal framework. In Proceeding of ‘Law Asia 93’ Asia on the Leap – The Role of Law. Colombo, Sri Lanka, 12-16 September, 121-127.
Britton, S. (1982). International tourism and multinational corporations in the Pacific: The case of Fiji”, in The Geography of Multinationals Eds Taylor, M, Thrift, N (Croom Helm, Andover, Hants: 252–274
Buckley, R. (1994). A framework for ecotourism. Annals of tourism research. 21(3): 661-665.
Burrought, P.A. & McDonnelie, R.A. (1998). Principles of Geographical Information Systems.
New York: Oxford University Press.
Christ, C. (1998). Taking ecotourism to the next level. A look at private sector involvement with local communities. Ecotourism: a guide for planners and managers.183-195.
Department of Trade Negotiations. (2011). AEC Fact book, One Vision, One Identity,
One Community (1st ed.). Bangkok: Department of Trade Negotiations.
Huxhold, W.E. (1995). Managing Geographic Information System Projects (Spatial Information System). Oxford: Oxford University Press.
Ingkakul, Suraphee. (2005). Remote Sensing Analysis. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Jirakhajornkul, Petch. (2006). GIS and The Use of ArcGIS Desktop: Version 9.1. Bangkok: Thammasat University (Rangsit Camous) Press.
Kasikorn Research Center. (2018). Tourism Economic Trend of 2018. Retrieved July 27, 2018, from http://ttaa.or.th/wp-content/uploads/2017/09/เศรษฐกิจการท่องเที่ยว18012561.pdf
Kessamlee, Pongsathorn. (1987). Does The Development of Tourism Affect The Environment? TAT Review Magazine. 6: 11-15.
Nirattrakul, Yuwadee. (1996). Eco-tourism. Journal of Continuing Resources Khon Kaen University. 4(1): 43-48
Pongleerat Saravut. (2010). Application of Geographic Information Systems For Planning and Feedback of Public Participation in City Plan Implementation and Framework, Chiangmai (3rd Ed.). FEU Academic Review. 3(2): 57-62.
Pongroop, Thasadinee. (2007). The Study of Factors Classified Eco-Tourism District of National Park Case Study: High Potential National Park (Published Master’s Thesis). Srinakharinwirot University.
Seangpikul Assavin. (2002). Eco-Tourism, Lampang Province. Suthiparithat Journal. 16(48): 98-108.
Sombatsri, Prapassorn. (2006). Eco-Tourism. Rajabhat Agriculture. 7(1): 73-83
Sujarit, Chatchai. (2011). Tourism Industry: A Main Factor For National Development. Uttaradit Rajabhat University Academic Journal. 2(2): 13-19
Thavornwachiradham Viratthaya. (2011). Evaluation of Potential, Problems, and Solutions on Application of Geographic Information Systems For Coastal Management: A Case Study of Sri Racha District, Chonburi Provine. (Published Master’s Thesis). Bangkok: Kasetsart University.
Thavornwachiradham Viratthaya. (2011). Participation in Community-Based Ecotourism Management: A Case Study of Kiriwong Community, Lansaka District, Nakhon Sri Thammart. (Published Master’s Thesis). Bangkok: Chulalongkorn University.
Tourism Authority of Thailand. (1997). The Study of Tourism For The Northern Ecosystem Protection. Bangkok: Tourism Authority of Thailand.
TYDAC. 1987. Spatial Analysis System Reference Guide. Ottawa: TYDAC Technologies Inc.
Udompaijit, Thamrong. (2000). The Roles of Private Development Sectors in Human Resources Development in Bangkok Slum Area. (Published Master’s Thesis). Chulalongkorn University.
United Nations, (1993) Earth Summit: Agenda 21: The United Nation Environment Program of Action from Rio. New York: Department of Public Information.
Wangpaijit, Seri. (1994). Thai Tourism to Sustainability. Bangkok: Tourism Authority of Thailand.
Yodmanee, Suwit. (1993). The Tourism Development and Eco View. The Journal of Natural Resources Conservation and Environmental Protection. 5: 2-4.
