Collaborative model for community wisdom value-creation innovative process

Main Article Content

Punnee Pimapunsri

Abstract

This research project explores model for increasing the value of tourism-related products and services, driven by community stakeholders and external experts using community based design creative process. Another objective is to design and develop value-creation innovative process and creative ideas from the young generation. The aim is to suggest a tool to create value creating products presenting the Thai identity in each community.


    Communities in Burirum were selected for the dedicated team consisting of community members, young entrepreneur, young designers and professional designers to conduct an experimental research. The creative workshops aimed to develop value creation prototypes of products and brands that are ready for commercialized process.


    The research outcome indicated that the stakeholders should work together to create the shared value between the insiders (community members) and the outsiders (young entrepreneur, young designers and professional designers). However, these stakeholders could work independently as they had their own goals and interests.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Pimapunsri พ. (2020). Collaborative model for community wisdom value-creation innovative process . Burapha Journal of Business Management Burapha University, 9(2), 105–116. Retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/BJBM/article/view/244450
Section
Research Articles

References

เฉลียว บุรีภักดี, เฉียบ ไทยยิ่ง, ภัทรามน จําปาเงิน, บุญเรือง ศรีเหรัญ, ลือชา ธรรมวินัยสถิต, มยุรี วัดแก้ว, วันทนา กลิ่นงาม, รวิวงศ์ ศรีทองรุ่ง, ทรงจิต พูนลาภ และประพีร์พร อักษรศรี. (2545). ชุดวิชาการวิจัยชุมชน ชุดการเรียนรู้ด้วยตนเอง. หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตการจัดการและประเมินโครงการ. นนทบุรี: เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.

ชาติชาย ณ เชียงใหม่ (2545). วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่นสถาบันพระปกเกล้า. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพ : สถาบันพระปกเกล้า.

ไพรัตน์ เตชะรินทร์. (2524). การบริหารงานพัฒนาชนบท. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

เมตต์ เมตต์การุณ์จิต. (2553). การบริหารจัดการศึกษาแบบมีส่วนร่วม: ประชาชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และราชการ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บุ๊คพอยท์.

วรพล โสคติยานุรักษ์. (9 ตุลาคม 2557). CEO Talk ตอน ตลาดทุนเพื่อพัฒนาธุรกิจด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรมของประเทศ. สืบค้นจาก https://www.youtube.com/watch?v=aJY8s2t6T3c.

วิไลวรรณ ทวิชศรี (2560). อัตลักษณ์ชุมชน : แนวคิดและการจัดการเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยหลักพุทธสันติวิธีของเทศบาลตำบลเชียงคาน จังหวัดเลย. Journal of Arts Management, 1(2). 63-74.

สัญญา เคณาภูมิ (2551). ความสำเร็จของวิสาหกิจชุมชนใน 4 จังหวัดชายแดนลุ่มน้ำโขง. วิทยานิพนธ์ รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฎ วไลยลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.

สุภางค์ จันทวานิช (2554). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

James, T. & Zagefka, H. (2017). The effects of group memberships of victims and perpetrators in humanly caused disasters on charitable donations to victims. Journal of Applied Social Psychology, 47(8). 446-458.

Scharmer, C. O. (2007). Theory U: Leading form the future as it emerges. Cambridge: SoL Press.

Cohen, J.M. & Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measure for Project Design Implementation and Evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies. New York: Cornell University Press.

Nelson, C., Ramsey, C. & Verner, C. (1960). Community Structure and Change. New York: The Macmillan Company.

Nuntaboot, K. (2009). Utilization of community research for developing nursing innovation in communities and transforming crisis to wellness society. The 4th National Nursing Research Seminar “Nursing Research: A Challenge of Transforming Crisis to Wellness Society”, Bangkok.

United Nations. (1981). Yearbook of International Trade Statistics. United Nations: UN Press.