A Study of Using Information and Communication Technology of Cosmetic Entrepreneurs in Songkhla Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this study were 1) to study using information and communication technology (ICT) of cosmetic entrepreneurs and 2) to compare using ICT which classified to the personal factors. The respondents of this research were 200 cosmetic entrepreneurs in Songkhla province. The data were collected by using a questionnaire with two-stage sampling. The first stage in the sampling process was quota sampling and the second stage was accidental sampling. Statistics used in data analysis were frequency, percentage, mean, standard deviation, independent sample t-test, one way ANOVA and pairwise comparison by Fisher’s Least Significant Difference (LSD) or Dunnett’s T3.
The results found that ICT usages of cosmetic entrepreneurs in Songkhla province were at a low level. The most used ICT was social media and the least used ICT was e-mail. The results of hypotheses testing were as follows: 1) entrepreneurs with different gender and location had statistical difference in website and social media usage 2) entrepreneurs with different the monthly income had statistical difference in e-mail usage 3) entrepreneurs with different the experience of using ICT had statistical difference in SMS, e-mail, website, and social media usage and 4) entrepreneurs with different age, status, education, and experience of selling cosmetic had no statistical difference in the using ICT.
Article Details
The article to be published in the Burapha Journal of Business Management must not have been previously published in any journal and must not be under consideration by other journals. If copyright infringement is found, or the comments in the articles are contrary to ethics, it is deemed to be the opinion and direct responsibility of the article’s authors, not the opinion or responsibility of the Burapha Business School, Burapha University. Wanting to publicize any content in the Burapha Journal of Business Management, permission must be obtained from the editorial team of the Burapha Journal of Business Management according to the copyright laws.
References
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2557). แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ฉบับที่ 3) ของประเทศไทย พ.ศ. 2557-2561. กรุงเทพฯ: กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2554). สถิติสำหรับงานวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพ ฯ: ธรรมสาร.
เขมธัชกานท์ สกุลกฤติธีนันท์ และณารีญา วีระกิจ. (2561). การใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการตลาดของโรงแรมอิสระระดับ 4-5 ดาว ในจังหวัดภูเก็ต. Veridian E-Journal, 11(3), 345-362.
จุฑามาศ กาญจนธรรม และเด่น ชะเนติยัง. (2558). การพัฒนารูปแบบเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการบริหารจัดการ ในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี เขต 2. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 9, 109-116.
ชมดวง แพทอง และจตุพร บานชื่น. (2558). ความคิดเห็นต่อการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ของพนักงานบริษัทในอาคารซันทาวเวอร์, วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 4(4), 77-86.
ดนุชา สลีวงศ์ และณัตตยา เอี่ยมคง. (2560). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารจัดการสินค้าชุมชนเพื่อความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ. Veridian E-Journal, 10(3), 2355-2371.
เดชา เดชะวัฒนไพศาล, กฤษยา นุ่มพยา, จีราภา นวลลักษณ์, และชนพัฒน์ ปลื้มบุญ. (2557). การศึกษาเจนเนอเรชั่นเอ็กซ์และเจนเนอเรชั่นวายในมุมมองต่อคุณลักษณะของตนเองและความคาดหวังต่อคุณลักษณะของเจอเนอเรชั่นอื่น. จุฬาลงกรณ์ธุรกิจปริทัศน์, 36(141), 1-17.
ตรีญาภรณ์ สมบูรณ์วงศ์. (2559). แผนธุรกิจร้านขายเครื่องสำอาง. การค้นคว้าอิสระ หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธวัชชัย วรพงศธร และสุรีย์พันธุ์ วรพงศธร. (2561). การคำนวณขนาดตัวอย่างสำหรับงานวิจัยโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป G*Power. วารสารการส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม, 41(2), 11-21.
ธัญมาศ ทองมูลเล็ก และปรีชา วิจิตรธรรมรส. (2560). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการยอมรับและการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ในสังคมไทย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 114-124.
บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. (2555). การพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวิจัย: คุณสมบัติการวัดเชิงจิตวิทยา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุศรินทร์ เสาทอง. (2560). สภาพการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย จังหวัดบุรีรัมย์. การประชุมวิชาการแสดงผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 2, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, หน้า 1044-1053.
พรรณิการ์ พุ่มจันทร์, นุชจรีย์ หงส์เหลี่ยม, และพัชดาพรรณ อุดมเพ็ชร. (2558). พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของนักศึกษาแพทย์ ระดับปรีคลินิกของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล. เวชบันทึกศิริราช, 8(1), 27-35.
พรเลิศ อาภานุทัต และพรสิน สุภวาลย์. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการนำเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในอุตหสากรรมแปรรูปอาหารขนาดกลางและขนาดย่อมของไทย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 11(2), 97-111.
พัชราวดี ศรีบุญเรือง. (2556). การใช้สื่อสังคมออนไลน์และอินเทอร์เน็ตบนมือถือของวิสาหกิจชุมชนในกรุงเทพมหานคร. วารสารครุอุตสาหกรรม, 12, 8-15.
เพ็ญพนอ พ่วงแพ. (2559). การศึกษาพฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ (Social Media) ของนักศึกษาวิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. Veridian E-Journal, 9(2), 946-956.
ยุพิน พิทยาวัฒนชัย. (2012). การตลาดหลายช่องทาง: แนวทางที่จะทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จในยุคดิจิทัล. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 1(1), 33-48.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2561). ตลาดบิวตี้ยังแจ๋ว เกาะเทรนด์ธุรกิจทำเงิน. สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2562, สืบค้นจาก https://www.kasikornbank.com/th/business/sme/KSMEKnowledge/article/KSMEAnalysis/ Documents/Beauty-BusinessTrend.pdf.
สำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์. (2561). ภาคเอกชนขับเคลื่อนธุรกิจความงามและเครื่องสำอางภาคใต้ยุค 4.0 สร้างเครือข่าย ASEANbeauty 2018 Professional Networking. สืบค้นเมื่อ 23 สิงหาคม 2562, สืบค้นจากhttps://thainews.prd.go.th/th/website_th/news/print_news/WNECO601123001 0043.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2562). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2561. กรุงเทพฯ: กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2561). การสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2561 (ไตรมาส 1). กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สุพาทินี เพ็งเจริญ, ยุวัฒน์ วุฒิเมธี, และสานิต ฤทธิ์มนตรี. (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อทัศนคติการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ของนิสิตชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน. วชิรสารการพยาบาล, 18(2), 63-74.
อรรถศิษฐ์ พัฒนะศิริ และวรลักษณ์ วงศ์โดยหวัง ศิริเจริญ. (2559). สื่อสังคมและอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภค. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 4(2), 153-160.
อาคีรา ราชเวียง. (2560). อนาคตผู้ประกอบการในยุค 4.0. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 12(2), 79-88.
Kilangi, A. M. (2012). The determinants of ICT adoption and usage among SMEs: The case of the tourism sector in Tanzania. Amsterdam: VU University.
Maghanga, E. (2017). Challenges affecting use of ICT by small & medium sized enterprises (SMEs) in Kenya: A case study of Tsavo Securities LTD. Journal of Entrepreneurship and Project Management, 2(2), 1-16.
Mbuyisa, B., & Leonard, A. (2017). The role of ICT use in SMEs towards poverty reduction: A systematic literature review. Journal of International Development, 29, 159-197.
Oyebiyi, O., Misra, S., Maskeliunas, R., & Damasevicius, R. (2018). Application of ICT by smalland medium entreprise in Ogun state Nigeria. Communications in Computer and Information Science.
Tajudeen, F. P., Jaafar, N. I., & Ainin, S. (2018). Understanding the impact of social media usage among organizations. Information & Management, 55, 308-321.
Vilaseca-Requena, J., Torrent-Sellens, J., & Jime nez-Zarco, I. (2007). ICT use in marketing as innovation success factor: Enhancing cooperation in new product development process. European Journal of Innovation Management, 10(2), 268-288.
Vidal, A. L., & Billorou, N. (2012). Can ICTs help me improve my business? Retrieved February 4, 2019, from https://www.oitcinterfor.org/sites/default/files/canicthelp.pdf.
