Economic Impacts of Tourism on Community-based Tourism Destination at Koh Phithak Chumphon Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to evaluate the economic impacts of tourism at Koh Phithak local community, and proposes the tourism development process in appropriate amount in order to conform to the Koh Phithak community context. This research employs Participatory Action Research (PAR)as a research method, which consists of workshops, 36 interview forms, and 400 questionnaires for tourist. The data was examined by descriptive analysis and statistic regression analysis, and had content validity checked under Cronbach's alpha coefficient test. The results show that the community’s tourism circumstances have economic expansion. Tourists are totally satisfied in high level (x ̄ = 3.94), especially in hospitality and service (x ̄ = 4.18). Meanwhile, the community’s impact of investment and subsistence is positive (x ̄ = 0.54), which people in community realize that they have moderately business profit (x ̄ = 3.06), current expenses (58.17%), savings (x ̄ = 1.03), and better family relations (x ̄ = 1.14). On the other hand, negative impact is found, which consists of land owner exchange (x ̄ = -.43), price competition (x ̄ = -.06), and debt (x ̄ = 0.03).
The results from simple regression analysis of economy can be written in forecasting equation that: happiness in community is 4.016 + (0.977) profit + (0.744) savings + (- 0.967) debt. This equation shows that there are both positive and negative effects in community-based tourism at Koh Phithak. Therefore, the tourism development process should be composed of serious effect tendency tracking and value-added creation of community-based tourism location for competitive potential increase. Inclusively, the measure of management should be specified in order to decrease confliction and price war, for instance break-even determination, tourist expansion in appropriate homestay, and the creation of cooperative mechanisms between homestay’s owners in meals preparation for large number of tourists
Article Details
The article to be published in the Burapha Journal of Business Management must not have been previously published in any journal and must not be under consideration by other journals. If copyright infringement is found, or the comments in the articles are contrary to ethics, it is deemed to be the opinion and direct responsibility of the article’s authors, not the opinion or responsibility of the Burapha Business School, Burapha University. Wanting to publicize any content in the Burapha Journal of Business Management, permission must be obtained from the editorial team of the Burapha Journal of Business Management according to the copyright laws.
References
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2559). รางวัลอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560, สืบค้นจาก http://tourismawardsold.tourismthailand.org/th/.
ดรรชนี เอมพันธุ์. (2560). การกำหนดขีดความสามารถในการรองรับการท่องเที่ยวเพื่อสร้างมาตรฐานการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวในพื้นที่หมู่เกาะลันตา อำเภอเกาะลันตา จังหวัด กระบี่. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
นรา พงษ์พานิช, อำนาจ รักษาพล, เบญจมาศ ณ ทองแก้ว, ภัทร์กัลย์ เตี่ยไพบูลย์, อำพล ธานีครุฑ, วิจิตร พันธุ์พืช, พรศรี รัตนราช และสถาพร หิ้นเตี้ยน. (2560). การจัดทำผังชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนเกาะพิทักษ์ จังหวัดชุมพร. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยแม่โจ้-ชุมพร.
วีระพล ทองมา และ ประเจต อำนาจ. (2547). ผลที่เกิดขึ้นจากการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวต่อประชาชนในพื้นที่ตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2542). รายงานขั้นสุดท้ายการดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเพื่อรักษาระบบนิเวศ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติไทย.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยวรายไตรมาส.การท่องเที่ยวโดยชุมชนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ : บริษัทเอ็กเซลเลนท์ บิสเนส แมเนจเม้นท์.
อัมพล ชูสนุก และไพโรจน์ วงศ์นำทรัพย์. (2556). อิทธิพลของส่วนประสมทางการตลาดต่อคุณค่าที่ลูกค้ารับรู้ ความพึงพอใจ และความจงรักภักดีของลูกค้าตลาดค้าผ้า บริษัท มาดอนน่า แฟบริค จำกัด. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.1(2), 6-25.
อรอนงค์ เย็นบางสพาน (ผู้ถูกสัมภาษณ์) เบญจมาศ ณ ทองแก้ว (ผู้สัมภาษณ์). ชุมชนเกาะพิทักษ์, อำเภอหลังสวน, จังหวัดชุมพร, เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2562.
Creswell, J. W. (2002). Educational research: Planning, conducting, and evaluating quantiative and Qualiative research. Upper Saddle River, New Jersey: Merrill Prentice Hall.
Kotler, P. (2012). Marketing Management. Boston: Pearson Education Limited.
Kurt R. Wetzel & John F. Wetzel. (1995). Sizing the earth: Recognition of economic carrying capacity. Ecological Economics, 12(1), 13-21
Sanette L.A. Ferreira & Alet C. Harmse. (1999). The social carrying capacity of Kruger National Park, South Africa: Policy and practice. Tourism Geographies, 1(3), 325-342.
Nathongkaew, B. & Ruksapol, A. (2014). Carrying Capacity for Community - Based Tourism at Koh Phithak, Chumphon Province, Thailand: Phase I. KKU International Journal at Humanities and Social Sceinces, 4(3), 49-71.
