The survey of tourism identities in the south region of Thailand's Gulf with the projective techniques
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Areas in the south around the gulf of Thailand are prominent with tourism resources as they are rich in not only beautiful natural resources but also ancient cultures, traditions and festivals. The prominent aspects are varied in each province that they become the provincial identity. Indeed, such identities reflecting tourism identities attract travelers and play an important factor in deciding to visit those places. Thus, this paper is aimed to survey the tourism identities of areas around the Gulf of Thailand being perceived by international travellers through employing the projective techniques to measure the ideas of 100 international travellers.
A coincidental method along with 20 tourism pictures was employed to enquire travellers and obtain the image perceptions. Thematic analysis was also employed for this research in order to show the overall physical prominent images of the area. It is found that the outstanding aspects of the place are local cultures and rich natural tourism resource together with other varieties. The emotional or sensuous perceptions include relaxation, worthiness and happiness.
Article Details
The article to be published in the Burapha Journal of Business Management must not have been previously published in any journal and must not be under consideration by other journals. If copyright infringement is found, or the comments in the articles are contrary to ethics, it is deemed to be the opinion and direct responsibility of the article’s authors, not the opinion or responsibility of the Burapha Business School, Burapha University. Wanting to publicize any content in the Burapha Journal of Business Management, permission must be obtained from the editorial team of the Burapha Journal of Business Management according to the copyright laws.
References
กรมการท่องเที่ยว. (2557). แผนยุทธศาสตร์และกลยุทธ์พัฒนาการท่องเที่ยว กรมการท่องเที่ยว ปี พ.ศ. 2557-2560. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). รายงานโครงการจัดทำตัวชี้วัดภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและสารวจทัศนคติและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางท่องเที่ยวในประเทศไทยประจำปี 2561.สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2563. สืบค้นจาก https://secretary.mots.go.th/ ewtadmin/ewt/policy /download/article/article_20190930155451.pdf.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560-2564). (พิมพ์ครั้งที่ 1). สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2557). คู่มือการท่องเที่ยวภาคใต้. สืบค้นเมื่อ 14 ตุลาคม 2557. สืบค้นจาก http://thai.Tourismthailandorg/where-to-go/southern/.
ณัฐกานต์ รัตนพันธุ์ ณัฐพล เจริญ และชุลีกร ชนะสิทธิ์. (2558). การศึกษาอัตลักษณ์เมืองแห่งไมซ์ จังหวัดสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ตติยาพร จารุมณีรัตน์. (2548). การศึกษาเปรียบเทียบภาพลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวของจังหวัดภูเก็ต พังงา กระบี่ จากมุมมองของนักท่องเที่ยวและเจ้าบ้าน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ธนาวิทย์ บัวฝ้าย. (2557). ทัศนคติความพึงพอใจและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติใน อำเภอเกาะ สมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี. สุราษฎร์ธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2549). ภาพลักษณ์ทางการท่องเที่ยวของจังหวัดนครศรีธรรมราชในมุมมองของนักท่องเที่ยว. วารสารสงขลานครินทร์. ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์ ปีที่ 12(3), 380-391.
พิชัย นิรมานสกุล. (2554). พฤติกรรมการท่องเที่ยว การเปิดรับข่าวสาร การรับรู้ภาพลักษณ์และการยอมรับคุณค่า แบรนด์เมืองท่องเที่ยวไทย. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยหอการค้า.กรุงเทพมหานคร.
ยุทธศักดิ์ สุภสร. (2559). เปิดแผนการตลาดท่องเที่ยวปี 2560. สืบค้นเมื่อ 1 ธันวาคม 2559, สืบค้นจาก http://www.triptravelgang.com/public-relations/28657/
ลิซ่ากูรู. (2556). เที่ยวเมืองลุง…สุขจุงเบย. สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2561, สืบค้นจาก https://www. sanook.com/ travel/1391034/.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2562). แนวโน้มอุตสาหกรรมไทยปี 2562. สืบค้นเมื่อ 13 เมษายน 2563, สืบค้นจาก https://kasikornbank.com/international-business/th/Thailand/IndustryBusiness/Pages/ 201901_Thailand_TourismOutlook19.aspx.
สิงหนาท เอียดจุ้ย. (2557). ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของเขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าโตนงาช้าง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. สารนิพนธ์หลักสูตรปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดชุมพร. (2561). นายกรัฐมนตรี เป็นประธานการประชุมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอ่าวไทยและกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน. สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2561, สืบค้นจาก http://nwnt.prd.go.th/centerweb/News/NewsDetail?NT01_NewsID=WNPOL610821 0010020
หน่วยบริการวิชาการ วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม. (2557). แนวทางการสื่อการตลาดเชิงบูรณาการในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอวังสมบูรณ์ จังหวัดสระแก้ว. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อรวรรณ ศรีโสมพันธ์. (2558). ประชากรและการสุ่มกลุ่มตัวอย่าง: การวิจัยเชิงปริมาณ. โครงการฝึกอบรม “สร้างนักวิจัยรุ่นใหม่” (ลูกไก่). 1-2 ธันวาคม 2558,อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
Aaker, D.A. (1996). Building Strong brand. University of Michigan.
Burns, P., Palmer, C., Lester J., & Bibbings, L. (2010). Tourism and visual culture. Wallingford UK, Cambridge, MA: CABI.
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text. (2nd ed). Sydney: Hodder Education
Kozak, M., & Decrop, A. (2009). Handbook of tourist behavior: theory and practice. New York: Routledge.
Kozak, M., & Baloglu, S. (2011). Managing and marketing tourist destinations: Strategies to gain a competitive edge. New York: Routledge.
Qu, H., Kim, L.H. & Im, H.H. (2011). A Model of destination branding: Integrating the concepts of the branding and destination image. Tourism Management, 32(1), 465-476.
Yoon,Y & Uysal, M. (2005). An examination of the effects of motivation and satisfaction on destination loyalty: A structural model. Tourism Management, 26(1), 45-56.
