การพัฒนาความสามารถในการสร้างสื่อการสอนด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม สำหรับครูระดับมัธยมศึกษา จังหวัดชัยนาท
คำสำคัญ:
สื่อการสอน, เทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม, ชุดกิจกรรมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาความสามารถในการสร้างสื่อการสอนด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมของครูระดับมัธยมศึกษา จังหวัดชัยนาท และ 2) ติดตามผลการใช้สื่อการสอนด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม ของครูระดับมัธยมศึกษา จังหวัดชัยนาท กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย ครูผู้สอนระดับมัธยมศึกษา จังหวัดชัยนาท จำนวน 30 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (multi-stage random sampling) และนักเรียนระดับมัธยมศึกษา จำนวน 11 คน ได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย (simple random sampling) ดำเนินการวิจัยโดยใช้กระบวนการพัฒนาครูด้วยการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (PAOR) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย ชุดกิจกรรมในการสร้างสื่อการสอนด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม แบบประเมิน
ความเหมาะสมในการนำชุดกิจกรรมไปใช้ แบบสังเกตการใช้ชุดกิจกรรม แบบประเมินผลชิ้นงานแบบรูบริค (rubric)
แบบสัมภาษณ์การใช้สื่อการสอนด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมสำหรับครูและแบบสัมภาษณ์การใช้สื่อการสอนด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมสำหรับนักเรียน ข้อมูลเชิงปริมาณใช้การวิเคราะห์หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูมีความสามารถในการสร้างสื่อการสอนด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมอยู่ในระดับดีมาก และผลการประเมินความเหมาะสมในการนำชุดกิจกรรมไปใช้โดยครูอยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุดทุกด้าน และ 2) ผลการติดตามการใช้สื่อการสอน พบว่า ครูนำเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมไปพัฒนาและจัดทำสื่อประกอบการสอนในรายวิชาที่รับผิดชอบอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่งผลต่อความกระตือรือร้นและความสนใจของนักเรียน
เอกสารอ้างอิง
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2552). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ
(พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.
ธันยา นวลละออง, และนงลักษณ์ ปรีชาดิเรก. (2558). การสร้างเกมการเรียนรู้สามมิติเพื่อเสริมสร้างทักษะ ภาษาอังกฤษตามทฤษฎีพหุปัญญาของนักเรียนผ่านเทคโนโลยี Augmented Reality บนอุปกรณ์
แท็บเล็ต. ICT Silpakorn Journal, 2(1), 11-27.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยสาสน์.
พิสณุ ฟองศรี. (2549). การประเมินทางการศึกษาแนวคิดสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เทียมฝ่าการพิมพ์.
วิจารณ์ พานิช. (2556). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ส. เจริญการพิมพ์.
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2558). การนำผลสอบ O-NET ไปพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอนและยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน. สืบค้น 28 พฤษภาคม 2559, จาก www.niets.or.th/ th/content/download/3061.
Carrell, M. R., Kuzmits, F. E., & Elbert, N. F. (1992). Personnel: Human Resource Management (4th ed.). New York: Macmillan.
Dessler, G. (1997). Human Resource Management (7th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Hass, K. B., & Packer, H. Q. (1964). Preparation and Use of Audio-visual Aids. New Delhi: Prentice-hall.
Kandikonda, K. (2011). Using Virtual Reality and Augmented Reality to Teach Human Anatomy (Master’ s thesis). The University of Toledo. Retrieved July 15, 2016, from https://utdr.utoledo.edu/
Kipper, G., & Rampolla, J. (2013). Augmented Reality: An Emerging Technologies Guide to AR. Massachusetts: Elsevier.
Kurubacak, G., & Altinpulluk, H. (2017). Mobile Technologies and Augmented Reality in Open Education. Pennsylvania: Information Science Reference.
Molenda, M. (2004). ADDIE Model. In Kovalchick, Ann, and Dawson, Kara (eds.) Education and technology: an encyclopedia. pp. 43-47 California: ABC-CLIO,.
Putman, S. M., & Rock, T. (2017). Action Research: Using Strategic Inquiry to Improve Teaching and Learning. California: SAGE Publication.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามเป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
