การสร้างและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู เรื่อง วงดนตรีมังคละ ของสำนักศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม เพื่อสืบสานวัฒนธรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นภาคเหนือตอนล่าง
คำสำคัญ:
ดนตรีมังคละ, การสร้างและพัฒนาหลักสูตร, ภูมิปัญญาภาคเหนือตอนล่างบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของวงดนตรีมังคละ ในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2) เพื่อศึกษาสภาพปัญหา และความต้องการจำเป็นในการสร้างและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู เรื่อง วงดนตรีมังคละภาคเหนือตอนล่าง และ 3) เพื่อสร้างและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู เรื่อง วงดนตรีมังคละภาคเหนือตอนล่าง โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากรที่ศึกษา ได้แก่ นักดนตรีวงมังคละ บุคลากรทางวัฒนธรรม ปราชญ์ท้องถิ่น และครูที่สอนดนตรีในสถานศึกษาในเขตภาคเหนือตอนล่าง จำนวน 99 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง ส่วนประชากรที่ใช้ประชุมเชิงปฏิบัติการวิพากษ์หลักสูตรฝึกอบรมครู เรื่อง วงดนตรีมังคละ ได้แก่ ผู้บริหารด้านวัฒนธรรม ผู้เชี่ยวชาญด้านวงดนตรีมังคละ ผู้ทรงคุณวุฒิด้านหลักสูตรและการสอน และผู้ที่เกี่ยวข้องกับวงดนตรีมังคละจำนวน 25 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง แบบสัมภาษณ์แบบเจาะลึก แบบสังเกตแบบมีส่วนร่วม และไม่มีส่วนร่วม แบบสนทนากลุ่ม และการประชุมเชิงปฏิบัติการ วิเคราะห์ข้อมูลตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ และนำเสนอผลการวิจัย โดยวิธีพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า
วงดนตรีมังคละได้รับแบบอย่างมาจากเบญจดุริยางค์ของศรีลังกา โดยแพร่กระจายพร้อมกับศาสนาพุทธลัทธิลังกาวงศ์ มายังนครศรีธรรมราชจนถึงอาณาจักรสุโขทัย แต่เดิมใช้ชื่อว่าวงมังคละตามแบบอย่างของศรีลังกา ต่อมาเรียกว่าวงปี่กลองบ้าง วงมังคละบ้าง ขึ้นอยู่กับพื้นที่ เป็นวงดนตรีที่แพร่กระจายอยู่บริเวณภาคเหนือตอนล่าง ด้านสภาพปัญหาและความต้องการความจำเป็นในการสร้างและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู พบว่าส่วนใหญ่มีความต้องการให้มีการสร้างและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม วงดนตรีมังคละเนื่องจากสภาพดนตรีมังคละในปัจจุบันขาดผู้สืบทอด วาระโอกาสในการใช้งานดนตรีมังคละลดน้อยลง และปัญหารายวิชาดนตรีในหลักสูตรสถานศึกษาขาดองค์ความรู้และกลวิธีการบรรเลงดนตรีมังคละที่ถูกต้อง และด้านการสร้างและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู เรื่อง วงดนตรีมังคละเพื่อสืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่นภาคเหนือตอนล่าง พบว่า หลักสูตรฝึกอบรมครูที่สร้างและพัฒนาขึ้นมีประโยชน์สำหรับครูผู้เข้ารับการฝึกอบรม ในด้านความถูกต้องของเนื้อหาสาระ จัดลำดับเนื้อหาสาระ ที่เหมาะแก่การเรียนรู้ ฝึกปฏิบัติจริง ใช้วิธีการสอนแบบกระตุ้นแรงจูงใจเสริมการเรียนรู้ที่หลากหลาย สามารถศึกษาพัฒนาต่อยอดได้ด้วยตัวเอง
เอกสารอ้างอิง
เคียง ชำนิ. (2557, 18 มีนาคม). ผู้สืบทอดวงดนตรีมังคละที่มีความเก่าแก่ที่สุดในจังหวัดสุโขทัย [สัมภาษณ์].
บุญยงค์ เกศเทศ. (2536). ศาสตร์และศิลป์แห่งภาษา. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒมหาสารคาม.
ประโยชน์ ลูกพลับ. (2557, 28 มีนาคม). ประธานชมรมดนตรีพื้นบ้านมังคละจังหวัดพิษณุโลก [สัมภาษณ์].
ปรารภ แก้วเศษ. (2543). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมสิ่งแวดล้อมศึกษาป่าชายเลน จังหวัดสมุทรปราการ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล, กรุงเทพฯ.
ปิยพันธ์ แสนทวีสุข. (2544). แนวทางการพัฒนาการสอนดนตรี ของสถาบันอุดมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.
พระมหา (เทวประภาส มากคล้าย). (2558). แนวทางการเสริมสร้างสมานฉันท์โดยใช้กลไกอัตลักษณ์วัฒนธรรมปี่กลองมังคละ : ศึกษาเฉพาะกรณีชุมชนภาษาถิ่นสุโขทัย ลุ่มน้าน่านตอนบน ในจังหวัดอุตรดิตถ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
มนตรี วงษ์สะพาน. (2554). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูในการสร้างนวัตกรรมบทเรียนคอมพิวเตอร์มัลติมีเดียที่เน้นกระบวนการคิดวิเคราะห์ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร, กรุงเทพฯ.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2530). มังคละเภรีปี่พาทย์ลังกา. วารสารถนนดนตรี, 1(5), 35-40.
สุวัฒน์ สุวรรณโรจน์. (2557, 19 มีนาคม). ผู้สืบทอดวงปี่กลองที่ตำบลไกรใน อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย [สัมภาษณ์].
เสมียน เนื้อนุ้ย. (2557, 25 มีนาคม). ผู้รักษาการควบคุมวงดนตรีมังคละในอำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ [สัมภาษณ์].
Bohannan, P., & Glozer, S. (1973). Hi points in Anthropology. New York: Alfred A. Knopt.
Fitzgerald, & Nathan, J. (1989). A comparative analysis of teacher concerns and existing university offerings and practices regarding the teaching of adolescents in general music classrooms (Doctor of Education). New York: Syracuse University.
Taba, H. (1962). Curriculum Development : Theory and Practice. New York: Harcourt. Brace and World.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามเป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม


