เสนฮับมดและตั้งบั้งหน่อ: พิธีกรรมสู่การเป็นทุนทางวัฒนธรรมของมดมนตร์ ในกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำบ้านวังพิกุล จังหวัดพิษณุโลก
คำสำคัญ:
เสนฮับมดและตั้งบั้งหน่อ, ทุนทางวัฒนธรรม, ชาติพันธุ์ไทดำบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) มีวัตถุประสงค์ คือ 1) ศึกษารูปแบบและความเชื่อของพิธีเสนฮับมดและตั้งบั้งหน่อในกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำ และ 2) วิเคราะห์เกี่ยวกับการเปลี่ยนผ่านสู่ทุนทางวัฒนธรรมของมดมนตร์ในกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำ พื้นที่วิจัย ได้แก่ บ้านวังพิกุล ตำบลวังพิกุล อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก โดยมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วย หมอเมือง หมอเก็บข้าว หมอปี่ และผู้เข้าร่วมพิธีกรรม จำนวน
18 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ การสังเกตแบบมีส่วนร่วม ระหว่างเดือนมีนาคม-เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2561 ใช้การตรวจสอบแบบสามเส้าด้านข้อมูล (Data Triangulation) ในการตรวจสอบข้อมูล และใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) พิธีเสนฮับมดและตั้งบั้งหน่อถือเป็นพิธีกรรมที่มีรูปแบบเฉพาะของวัฒนธรรมศาสนาและความเชื่อของชาติพันธุ์ไทดำที่เกี่ยวกับผีและอำนาจเหนือธรรมชาติ รูปแบบและขั้นตอนของพิธีมีความแตกต่างไปจากพิธีกรรมอื่นในวัฒนธรรมแต่ละด้านของกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำ โดยต้องใช้หมอเมืองหรือหมอใหญ่ หมอเก็บข้าวหรือหมอสะ หมอปี่ใหญ่และหมอปี่เล็กเป็นผู้ประกอบพิธีกรรมซึ่งมีจำนวนที่มากกว่าพิธีการเสนเรือนหรือพิธีกรรมอื่นที่ปฏิบัติเป็นประจำ ความเชื่อและความหมายของพิธีเสนฮับมดและตั้งบั้งหน่อนั้นเป็นการแสดงถึงความเชื่อในการสืบทอดผีบรรพบุรุษที่ในอดีตเคยดำรงสถานะเป็นหมอมด หมอมนตร์ และพบว่าไม่จำเป็นต้องเป็นการสืบทอดแบบรุ่นต่อรุ่นสามารถสืบทอดในลักษณะของการข้ามรุ่นได้แต่จะอยู่ในสายตระกูลตนเอง โดยผู้ที่ถูกคัดเลือกนั้นจะสืบทอดทั้งการเป็นมดและมนตร์ไปพร้อมกัน และเป็นไปตามประสงค์ของผีบรรพบุรุษโดยมี “กกผมหอม” ที่เป็นลักษณะพิเศษของผู้ที่ถูกเลือกให้สืบทอด ทั้งนี้จำนวนของผีบรรพบุรุษที่จะมาอาศัยอยู่ด้วยทั้งผู้หญิงหรือผู้ชายจะมีจำนวนที่ไม่แน่นอน โดยผู้ที่สืบทอดการเป็นหมอมด หมอมนตร์นั้นถือเป็นทุนทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำ และ 2) การเปลี่ยนผ่านสู่ทุนทางวัฒนธรรมของมดมนตร์ในกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำจากการผ่านพิธีเสนฮับมดและพิธีตั้งบั้งหน่อของผู้ที่ถูกคัดเลือกจึงเป็นเสมือนกระบวนการที่แสดงถึงการยอมรับ การสืบทอดและปฏิบัติตามความต้องการของผีบรรพบุรุษตามความเชื่อในสายตระกูลตนเอง เป็นการแสดงถึงเปลี่ยนผ่านของบุคคลนั้นจากสถานะหนึ่งไปสู่อีกสถานะหนึ่งในขั้นแรก รวมถึงเป็นสร้างพื้นที่และการรับรู้จากสังคมชาติพันธุ์ไทดำที่จะรับรู้ถึงการเปลี่ยนผ่านสถานะของบุคคลนั้น ๆ ที่จะได้กลายเป็นทุนทางวัฒนธรรมโดยอาศัยการสถาปนาตามวัฒนธรรมความเชื่อและศาสนาของกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำ
เอกสารอ้างอิง
จักรแก้ว นามเมือง. (2551). ทุนทางวัฒนธรรม. ในหนังสือวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ: นวสาส์นการพิมพ์.
ชนิดา เสงี่ยมไพศาลสุข. (2550). เศรษฐกิจของทรัพย์สินเชิงสัญลักษณ์. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง.
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์. (2549). ทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญากับการสร้างสรรค์คุณค่าและมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจและสังคมของประเทศ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
ทรงคุณ จันทจร. (2549). การวิจัยเชิงคุณภาพทางวัฒนธรรม. มหาสารคาม: สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ธัญณ์ณภัทร์ เจริญพานิช. (2559). ผีและอำนาจ ผ่านความเชื่อเรื่องผีของชาวไทยทรงดำ ตำบลพันเสา อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก. วารสารราชพฤกษ์, 14(2), 67-74.
บุญมี ปาริชาติธนกุล. (2546). ความเชื่อเรื่องผีในพิธีกรรมของชาวไทยโซ่งบ้านไผ่หูช้าง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพ.
เรณู เหมือนจันทร์เชย. (2556). ทุนวัฒนธรรมไทยทรงดำกับการเปลี่ยนผ่านยุคสมัยของชุมชน. วารสารดำรงวิชาการ, 12(2), 175-202.
เรณู เหมือนจันทร์เชย. (2558). ทุนวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนากลุ่มชาติพันธุ์ไทยทรงดำในจังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 231-247.
สุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2544). แผนที่ภาษาศาสตร์เชิงสังคม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
อคิน รพีพัฒน์. (2551). วัฒนธรรมคือความหมาย: ทฤษฏีและวิธีการของคลิฟฟอร์ค เกียร์ซ. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
อภิลักษณ์ ธรรมวิมุตติ, และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2560). การดำรงอัตลักษณ์ไทยทรงดำ : ภาคปฏิบัติการทางวาทกรรมสู่การสร้างความเข้มแข็งของชุมชนหมู่บ้านหัวเขาจีน. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย, 10(1), 1552-1571.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามเป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม


