การบริหารจัดการคดีของศาลยุติธรรมเพื่อการแก้ไขปัญหาเมาแล้วขับ
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการคดี, ศาลยุติธรรม, ปัญหาเมาแล้วขับบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาสำคัญในการบริหารจัดการคดีเมาแล้วขับของ
ฝ่ายตุลาการและฝ่ายธุรการศาลยุติธรรมในปัจจุบัน 2) นำเสนอรูปแบบการบริหารจัดการคดีเมาแล้วขับของ
ฝ่ายตุลาการและฝ่ายธุรการศาลยุติธรรมในการแก้ไขปัญหาเมาแล้วขับ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ข้าราชการศาลยุติธรรมฝ่ายตุลาการและฝ่ายธุรการ ทั้งระดับผู้บริหารและผู้ปฏิบัติงานของศาลยุติธรรมและศาลในเขตพื้นที่ที่มีสถิติคดีเมาแล้วขับสูงสุด 3 ลำดับแรกในปี พ.ศ. 2560 รวมทั้งภาคประชาสังคมและผู้อำนวยการสำนักงานคุมประพฤติ รวมทั้งสิ้น 40 คน โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก และนำข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์
มาวิเคราะห์เนื้อหาเพื่อสรุปลักษณะปัญหาสำคัญและข้อเสนอแนะในการบริหารจัดการคดีเมาแล้วขับของฝ่ายตุลาการและฝ่ายธุรการศาลยุติธรรมในปัจจุบัน รวมทั้งสังเคราะห์ข้อมูล เพื่อนำเสนอรูปแบบการบริหารจัดการคดีเมาแล้วขับของฝ่ายตุลาการและฝ่ายธุรการศาลยุติธรรมที่มีประสิทธิผลในการแก้ไขปัญหาเมาแล้วขับ ผลการวิจัยในส่วนของประเด็นที่ยังเป็นปัญหาในการบริหารจัดการคดีเมาแล้วขับของฝ่ายตุลาการและฝ่ายธุรการศาลยุติธรรมในปัจจุบัน พบว่า 1) ขาดนโยบายแยกการบริหารจัดการคดีเมาแล้วขับออกมาโดยเฉพาะ 2) ขาดนโยบายในการช่วยแก้ไขปัญหาสังคมโดยไม่มีการกำหนดเป้าหมายการลดจำนวนคดีเมาแล้วขับ 3) ขาดการประสานความร่วมมืออย่างจริงจังระหว่างหน่วยงานภายในและกับหน่วยงานภายนอก 4) ไม่มีการนำหลักการตลาดและการสื่อสารสำหรับภาครัฐมาประยุกต์ใช้ให้เป็นประโยชน์ และ 5) ไม่ได้นำเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในการตรวจสอบประวัติการกระทำความผิดซ้ำของจำเลย และการติดตามฟื้นฟูผู้กระทำความผิดซึ่งถือเป็นขั้นตอนสำคัญของการแก้ปัญหาคดีเมาแล้วขับ สำหรับรูปแบบการบริหารจัดการคดีเมาแล้วขับที่มีประสิทธิผล ต้องดำเนินการ ดังนี้ 1) กำหนดนโยบายการบริหารจัดการคดีโดยมุ่งเน้นการแก้ไขปัญหาสังคม และการฟื้นฟูพฤติกรรมของผู้กระทำความผิด 2) กำหนดแนวปฏิบัติในเรื่องการปล่อยตัวจำเลยชั่วคราว (การประกันตัวจำเลย) 3) วางแนวทางในการสร้างความร่วมมือระหว่างทุกหน่วยที่เกี่ยวข้องเพื่อร่วมกันแก้ปัญหาเมาแล้วขับ
4) ประชาสัมพันธ์และรณรงค์เกี่ยวกับผลกระทบและบทลงโทษในคดีเมาแล้วขับให้มากขึ้น 5) วางระบบเทคโนโลยีสารสนเทศที่ทันสมัยและเป็นระบบเดียวกันทั่วประเทศเพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบประวัติ และฟื้นฟูผู้กระทำผิด
เอกสารอ้างอิง
พงษ์เทพ จันทสุวรรณ. (2553). ประสิทธิผลองค์การ: ปฏิบทแห่งมโนทัศน์. วารสารร่มพฤกษ์, 28, 135-182.
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2554). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2556). การจัดการภาครัฐแนวใหม่. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
ลาชิต ไชยอนงค์. (2556). ธรรมาภิบาล วัฒนธรรมองค์การ กับประสิทธิผลองค์การของศาลยุติธรรม:ตัวแบบสมการโครงสร้าง (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต) มหาวิทยาลัยเกริก, กรุงเทพฯ.
วรรณา พัฒนาศิริ. (2555). กระบวนการยุติธรรมกับการแก้ปัญหาเมาแล้วขับ. หลักสูตร ผู้พิพากษาศาลผู้บริหารในศาลชั้นต้น รุ่นที่ 10. สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม. สืบค้น 9 ธันวาคม 2561, จาก https://elib.coj.go.th/Ebook/data/judge_report/
jrp2555_10_122.pdf
อุษา บิ้กกิ้นส์. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมเมาแล้วขับและการเปิดรับสื่อของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสุทธิปริทัศน์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, 27(82), 41-60.
Deil S. Wright. (2004). Intergovernmental Relations, and Intergovernmental Management: Historical Reflections and Conceptual Comparisons. in Shafritz, Jay, M. & Hyde, A. C. (2007). Classics of Public Administration. Wadsworth: Cengage Learning. pp. 508-523.
Philip, K., & Kevin, L. K. (2007). A framework for marketing management. Upper Saddle River, N.J. : Pearson/Prentice Hall.
Steers, R. M. (1977). Organization Effectiveness. California: Goodyear Publishers.
World Health Organization [WHO]. (2007). Adolescent Pregnancy Unmet Needs and Undone Deeds: A Review of the Literature and Programs [Electronic Resource]. Retrieved June 19, 2010, from https://whqlibdoc.who.int/publications/2007/9789241595650_eng.pdf.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามเป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
