คุณลักษณะการเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์

ปองเดช  กวินปัถย์; วรรัตน์  ปทุมเจริญวัฒนา; ชูศักดิ์  เอื้องโชคชัย

doi:10.14456/psruhss.2021.30

ผู้แต่ง

ปองเดช กวินปัถย์ สาขาวิชาการศึกษานอกระบบโรงเรียน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วรรัตน์ ปทุมเจริญวัฒนา สาขาวิชาการศึกษานอกระบบโรงเรียน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ชูศักดิ์ เอื้องโชคชัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

DOI:

https://doi.org/10.14456/psruhss.2021.30

คำสำคัญ:

คุณลักษณะการเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิต, ศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์, การเรียนรู้ตลอดชีวิต

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณลักษณะการเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์ ผลการวิจัยพบว่า คุณลักษณะการเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์ มีองค์ประกอบหลัก 4 มิติ คือ 1) มิติพฤติกรรม หมายถึง การกระทำหรืออุปนิสัยหรือความประพฤติในเชิงของการเรียนรู้ที่ผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์ได้ฝึกฝนหรือปฏิบัติอยู่เป็นประจำอย่างสม่ำเสมอ โดยการกระทำหรือพฤติกรรมใด ๆ ของคนส่วนใหญ่ตามปกติมักเกิดจากเจตคติของบุคคลประกอบด้วย 17 รายการ 2) มิติเจตคติ หมายถึง มุมมอง ความเชื่อหรือความรู้สึกนึกคิดในเชิงบวกที่มีต่อตนเอง บุคคลอื่น สภาพแวดล้อม รวมถึงการเรียนรู้ ซึ่งมีอิทธิพลต่อการแสดงออกของพฤติกรรมและเป็นแนวโน้มของพฤติกรรมการเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์ ประกอบด้วย 20 รายการ 3) มิติทักษะ หมายถึง ความสามารถเฉพาะบุคคลที่เกิดจากการฝึกฝนและการเรียนรู้ของผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตจนมีความเชี่ยวชาญหรือชำนาญ ซึ่งส่งผลให้สามารถดำเนินกิจกรรมต่อการเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพของผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์ ประกอบด้วย 5 รายการ และ 4) มิติความรอบรู้ หมายถึง เนื้อหา ข้อมูล การค้นคว้า ประสบการณ์ สารสนเทศ ที่ได้รับมาจากประสบการณ์หรือความคิดรวบยอดในเรื่องต่าง ๆ อย่างรอบด้านที่มีความจำเป็น มีประโยชน์และมีคุณค่าต่อการดำเนินชีวิตและการนำไปใช้เพื่อสร้างความสำเร็จของผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์ ประกอบด้วย 3 รายการ ผู้ที่สนใจในการพัฒนาคุณลักษณะการเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้ประกอบอาชีพศิลปะการแต่งหน้าเชิงสร้างสรรค์สามารถนำมิติทั้ง 4 ด้านนี้ไปพิจารณาในการออกแบบกระบวนการเรียนรู้ได้

เอกสารอ้างอิง

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การจัดการเครือข่าย: กลยุทธ์สำคัญสู่ความสำเร็จของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2550). คุณลักษณะของบุคคลที่พึงประสงค์ (4ร.). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมใจ สืบเสาะ. (2556). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบสร้างสรรค์บนเว็บเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

สมพร หลิมเจริญ. (2552). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2547). รายงานการศึกษาคุณภาพที่เป็นมาตรฐานของเด็กไทยที่สังคมต้องการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

Anastasia, A. (1958). Differential Psychology (3rd ed.). New York: The Macmillan Company.

Anderson, R. D., Devito, A., Dyrli, O. E., Kellogg, M., Kochendorfer, L., & Weigand, J. (1970). Developing Children’s Thinking through Science. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Candy, P. C., Crebert, R. G., & O’ Leary, J. (1994). Developing lifelong learners Through under graduate education. National Board of Employment, Education and Training Commissioned Report No. 28. Canberra: Australian Government Publishing Service.

Cropley, A. J. (1977). Lifelong education: A psychological analysis. Oxford: Pergamon.

Delors, J. (1996). Learning: The treasure within. Paris: UNESCO Publishing.

Florida, R. (2007). The Rise of the Creative Class. New York: Basic Books.

Garrison, K. C., & Magoon, R. (1972). Educational psychology. Ohio: Charles E. Morrill Publishing century-crofts.

Knapper, C. K., & Cropley, A. J. (2000). Lifelong learning in higher education (3rd ed.). London: Kogan Page.

Longworth, N. (2003). Lifelong Learning in Action : Transforming Education in the 21st Century. London: Kogan Page.

Medel-Añonuevo, C., Ohsako, T., & Mauch, W. (2001). Revisiting lifelong learning for the 21st century. Hamburg: UNESCO Institute for Education.

Skager, R., & Dave, R. H. (1977). Curriculum Evaluation for Lifelong Education. New York: Pergamon Press.

Torrance, E. P. (1962). Guiding Creative Talent. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.

Trier, U. P. (1995). Cross-curricular competencies: rationale and strategy for developing a new indicator. In Peschar, J. L., Philips, G., Grisay, A., & Granheim, M. (Eds.), Measuring What Student Learn / Mesurer Les Rasultats Scolaires (bilingual). OECD, 97-108.