การธำรงรักษาพนักงานรุ่นใหม่ของธุรกิจโรงแรมในประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • ปรีชา ตั้งสุขขีย์ศิริ สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยว คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร
  • เพชรศรี นนท์ศิริ สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยว คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร

DOI:

https://doi.org/10.14456/psruhss.2021.24

คำสำคัญ:

องค์ประกอบเชิงปัจจัย, พนักงานรุ่นใหม่, สาเหตุการลาออก, รูปแบบการธำรงรักษา

บทคัดย่อ

ธุรกิจโรงแรมประสบกับปัญหาการลาออกของพนักงานรุ่นใหม่ที่ส่งผลเสียต่อคุณภาพการบริการการธำรงรักษาพนักงานรุ่นใหม่ที่มีพฤติกรรมเฉพาะจำเป็นต้องมีแนวปฏิบัติที่เหมาะสมสอดคล้องกับสาเหตุของการลาออก งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของปัจจัยเชิงสาเหตุการลาออกของพนักงานรุ่นใหม่และศึกษาวิธีการธำรงรักษาพนักงานรุ่นใหม่ของธุรกิจโรงแรมในประเทศไทย การดำเนินงานใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงปริมาณเป็นพนักงานรุ่นใหม่จำนวน 500 ตัวอย่าง และการวิจัยเชิงคุณภาพเป็นการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้บริหารฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ (HR) ของธุรกิจโรงแรม 10 ตัวอย่าง วิเคราะห์ข้อมูลจากแบบสอบถามโดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (Exploratory Factor Analysis) ด้วยวิธีการสกัดองค์ประกอบหลัก (Principal Component Analysis) และหมุนแกนองค์ประกอบตั้งฉากด้วยวิธีแวริแมกซ์ (Varimax) การวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิเคราะห์ข้อมูลด้วยเทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า องค์ประกอบของปัจจัยเชิงสาเหตุการลาออกของพนักงานรุ่นใหม่ 3 ประการ คือ 1) การขาดความอดทนอดกลั้น 2) การมีความมั่นใจในตัวเองสูง และ 3) ความต้องการความก้าวหน้าในงาน ในส่วนของวิธีการธำรงรักษาพนักงานรุ่นใหม่ของธุรกิจโรงแรม ได้แก่ การให้คำปรึกษาการทำงานเป็นทีมและกิจกรรมละลายพฤติกรรม การฝึกอบรม และการมอบหมายงานที่มีความท้าทาย

เอกสารอ้างอิง

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2549). สถิติสำหรับงานวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2560). Thailand travel guide destinations and maps. สืบค้น 10 พฤษภาคม 2560, จาก https://thai.tourismthailand.org/สถานที่ท่องเที่ยว--2887.

นงเยาว์ หนูไชยา ณ กาฬสินธุ์. (2545). ความฉลาดทางอารมณ์ในทัศนะทางพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

นิติพล ภูตะโชติ. (2559). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ในอุตสาหกรรมโรงแรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระราชวรมุนี (ประยูร ธม มจิตโต). (2541). อีคิวในแนวทางพุทธศาสนา ในรวมบทความทางวิชาการอีคิว. กรุงเทพฯ: เดสท๊อป.

ลือรัตน์ อนุรัตน์พานิช. (2558). Generation Y ร้ายจริงหรือ. กรุงเทพฯ: ภก.ลือรัตน์ อนุรัตน์พานิช.

Cennamo, L., & Gardner, D. (2008), "Generational differences in work values, outcomes and person-organisation values fit". Journal of Managerial Psychology, 23(8), 891-906.

Deery, M. A., & Shaw, R. N., (1999). An investigation of the relationship between employee turnover and organizational culture. Journal of Hospitality & Tourism Research, 23(4), 387–400.

Del Campo M., Tijerina, P., Bhaskaran, H., Mohr, S., Yang, Q., Jankowsky, E., Russell, R., & Lambowitz, A. M. (2007) Do DEAD-box proteins promote group II intron splicing without unwinding RNA?. Mol Cell, 28(1), 159-66.

Drew, G., & Cronk, L. (2010). Why do we need to coordinate when classifying kin? Behavioral and Brain Sciences, 33, 385-386.

Gary, D. (1999). Human Resource Management. Florida: Prentice Hall PTR.

Hansen, R. S. (2015). Perception vs. Reality: 10 Truths About The Generation Y Workforce. Retrieved May 10, 2017, จาก https://www.livecareer. com/resources/careers/planning/gen-y-workforce

Manley, J. E. (1996). Comparative research in human resource management: A review and an example. International Journal of Human Resource Management, 7, 585-604.

Queensland Tourism Industry Council. (2012). Determining Levels of Youth Employment. In Youth Employment in Tourism and Hospitality. Andreas Walmsley: Goodfellow Publisher.

Schawbel, D. (2012). millennial branding. Retrieved December 25, 2016, จาก www.millennialbranding.com

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

17-06-2021

รูปแบบการอ้างอิง

ตั้งสุขขีย์ศิริ ป., & นนท์ศิริ เ. . (2021). การธำรงรักษาพนักงานรุ่นใหม่ของธุรกิจโรงแรมในประเทศไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 15(2), 305–316. https://doi.org/10.14456/psruhss.2021.24

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย