การพัฒนาอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์ชุมชนกลุ่มวิสาหกิจชุมชนแม่บ้านเกษตรกร นอกค่ายพัฒนา (แม่บ้านเมี่ยงทอง) ตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี
DOI:
https://doi.org/10.14456/psruhss.2022.11คำสำคัญ:
การบริหารจัดการกลุ่ม , ผลิตภัณฑ์ชุมชนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์การบริหารจัดการกลุ่มและพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชน และพัฒนาอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์ชุมชนแบบมีส่วนร่วม ตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี กลุ่มเป้าหมายเป็นผู้นำกลุ่มและสมาชิกจำนวน 8 คน การเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์และการสนทนากลุ่ม ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาไปพร้อม ๆ กับการเก็บรวบรวมข้อมูลในทุกระยะ จนข้อมูลอิ่มตัวจากการศึกษาภาคสนาม ผลการวิจัย พบว่า 1) สถานการณ์การบริการจัดการของกลุ่ม (แม่บ้านเมี่ยงทอง) ในปัจจุบันมีการจัดการที่ไม่มีแบบแผนที่ชัดเจน ศักยภาพด้านการรวมกลุ่ม ไม่มีความแน่นอน สมาชิกที่ทำงานต่อเนื่องมีน้อยอีกด้วย ศักยภาพด้านช่องทางการจัดจำหน่ายที่ลดลงจากการที่สมาชิกส่วนใหญ่มีอายุขาดศักยภาพในการหาช่องทางใหม่ ๆ ในการจำหน่าย ศักยภาพในการผลิตน้อยลงเนื่องจากช่องทางการจัดจำหน่ายที่ลงการผลิตจึงน้อยลงตามด้วย 2) การพัฒนาอัตลักษณ์ชุมชนแบบมีส่วนร่วม ผู้นำและสมาชิกร่วมกันหาจุดเด่นของชุมชน ได้แก่ วังยะหริ่ง ป่าชายเลน ใบชะพลูที่เป็นส่วนประกอบหลักของเมี่ยงคำ นำมาพัฒนาเป็นอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์กลุ่ม (แม่บ้านเมี่ยงทอง) ได้ 3 รูปแบบ และสมาชิกเลือกรูปแบบมา 1 รูปแบบ ซึ่งรูปแบบที่เลือกเป็นรูปแบบที่ 2 ซึ่งนำมาใช้เป็นอัตลักษณ์ของกลุ่ม โดยบนอัตลักษณ์จะมีใบชะพลูสีเขียวเข้ม มีทรงหน้าจั่วสีทองของวังยะหริ่งเพื่อแสดงถึงจุดเด่นของสถานที่สำคัญในชุมชน และรากของป่าชายเลน อีกทั้งยังมีเมี่ยงคำสำเร็จรูปที่เป็นผลิตภัณฑ์จริงของกลุ่มอีกด้วย
เอกสารอ้างอิง
จริยา รัชตโสตถิ์, โสภาพร กล่ำสกุล, และคงขวัญ ศรีสอาด. (2561). การพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ส่งเสริมการออมกองทุนส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม ตำบลหนองกระเจ็ด อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติราชภัฏเลยวิชาการ ครั้งที่ 5 ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย (น. 101 -108). เพชรบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
ไทยตำบลดอทคอม. (2558). เทศบาลตำบลยะหริ่ง. สืบค้น 4 พฤศจิกายน 2562, จาก http://tbyaring.go.th/
ธนกฤต ใจสุดา. (2556). การออกแบบและพัฒนาเครื่องประดับเงินร่วมสมัยจากอัตลักษณ์ชาวเขาเผ่าเมี่ยนเพื่อเพิ่มมูลค่า : กรณีศึกษาบ้านป่ากลาง อำเภอปัว จังหวัดน่าน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ธวัชชัย เพ็งพินิจ. (2551). การศึกษารูปแบบการจัดการธุรกิจชุมชน : กรณีศึกษาหมู่บ้านโฮมสเตย์และหมู่บ้านประมงน้ำจืด จังหวัดหนองคาย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
วรางคณา อดิศรประเสริฐ. (2557). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการตลาดสำหรับผู้ประกอบการสตรีในชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจขนาดย่อมผลิตภัณฑ์กระดาษสา. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 17(1), 184-199.
สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม (ฉบับที่ 12). สืบค้น 12 กันยายน 2562, จาก https://www.nesdb.go.th
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2550). วิสาหกิจชุมชน. สืบค้น 6 กันยายน 2562, จาก https://is.gd/8ITFLB
สุพรรณี อัศวศิริเลิศ, และกุศล ฐินะกุล. (2545). การพัฒนากลุ่มลูกค้าให้มีความสามารถในการผลิตและการดำเนินธุรกิจ. สืบค้น 6 กันยายน 2562, จาก http ://www.bacc.in.th/
อภิรมย์ สุขประเสริฐ. (2562). ขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากในพื้นที่ 3 จังหวัด. สืบค้น 21 พฤศจิกายน 2562, จาก https://mgronline.com/stockmarket/detail/9620000108270
อารยา สุนทรวิภาค, ยศพล ผลาผล, ภัทราพร ทองนิ่ม, และพัชรี ปรีเปรมโมทย์. (2558). ศักยภาพการผลิต การตลาด และขีดความสามารถในการแข่งขันของผลไม้ไทยในกัมพูชาและเวียดนาม (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2020 วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามเป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม


