ความปลอดภัยเชิงจิตวิทยาและวัฒนธรรมความปลอดภัยที่พยากรณ์พฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานในกลุ่มธุรกิจค้าปลีก
DOI:
https://doi.org/10.14456/psruhss.2023.55คำสำคัญ:
ความปลอดภัยเชิงจิตวิทยา , วัฒนธรรมความปลอดภัย , พฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงาน , ธุรกิจค้าปลีกบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงาน ความปลอดภัยเชิงจิตวิทยาและวัฒนธรรมความปลอดภัยของพนักงานในกลุ่มธุรกิจค้าปลีก 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความปลอดภัยเชิงจิตวิทยากับพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานในกลุ่มธุรกิจค้าปลีก 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมความปลอดภัยกับพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานในกลุ่มธุรกิจค้าปลีก 4) พยากรณ์พฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงาน ด้วยความปลอดภัยเชิงจิตวิทยา และวัฒนธรรมความปลอดภัยของพนักงานในกลุ่มธุรกิจค้าปลีก กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ พนักงานฝ่ายปฏิบัติการในกลุ่มธุรกิจค้าปลีก 3 แห่ง จำนวน 454 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1) พฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานในกลุ่มธุรกิจค้าปลีกอยู่ในระดับมากที่สุด ความปลอดภัยเชิงจิตวิทยาอยู่ในระดับมาก และวัฒนธรรมความปลอดภัยอยู่ในระดับมาก 2) ความปลอดภัยเชิงจิตวิทยามีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) วัฒนธรรมความปลอดภัยมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4) ความปลอดภัยเชิงจิตวิทยาด้านความรู้สึกปลอดภัยจากภายใน และด้านความเสี่ยงทางกายภาพ วัฒนธรรมความปลอดภัยด้านวัฒนธรรมการรายงาน และด้านวัฒนธรรมการเรียนรู้ สามารถร่วมกันพยากรณ์พฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานได้ร้อยละ 71 (R2 = 0.71) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 เพื่อเพิ่มพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานให้มีระดับที่สูงขึ้น องค์การควรจัดกิจกรรมที่ส่งเสริมความผูกพันระหว่างเพื่อนร่วมงานและองค์การ มอบรางวัลให้พนักงานที่ทำความดี ประชาสัมพันธ์ข่าวสารความปลอดภัยอย่างทั่วถึงและระดมความคิดจากพนักงาน เพื่อสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้
เอกสารอ้างอิง
บัณฑิตา อินสมบัติ. (2554). ข้อพิจารณาในการคัดเลือกข้อคำถามที่มีอำนาจการจำแนก. วารสารวิชาการบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาราชภัฏนครสวรรค์, 6(16), 1-12.
วิทิต กมลรัตน์. (2552). ศึกษาพฤติกรรมความปลอดภัยในการปฏิบัติงานของพนักงานฝ่ายปฏิบัติการ บริษัท อดิตยา เบอร์ล่า เคมีคัลส์ (ประเทศไทย) จำกัด (ฟอสเฟต ดีวิชั่น) (สารนิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Abror, A. (2017). The relationship between psychological safety, self-efficacy and organisational performance: a case in Indonesian companies (Doctoral dissertation). University of Hull.
Arghami, S., & Taghizade, F. (2017). Investigating the Relationship between Employee Safe Behavior and Safety Culture in a Livestock Industry. Journal of Human, Environment, and Health Promotion, 2(3), 193-198.
Bowman, C., Neeman, N., & Sehgal, N. L. (2014). Enculturation of unsafe attitudes and behaviors: student perceptions of safety culture. Acad Med., 88(6), 802–810. doi: 10.1097/ACM.0b013e31828fd4f4.
Carmeli, A., Brueller, D., & Dutton, J. E. (2009). Learning behaviours in the workplace: The role of high‐quality interpersonal relationships and psychological safety. Systems Research and Behavioral Science: The Official Journal of the International Federation for Systems Research, 26(1), 81-98.
Cooper, D. (2002). A model for understanding and quantifying a difficult concept. Professional Safety.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper & Row.
Duhigg, C. (2016). What Google learned from its quest to build the perfect team. The New York Times Magazine.
Dursun, S., & Aytac, S. (2011). The Effect of Safety Culture on Safety in an Organizational Structure: A Case Study in Turkey. Human Factors In Organizational Design And Management – X, 6(1), 173-179.
Edmondson, A. (1999). Psychological Safety and Learning Behavior in Work Teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350-383.
Firenze, R. J. (1978). The Process of Hazard Control. New York: Kendall/Hunt.
Geller, E. S. (1994). Ten principles for achieving a Total Safety Culture. Professional Safety, 39(9), 18-24.
Hatanaka, I. (2000). A Model-based Framework for Risk Assessment in Human-Computer Controlled Systems. the Degree of Master of Science in Engineering and Management, United States: Massachusetts Institute of Technology.
Hudson, P. (2001). Safety Management and Safety Culture: The Long, Hard and Winding Road. Occupational Health and Safety Management Systems.
Hudson, P. T. W. (2001). Safety management and safety culture: the long, hard and winding road. Occupational health and safety management systems, 3-32.
Kark, R., & Carmeli, A. (2009). Alive and creating: The mediating role of vitality and aliveness in the relationship between psychological safety and creative work involvement. Journal of Organizational Behavior: The International Journal of Industrial, Occupational and Organizational Psychology and Behavior, 30(6), 785-804.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and psychological measurement, 30(3), 607-610.
Larsson, S., Pousette, A., & Törner, M. (2008). Psychological climate and safety in the construction industry-mediated influence on safety behaviour. Safety Science, 46(3), 405-412.
Lee, T. R. (1996). Perceptions, attitudes and behaviour: the vital elements of a safety culture. Health and Safety, 10, 1-15.
Mokarami, H., Alizadeh, S. S., Pordanjani, T. R., & Varmazyar, S. (2019). The relationship between organizational safety culture and unsafe behaviors, and accidents among public transport bus drivers using structural equation modeling. Transportation research part F: traffic psychology and behaviour, 65, 46-55.
Morrow, S. L., McGonagle, A. K., Dove-Steinkamp, M. L., Walker Jr, C. T., Marmet, M., & Barnes-Farrell, J. L. (2010). Relationships between psychological safety climate facets and safety behavior in the rail industry: A dominance analysis. Accident Analysis & Prevention, 42(5), 1460-1467.
Reason, J. (1997). Managing the risks of organizational accidents. United Kingdom: Taylor & Francis.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2021 วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามเป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
