การพัฒนาธุรกิจของผู้ประกอบการ SMEs กรณีภาคเหนือตอนล่าง

บทคัดย่อ

การศึกษาพัฒนาธุรกิจของผู้ประกอบการ SMEs และความเหลื่อมล้ำเชิงพื้นที่ กรณีภาคเหนือตอนล่าง เน้นแนวคิดในมิติการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคมและสิ่งแวดล้อมที่ส่งผลต่อการจดทะเบียนธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs)  ซึ่งมีการศึกษาข้อมูลการเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจในสินค้าและบริการควบคู่กับการกระจายความเจริญสู่ภูมิภาค โดยวัตถุประสงค์มีเพื่อศึกษาภาพรวมของการประกอบธุรกิจวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) ในภาคเหนือตอนล่าง และเพื่อวิเคราะห์การพัฒนาธุรกิจของผู้ประกอบการ SMEs  โดยการศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาสภาพความเป็นจริง (Positive Analysis) พัฒนาการโดยใช้ข้อมูลจังหวัดเป็นการวัดความเปลี่ยนแปลงเชิง “พลวัต” ของเศรษฐกิจจังหวัด/กลุ่มจังหวัด ในการกำกับการจัดสรรทรัพยากรเพื่อเปลี่ยนแปลงสู่การพัฒนาเมือง จังหวัด จากการพิจารณางานศึกษาของ  Liua & Pang (2556) ภคพร วัฒนดำรงค์ และคณะ (2563)  โดยใช้จากการวิเคราะห์ข้อมูลตัวแปรเศรษฐกิจมหภาคสำคัญระหว่างปี พ.ศ. 2560 – 2563  ผลการศึกษาพบว่า โครงสร้างเศรษฐกิจภาคเหนือตอนล่าง จังหวัดที่มีความโดดเด่นสามอันดับแรกในด้านอุตสาหกรรม ได้แก่จังหวัดกำแพงเพชร  ด้านการค้า ได้แก่ จังหวัดพิษณุโลก ด้านการเกษตร ได้แก่ จังหวัดพิจิตร ผลการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างการจดทะเบียนธุรกิจของ SMEs  กับปัจจัยต่าง ๆ ที่ต่อผลการขยายตัว พบว่า จำนวนประชากรและ จำนวนสถานประกอบการที่มีที่ตั้งในแต่ละจังหวัดของพื้นที่ภาคเหนือตอนล่างเป็นปัจจัยสำคัญที่กำหนดการจดพัฒนาธุรกิจผ่านการจดทะเบียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สำหรับสัดส่วนภาคอุตสาหกรรมและสัดส่วนภาคบริการยังต้องศึกษาค้นคว้าต่อไป