การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ในการแปลข้อความต่อเนื่อง ภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษของนักศึกษาระดับปริญญาตรี  สาขาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารทางธุรกิจ

ราชาวดี   ใสสะอาด

doi:10.14456/psruhss.2026.11

ผู้แต่ง

ราชาวดี ใสสะอาด คณะศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84000

DOI:

https://doi.org/10.14456/psruhss.2026.11

คำสำคัญ:

การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ , การแปลไทยเป็นอังกฤษ , การแปลข้อความต่อเนื่อง

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษในการแปลข้อความต่อเนื่องจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ และศึกษาผลของการจัดการเรียนการสอนเพื่อแก้ปัญหาข้อผิดพลาดในการแปลของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารทางธุรกิจ จำนวน 113 คน โดยผู้วิจัยคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างที่เข้าทดสอบครบทั้งก่อนและหลังเรียนจำนวน 95 คน เพื่อนำมาวิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลทางสถิติ ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษโดยใช้หลักเกณฑ์ในการจำแนกข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษรวบรวมโดย Oshima & Hogue (2007) ผลการศึกษาพบว่าข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษในแบบทดสอบก่อนเรียน 5 ลำดับแรก ได้แก่ การสะกดคำ (ข้อผิดพลาด 441 ครั้ง หรือร้อยละ 22.69) การใช้คำผิดความหมาย (ข้อผิดพลาด 199 ครั้ง หรือร้อยละ 10.24) การใช้รูปของคำผิด (ข้อผิดพลาด 191 ครั้ง หรือร้อยละ 9.83) การใช้คำนำหน้านาม (ข้อผิดพลาด 140 ครั้ง หรือร้อยละ 7.2) และการใช้คำบุพบท (ข้อผิดพลาด 139 ครั้ง หรือร้อยละ 7.15) ในส่วนข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษในแบบทดสอบหลังเรียน 5 ลำดับแรก คือ การใช้ตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ (ข้อผิดพลาด 168 ครั้ง หรือร้อยละ 12.64) การใช้คำนำหน้านาม (ข้อผิดพลาด 155 ครั้ง หรือร้อยละ 11.66) การสะกดคำ (ข้อผิดพลาด 148 ครั้ง หรือร้อยละ 11.14) การใช้กาล (ข้อผิดพลาด 108 ครั้ง หรือร้อยละ 8.13) และการใช้คำนามเอกพจน์และพหูพจน์ (ข้อผิดพลาด 107 ครั้ง หรือร้อยละ 8.05)

นอกจากนี้ ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยข้อผิดพลาดโดยใช้สถิติ paired-sample t-test พบว่า ค่าเฉลี่ยข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษในภาพรวมในแบบทดสอบหลังเรียนลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (mean difference = 6.47 และ P-value = 0.00) โดยข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษที่เกี่ยวข้องกับการแปลข้อความต่อเนื่อง ในแบบทดสอบหลังเรียนที่ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ประกอบด้วย การใช้ประโยคไม่สมบูรณ์ การขาดคำบางคำในประโยค การใช้ความสัมพันธ์ของประธานและกริยา และการใช้โครงสร้างไม่คู่ขนาน สะท้อนถึงผลสัมฤทธิ์ของการจัดการเรียนการสอนด้วยการส่งเสริมการใช้พจนานุกรมและการฝึกวิเคราะห์ความแตกต่างทางโครงสร้างภาษา

เอกสารอ้างอิง

กุสุมาลย์ รชตะนันทน์. (2564). การแปลให้มีประสิทธิภาพ THAI-ENGLISH. กรุงเทพฯ: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

จักกเมธ พวงทอง และอภิษฎาข์ ศรีเครือดง. (2564). เทคนิคการแปลเอกสารทางวิชาการ: ข้อผิดพลาดในการใช้คำและรูปแบบประโยคที่พบบ่อยในการแปลเอกสารทางวิชาการจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 3(1), 87–101.

ดิษยา ศุภราชโยธิน. (2553). การศึกษาข้อบกพร่องและความสัมพันธ์ของความสามารถในการแปล ภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยและการแปลภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ ของนักศึกษาไทยระดับอุดมศึกษา. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 7(2), 69–85.

ทิพา เทพอัครพงศ์. (2542). การแปลเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรีมา มัลลิกะมาส. (2559). ปัญหาการแปลที่เกิดจากหน่วยสร้างกริยาเรียงในภาษาไทย. วารสารการแปลและการล่าม, 1(1), 50–77.

พุทธชาด ลิ้มศิริเรืองไร. (2565). ปัญหาและข้อผิดพลาดในการแปลจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษของ นักศึกษาสาขาวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ ชั้นปี ที่ 2 มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, (19)2, 95–108.

วรนาถ วิมลเฉลา. (2543). คู่มือสอนแปล (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วโรทัย สิริเศรณี และนิรชา ชมภูราษฎร์. (2564). ข้อผิดพลาดในการแปลของนักศึกษาเอกภาษาอังกฤษชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยนครพนม. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 7(3), 34–45.

เวลิกา มามูล. (2561). การปรับปรุงข้อผิดพลาดทางการแปลจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษของนักศึกษาหลักสูตรภาษาอังกฤษ ชั้นปีที่ 3 คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 6(2), 33–45.

สมจิต จิระนันทิพร และปรีมา มัลลิกะมาส. (2559). ปัญหาการแปลหน่วยสร้างกริยาเรียงภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษของผู้เรียนชาวไทย. Journal of Letters, 45(2), 205–262. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jletters/article/view/89401

สุทธิรักษ์ สุวรรณเดชา, คริส ชาน และธนนท์รัฐ นาคทั่ง. (2565). การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ภาษาอังกฤษจากการแปลอนุเฉทภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 13(2), 199-220.

สุพรรณี ปิ่นมณี. (2549). การแปลขั้นสูง (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัจฉริน จิตต์ปรารพ. (2565). การวิเคราะห์การแปลโฆษณาภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษของนักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษธุรกิจ. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, (19)1, 100–113.

Oshima, A., & Hogue, A. (2007). Introduction to academic writing. London: Pearson/Longman.

Pojprasat, S. (2007). An Analysis of Translation Errors Made by Mattayomsuksa 6. [Unpublished master’s thesis]. Bangkok: Srinakharinwirot University. https://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Eng(M.A.)/Somboon_P.pdf

Wongranu, P. (2017). Errors in translation made by English major students: A study on types and causes. Kasetsart Journal of Social Sciences, 38(2), 117–122. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/kjss/article/view/242659