การพัฒนารูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการเชิงบริบทของผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 2

Nopporn Detchit

Authors

Nopporn Detchit Director Mae Hong Son Primary Educational Service Area 2

Keywords:

Academic Leadership, Model Development, Academic Administration Innovation

Abstract

This research consists purposes were 1. to investigate the components, priority needs and development guidelines for context-based instructional leadership among school administrators 2. to develop and validate the quality of a context-based instructional leadership development model for school administrators 3. to implement the developed model and 4. to evaluate the effectiveness of the model. This study employed a mixed-methods research design, integrating quantitative and qualitative approaches. The research instruments consisted of a component and indicator assessment form, a questionnaire on current and desirable conditions, an interview protocol, a draft model quality assessment form, the development model, a model-based assessment form and a model evaluation form. The target groups included 15 experts who evaluated the components, 5 experts who were interviewed regarding development guidelines, 10 experts who validated the model and 150 school administrators. All participants were selected through purposive sampling. The quantitative data collected from the research instruments were analyzed using descriptive statistics, including percentage, mean, standard deviation, the Priority Needs Index (PNI) and Relative Gain Score. The qualitative data were analyzed using content analysis. The findings revealed that 1) contextual academic leadership of school administrators consisted of 5 components and 30 indicators. The overall appropriateness was at the highest level (x̅= 4.78, S.D. = 0.41). The current condition was at a moderate level (x̅= 3.13, S.D. = 0.54), while the desirable condition was at the highest level (x̅= 4.62, S.D. = 0.33), with a PNI of 0.48. 2) The development model consisted of 6 components, 5 development steps and 7 development content areas. The overall quality of the draft model was at a high level (x̅= 4.49, S.D. = 0.50). 3) The implementation results showed that school administrators’ contextual academic leadership, ability to develop innovation and innovation quality were at high levels (x̅= 4.36, 4.35 and 4.20, respectively). The quality of contextual academic administration had a score of 65.34, which was at a high level and 4) The overall evaluation of the development model was at a high level (x̅= 4.48, S.D. = 0.52).

Author Biography

Nopporn Detchit, Director Mae Hong Son Primary Educational Service Area 2

Director Mae Hong Son Primary Educational Service Area 2

References

กาญจนา แสงสารพันธ์. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). สาขาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัย บูรพา: ชลบุรี.

กุสุมาลย์ ศิริไม้ จำเนียร พลหาญ และกฤษกนก ดวงชาทม. (2563). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 7(1), 207-224.

ชุณวัฒน์ ปุงบางกระดี่. (2564). การพัฒนานวัตกรรมการบริหารวิชาการโรงเรียนประถมศึกษาตามแนวคิดการประเมินแบบร่วมมือและเป้าหมายของสะเต็มศึกษา. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). สาขาการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: กรุงเทพมหานคร.

รัตนะ บัวสนธ์. (2565). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ และคณะ. (2567). การพัฒนานวัตกรรมการบริหารความเป็นอิสระเพื่อสร้างนวัตกรรุ่นเยาว์ของสถานศึกษาพึ่งตนเอง. วารสารศิลปะการจัดการ, 8(3), 586-607.

วนิดา เชื้อคมตา. (2566). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). สาขาการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร: สกลนคร.

วาสนา บุญมาก. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบบูรณาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). สาขาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยนเรศวร: พิษณุโลก.

วิทยา จันทร์ศิลา. (2561). การบริหารสถานศึกษาบนพื้นที่สูงในถิ่นทุรกันดาร. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์.

วิเชียร ทองคลี่. (2560). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา: นครราชสีมา.

ศศิศ ศิริพรหมมา. (2560). การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 1. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). สาขาการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา: กรุงเทพมหานคร.

ศิริพงษ์ กลั่นไพฑูรย์. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร: พิษณุโลก.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 2. (2566). แผนปฏิบัติการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. แม่ฮ่องสอน: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 2.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการนิเทศเพื่อพัฒนาและส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกตามนโยบายลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). รายงานประจำปี 2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). รูปแบบการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่: บทเรียนทางเลือกและเงื่อนไขความสำเร็จ. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564ก). แนวทางสนับสนุนการจัดการศึกษาในพื้นที่ทุรกันดารห่างไกล. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564ข). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2562-2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานผลการวิจัยการพัฒนาสถานศึกษาให้บรรลุผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ตามมาตรฐานการศึกษาของสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานและการอาชีวศึกษาในเขตพื้นที่จังหวัดตากและจังหวัดนครศรีธรรมราช. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานผลการวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการบริหารจัดการสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการนำมาตรฐานการศึกษาของชาติสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารสถานศึกษาเพื่อการสร้างนวัตกรรุ่นเยาว์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุธินี ฤกษ์ขำ. (2560). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ หลักการและการประยุกต์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย และสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). การนำโรงเรียนไปสู่เด็กทุกคน การจัดการศึกษาสำหรับเด็กด้อยโอกาสในโรงเรียนเขตพื้นที่การศึกษา จังหวัดแม่ฮ่องสอน. กรุงเทพฯ: องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย.

Brauckmann-Sajkiewicz, S., & Pashiardis, P. (2022). Context-responsive leadership. In M. A. Peters (Ed.), Encyclopedia of teacher education (pp. 1-5). Singapore: Springer.

Fullan, M. et al. (2020). Education reimagined: The future of learning. New York: Microsoft Education.

Fullan, M. and Quinn, J. (2016). Coherence: The right drivers in action for schools, districts and systems. Thousand Oaks: Corwin.

Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon, J. M. (2018). Supervision and instructional leadership: A developmental approach. (8th ed.). Boston: Pearson Education.

Hallinger, P. (2018). Bringing context out of the shadows of leadership. Educational management administration & leadership, 46(1), 5-24.

Hallinger, P., & Heck, R. H. (2010). Leadership for learning: Does collaborative leadership make a difference in school improvement. Educational Management Administration & Leadership, 38(6), 654-678.

Hargreaves, A., & O’Connor, M. T. (2018). Collaborative professionalism: When teaching together means learning for all. Thousand Oaks, CA: Corwin.

Knight, J. (2018). The impact cycle: What instructional coaches should do to foster powerful improvements in teaching. Thousand Oaks: Corwin.

Leithwood, K., Harris, A., & Hopkins, D. (2020). Seven strong claims about successful school leadership revisited. School Leadership & Management, 40(1), 5-22.

McKenney, S. E., & Reeves, T. C. (2018). Conducting educational design research. (2nd ed.). New York, NY: Routledge.

Moreno-Medina, I. (2024). Educational leadership in schools located in challenging contexts: Leaders make a difference. International Journal of Educational Leadership and Management, 12(2), 117-134.

OECD. (2018). Equity in education: Breaking down barriers to social mobility. Paris: OECD Publishing.

OECD. (2019). Trends shaping education 2019. Paris: OECD Publishing.

Robinson, V. M. J. (2011). Student-centered leadership. San Francisco: Jossey-Bass.

The Joint Committee on Standards for Educational Evaluation. (2010). The personnel evaluation standards: How to assess systems for evaluating educators. (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Corwin Press.

Tintoré, M., & Gairín, J. (2022). Tres décadas de investigación sobre liderazgo educativo en España: Un mapeo sistemático. REICE. Revista Iberoamericana sobre Calidad, Eficacia y Cambio en Educación, 20(3), 5-24.

UNESCO. (2023). Global education monitoring report 2023: Technology in education. Paris: UNESCO.

World Bank. (2024). Thailand’s small school challenge and options for quality education. Retrieved 2 May 2024, from https:// blogs.worldbank.org/en/eastasiapacific/thailand-s-small-school-challenge-and-options-quality-education.