การประกอบสร้างชื่อตำรับยาฉบับวัดศรีเกิด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
คำสำคัญ:
หน่วยคำอิสระ; โครงสร้างคำ; ความสัมพันธ์ทางอรรถศาสตร์บทคัดย่อ
การประกอบสร้างชื่อตำรับยาฉบับวัดศรีเกิด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างชื่อตำรับยาและเพื่อศึกษาการประกอบสร้างความหมายของชื่อตำรับยา โดยใช้ข้อมูลจากชื่อตำรับยาที่ปรากฏในตำรายาฉบับวัดศรีเกิด จำนวน 235 ชื่อ ผลการวิจัยพบว่า โครงสร้างชื่อตำรับยาปรากฏรูปแบบโครงสร้างตามจำนวนหน่วยคำที่นำมาประกอบ
สร้างกันเป็นชื่อตำรับยา ได้แก่ 1) โครงสร้าง 2 หน่วยคำ 2) โครงสร้าง 3 หน่วยคำ 3) โครงสร้าง 3 หน่วยคำ 4) โครงสร้าง 5 หน่วยคำ และ5) โครงสร้าง 6 หน่วยคำ ซึ่งโครงสร้างชื่อตำรับยาที่พบมากที่สุดคือ โครงสร้าง 3 หน่วยคำมีจำนวน 111 ชื่อ คิดเป็นร้อยละ 47.23 และพบโครงสร้างชื่อตำรับยาที่น้อยที่สุดคือ โครงสร้าง 6 หน่วย คำ จำนวน 4 ชื่อ คิดเป็นร้อยละ 1.71 รูปแบบการประกอบสร้างตามชนิดของจำนวนหน่วยคำแยกออกเป็น 2 แบบ คือ 1) หน่วยคำอิสระชนิดเดียวกันมาประกอบสร้าง พบจำนวน 3 แบบ เช่น แบบนาม - นาม แบบนาม - นาม - นาม และแบบนาม - นาม - นาม - นาม 2) หน่วยคำอิสระต่างชนิดกันมาประกอบสร้าง พบจำนวน 45 แบบ เช่น นาม - กริยา และ นาม - กริยา - นาม เป็นต้น สำหรับการประกอบสร้างความหมายของชื่อตำรับยาปรากฏชื่อตำรับยาที่มีความหมายใกล้เคียงกับความหมายของหน่วยคำประกอบสร้าง จำนวน 226 ชื่อ และชื่อตำรับยาที่มีความหมายต่างไปจากความหมายของหน่วยคำประกอบสร้าง จำนวน 9 ชื่อ ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่าชื่อตำรับยาฉบับวัดศรีเกิด อ.เมืองเชียงใหม่ จ.เชียงใหม่ เกิดจากการนำหน่วยคำอิสระตั้งแต่ 2 หน่วยคำขึ้นไปมาประกอบสร้างเป็นชื่อตำรับยา ซึ่งยังคงมีความสัมพันธ์กันทางอรรถศาสตร์ของหน่วยคำประกอบสร้าง คำสำคัญ : หน่วยคำอิสระ, โครงสร้างคำ, ความสัมพันธ์ทางอรรถศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
จุไรรัตน์ ลักษณะศิริ. (2530). การสร้างคำภาษาไทยในสมัยสุโขทัย. วิทยานิพนธ์ อศ.ม.,
มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
จำนง ทองประเสริฐ. (2528). ภาษาไทยไขขาน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แพร่พิทยา.
บุญคิด วัชรศาสตร์. (2553). ภาษาล้านนา. เชียงใหม่ : ธารทองการพิมพ์.
ประยุทธ สายต่อเนื่อง. (2552). แรกมีหมอฝรั่งในล้านนา. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
ประสิทธิ์ กาพย์กลอน. (2516). การศึกษาภาษาไทยตามแนวภาษาศาสตร์. กรุงเทพฯ :
พิมพ์ลักษณ์.
พรรณเพ็ญ เครือไทย. (2543). มหาพนตำรายา. เชียงใหม่ : พิมพ์ลักษณ์.
พัชรี พลาวงศ์. (2540). ความรู้เบื้องต้นทางอรรถศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ :
สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ไพฑูรย์ ดอกบัวแก้ว และไชยยง รุจจนเวท. (2545). พิเคราะห์ตำรายาวัดศรีเกิด. เชียงใหม่ :
โรงพิมพ์มิ่งเมือง.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานพ.ศ.2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ :
นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น.
ยอดขวัญ แก้วเขียว. (2551). การศึกษาเปรียบเทียบคำประสมในภาษาไทยมาตรฐานกับภาษาไทยถิ่นเหนือ. วิทยานิพนธ์ ศศ.มง., มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ.
สุภาพร ณ บางช้าง. (2527). การใช้ภาษาในการตั้งชื่อของคนไทย. วิทยานิพนธ์ อศ.ม.,
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
อนงค์ เอียงอุบล. (2525). การศึกษาเชิงวิเคราะห์คำประสมในภาษาไทย. วิทยานิพนธ์ อศ.ม., จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
อุดม รุ่งเรืองศรี. (2533). พจนานุกรมล้านนา – ไทย ฉบับแม่ฟ้าหลวง. เชียงใหม่ : โรงพิมพ์มิ่งเมือง.
