การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตำบลเกิ้ง จังหวัดมหาสารคาม

ผู้แต่ง

  • พิทยวัฒน์ พันธะศรี ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สาขาวิชาดนตรี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • ดไนยา สังเกตการณ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สาขาวิชานาฏศิลป์และการละคร คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • วุฒิสิทธิ์ จีระกมล อาจารย์ประจำหลักสูตรสาขาวิชาดนตรี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • อำพร แสงไชยา อาจารย์ประจำหลักสูตรสาขาวิชาวิจิตรศิลป์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, ตำบลเกิ้ง จังหวัดมหาสารคาม, การวิจัยเชิงคุณภาพ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของแหล่งท่องเที่ยวในตำบลเกิ้ง จังหวัดมหาสารคาม ที่เกี่ยวข้องกับศักยภาพในการดึงดูดใจด้านการท่องเที่ยว การรองรับด้านการท่องเที่ยว การบริหารจัดการ และการมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่น เก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพในการเก็บรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลแบบพรรณนาวิเคราะห์ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2560 ผลการศึกษาพบว่าสถานที่ทั้ง 5 แห่ง มีศักยภาพที่จะพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมต่อไปได้แม้ว่าจะมีข้อจำกัดของแต่ละสถานที่ที่แตกต่างกัน แต่ทั้งนี้เนื่องจากตำบลเกิ้ง จังหวัดมหาสารคามนั้น มีทรัพยากรการท่องเที่ยวที่เกี่ยวเนื่องกับประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ศิลปวัฒนธรรมและประเพณี ข้อเสนอแนะที่ควรจะนำมาพัฒนาเพิ่มเติมคือ การจัดการสภาพแวดล้อมต่างๆ เพื่อให้ดึงดูดใจและพร้อมรับผู้ที่มาท่องเที่ยว การบริหารจัดการอย่าง
เป็นระบบโดยเฉพาะการให้ชุมชนท้องถิ่นเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมการท่องเที่ยวในชุมชนของตนเองเพื่อให้เกิดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบยั่งยืน คำสำคัญ : การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, ตำบลเกิ้ง จังหวัดมหาสารคาม, การวิจัยเชิงคุณภาพ

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2557). คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ : กระทรวงวัฒนธรรม
กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และ ศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน, วารสารนักบริหาร. ปีที่ 32 ฉบับที่ 4 เลขหน้า 139-146 ปีพ.ศ. 2555.
ไกรฤกษ์ ปิ่นแก้ว. (2556). แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. https://tourism-dan1.blogspot.com, 2556. สืบค้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2559.
จุฑามาศ ไชยศร (2536). การศึกษาศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวในจังหวัดแม่ฮ่องสอน. วิทยานิพนธ์ กศ.ม. (การบริหารการศึกษา). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร
ตำบลเกิ้ง. (2559). https://www.kerng.go.th. สืบค้นเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2561.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน .กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุษบา สิทธิกร และคณะ (2544). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศชุมชนบ้านแม่กลางหลวง ดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
อิทธิพล โกมิล. (2553). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ : กรณีศึกษา บ้านวังน้ำมอก จังหวัดหนองคาย. กรุงเทพฯ : กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-05-31

รูปแบบการอ้างอิง

พันธะศรี พ., สังเกตการณ์ ด., จีระกมล ว., & แสงไชยา อ. (2019). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตำบลเกิ้ง จังหวัดมหาสารคาม. วารสารช่อพะยอม, 30(1), 201–213. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/158536

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัยทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์