ข้อบกพร่องเชิงวัจนปฏิบัติศาสตร์ในการใช้ภาษาไทยสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมของ นักศึกษาจีน มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์การเงินยูนนานประเทศจีน
คำสำคัญ:
ข้อบกพร่องเชิงวัจนปฏิบัติศาสตร์, การสื่อสารข้ามวัฒนธรรม, นักศึกษาจีนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาข้อบกพร่องเชิงวัจนปฏิบัติศาสตร์ในการใช้ภาษาไทยสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมของนักศึกษาจีนจากมหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์การเงินยูนนานประเทศจีน ชั้นปีที่ 3 จำนวน 24 คน จากการเขียนบทแนะนำตัวเองและจากการสังเกตการณ์บทสนทนาระหว่างผู้สอนชาวไทยกับนักศึกษาชาวจีนในชั้นเรียน ผลจากการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เชิงพรรณนาพบว่าข้อบกพร่องที่ปรากฏสามารถจำแนกออกเป็น 4 ประเด็น คือ1) การใช้คำนามและคำสรรพนามไม่ถูกต้องเหมาะสม 2) ลักษณะประโยคแบบภาษาแม่ (ภาษาจีน) 3) ลักษณะการใช้คำผิดความหมาย 4) ลักษณะการใช้คำผิดระดับและกาลเทศะ ผู้วิจัยจึงมีข้อเสนอจากผลการศึกษาครั้งนี้เพื่อลดข้อบกพร่องและเพิ่มประสิทธิภาพในการเรียนของผู้เรียน ได้แก่ควรมีการส่งเสริมการเรียนรู้วัฒนธรรมและการพัฒนาทักษะความสามารถในการใช้ภาษาสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมไทย-จีนไปพร้อมกันควบคู่ไปกับการสอนหลัก
วัจนปฏิบัติศาสตร์ซึ่งจะทำให้ผู้เรียนทราบกลวิธีและกระบวนการคิดของเจ้าของภาษาในเหตุการณ์สื่อสารต่างๆ เพื่อนำไปใช้ได้อย่างถูกต้องในอนาคตต่อไป คำสำคัญ : ข้อบกพร่องเชิงวัจนปฏิบัติศาสตร์ การสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม นักศึกษาจีน
เอกสารอ้างอิง
คำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์ ปีที่ 31 ฉบับที่ 1. กรุงเทพมหานคร.
เมตตา วิวัฒนานุกูล. (2548). ลักษณะและปัญหาการสื่อสารต่างวัฒนธรรมในบริษัทนานาชาติในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สำนัก
พิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิวริน แสงอาวุธ. (2560). วิเคราะห์ข้อผิดพลาดในการเขียนภาษาไทยของนักศึกษาจีนที่เรียนสาขาวิชาภาษาไทยในมณฑลยูนนาน
ประเทศจีน.วารสาร มจร.สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. กรุงเทพมหานคร.
ทรงธรรม อินทจักร. (2550). แนวคิดพื้นฐานด้านวัจนปฏิบัติศาสตร์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ.
ดวงทิพย์ เจริญรุกข์ เผื่อนโชติ และพัชราภา เอื้ออมรวนิช.(2557).การปรับตัวของนักศึกษาจีนที่เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยราชภัฎ
ธนบุรี.นิเทศศาสตร์ปริทัศน์.
จินดารัตน์ ธรรมรงวุทย์. (2553). ข้อบกพร่องเชิงวัจนปฏิบัติศาสตร์ในการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม : กรณีศึกษาการใช้ภาษาไทย
ของผู้พูดชาวอเมริกันและชาวจีน ; วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาภาษาศาสตร์เพื่อการสื่อสาร
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นวลทิพย์ เพิ่มเกษร. (2551). ปัญหาการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. วารสารวรรณ-
วิทัศน์ ปีที่ 8 เดือนพฤศจิกายน. กรุงเทพมหานคร.
Huang Xichang. (2556). ผลกระทบของการสื่อสารต่างวัฒนธรรมที่มีต่อการปรับตัวของครูชาวจีนที่สอนภาษาจีนในกรุงเทพมหา
นคร. วิทยานิพนธ์หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ(ธุรกิจระหว่างประเทศ) คณะบริหารธุรกิจ
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
Gass, Susan & Selinker, Larry. (eds). (2008). Second Language Acquisition: An Introductory Course.New York :
Routledge/Taylor and Francis Group.
Kwanjai,Phat,Anchalee. (2018). 社会称呼语运用的偏误分析与对外汉语教学策略研究--以中国重庆大学和重庆外国
语大学的泰国留学生为例. (2018). https://www.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/issue/view/10332
Leech G. (1983). Principles of Pragmatic. London : Longman.
Selmer, J. (2006). Language ability and adjustment : Western Expatriates in China. Thunderbird International
Business Review. 48(3) : 347-368.
Thomas J. (1983). Cross-Cultural Pragmatic Failure. Beijing : Beijing Foreign Language Press.
Jiang, X. (2006). Towards intercultural communication : from micro to macro perspectives. Intercultural
Education, 17(4), 407-419.
Kasper and Rose. (2002). Pragmatic Development in a Second Language.Language Learning : A Journal of
Research in Language Studies, v52 suppl 1.
Lan Xialing. (2014). 泰语习得者的跨文化语用失误分析及教学策略[J].创新教育.
Qin Pu. (2012). 泰语教学中跨文化培养交际能力的探讨[J]. 南京职业技术学院学报.
