การวิเคราะห์แบบจำลองความสัมพันธ์สมการเชิงโครงสร้างรูปแบบการพัฒนา การพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง
คำสำคัญ:
การพัฒนาการพึ่งตนเอง, หมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง, สมการเชิงโครงสร้าง, แบบจำลองความสัมพันธ์บทคัดย่อ
การวิเคราะห์แบบจำลองความสัมพันธ์สมการเชิงโครงสร้างรูปแบบการพัฒนาการพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง และเพื่อสร้างแบบจำลองความสัมพันธ์สมการเชิงโครงสร้างรูปแบบการพัฒนาการพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง ประชากรในการวิจัย คือ หัวหน้าครัวเรือนในหมู่บ้านที่ผ่านการประเมินโครงการหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง แบ่งตามการจัดระดับหมู่บ้าน ได้แก่ ระดับมั่งมี ศรีสุข จำนวน 10 หมู่บ้าน และระดับอยู่ดี กินดี จำนวน 28 หมู่บ้าน รวมทั้งสิ้น 38 หมู่บ้าน รวมทุกหมู่บ้านมีจำนวน 3,749 ครัวเรือนและกลุ่มตัวอย่าง จากการคำนวณหาขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรการคำนวณของ ทาโร ยามาเน่ ได้หน่วยตัวอย่าง
ประมาณ 361.44 ตัวอย่าง แต่เนื่องจากประชากรที่ใช้ในการวิจัยมีทั้งหมด 38 หมู่บ้าน ผู้วิจัยจึงกำหนดเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างหมู่บ้านละ 10 ครัวเรือน รวมทั้งสิ้น 380 ครัวเรือน โดยผู้วิจัยใช้วิธีการจับสลากคัดเลือกครัวเรือนกลุ่มตัวอย่างของแต่ละหมู่บ้าน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์การวิจัย ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาอิทธิพลของปัจจัยที่มีผลต่อการพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ ได้แก่ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณเชิงเส้นตรง (Multiple Linear Regression) และการวิเคราะห์ข้อมูลโครงสร้างเชิงเส้น (Path Analysis) ผลการวิจัยพบว่า ตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับการพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง มี 6 ตัวแปร ได้แก่ 1) อายุ 2) จำนวนสมาชิกในครัวเรือน 3) ความมั่นใจในตนเอง 4) การได้รับการฝึกอบรม 5) ภาวะผู้นำ และ 6) ความสัมพันธ์ภายในครอบครัว โดยสามารถอธิบายการผันแปรในตัวแปรผลลัพธ์ ได้
ร้อยละ 79.60 เมื่อนำเข้าสมการโครงสร้างเชิงเส้น เพื่อตรวจสอบความตรงของตัวแบบจำลองสมมติฐาน ซึ่งมีค่าสถิติเป็นไปตามเกณฑ์ดัชนีความกลมกลืนของตัวแบบ พบว่า ตัวแปรอิสระที่มีอิทธิพลต่อการพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีอยู่ 6 ตัวแปร ได้แก่ อายุ (AGE) จำนวนสมาชิกในครัวเรือน (MEMBER) ความมั่นใจในตนเอง (RELY) การได้รับการฝึกอบรม (TRAIN) ภาวะผู้นำ (LEAD) และความสัมพันธ์ในครอบครัว (RELATION) ผลการทดสอบพบว่า แบบจำลองความสัมพันธ์สมการเชิงโครงสร้างรูปแบบการพัฒนาการพึ่งตนเองของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ คำสำคัญ : แบบจำลองความสัมพันธ์, สมการเชิงโครงสร้าง, การพึ่งตนเอง, หมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง
เอกสารอ้างอิง
ภูริปัญญา เกิดศรี. (2553). ปัจจัยความสำเร็จในการประยุกต์ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในเขตปฏิรูปที่ดิน: ศึกษากรณี ตำบลนิคมกระเสียว อำเภอด่านช้าง. วิทยานิพนธ์ รป.ม. กรุงเทพฯ : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
มยุรี เสือคำราม. (2550). “เกษตรกรรมแนวเศรษฐกิจพอเพียง การเกษตรที่ให้ผลตอบแทนคุ้มค่าและคุ้มทุน,” เกษตรกรรมธรรมชาติ. 10(12) : 60-65.
วรรณี แกมเกตุ และคณะ. (2545). การพัฒนาตัวบ่งชี้ความสามารถในการพึ่งตนเองของครอบครัวและชุมชนชนบท. กรุงเทพฯ : ภาควิชาวิจัยและจิตวิทยาการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวกิจ ศรีปัดถา และคณะ. (2530). กระบวนการพัฒนาชนบทจังหวัดมหาสารคาม. มหาสารคาม : ศูนย์ประสานงานการพัฒนาชนบทจังหวัดมหาสารคาม (สารคามพัฒนา).
สำนักงานประสานงานวิจัยเชิงบูรณาการ มหาวิทยาลัยแม่โจ้. (2556). เศรษฐกิจชุมชน. สืบค้นเมื่อ : 26 ตุลาคม 2556 จาก https://www.trf.mju.ac.th/lobby/lobby.php?Lpage=AT&id=AAT520102.php
Jöreskog, Karl G. and Sörbom, Dag. (1998). LISREL 8 : Structural Equation Modeling with the SIMPLIS Command Language. Chicago : Scientific Software International.
