กลวิธีการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนชั้นปีที่ 3 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
คำสำคัญ:
กลวิธีการจดจำ, คำศัพท์ภาษาจีนบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนชั้นปีที่ 3 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ประชากรได้แก่นักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนชั้นปีที่ 3 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม จำนวน 72 คน กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนชั้นปีที่ 3 แขนงวิชาภาษาจีนเพื่องานอาชีพ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ที่ลงทะเบียนเรียนในภาคเรียนที่ 1/2565 จำนวน 37 คน โดยวิธีเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยและเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เรื่องกลวิธีการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนของนักศึกษาชั้นปีที่ 3 สาขาวิชาภาษาจีน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม สถิติที่ใช้ในงานวิจัย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนมีการใช้กลวิธีการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนแบบประยุกต์ใช้มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด (=4.51) 2) กลวิธีการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนแบบประยุกต์มีนักศึกษาใช้มากที่สุด จำนวน 26 คน คิดเป็นร้อยละ 70.2 3) การสัมภาษณ์นักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนแขนงภาษาจีน เพื่องานอาชีพ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม จำนวน 37 คน สรุปได้ว่านักศึกษาจะค้นพบวิธีการจดจำคำศัพท์ที่เหมาะสมกับตนเองมากที่สุด โดยนักศึกษามีกลวิธีการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนแบบประยุกต์ใช้คำสำคัญ: กลวิธีการจดจำ, คำศัพท์ภาษาจีน
เอกสารอ้างอิง
เขมิกา ทับทิมใส. (2546). การพัฒนาแบบฝึกกลวิธีการเรียนศัพท์ภาษาอังกฤษ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนท่ามะกาวิทยาคม อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
โชติกานต์ ใจบุญ. (2559). กลยุทธ์การจำและการสอนภาษาจีน. Proceedings. การประชุมวิชาการนำเสนอ บทความวิชาการระดับชาติ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. 29-40
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2550). นิยามเลิร์นนิงออปเจ็กต์ Learning Object เพื่อการออกแบบพัฒนา สื่ออิเล็กทรอนิกส์. วารสารเทคโนโลยีและสื่อการศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 4(4), 50-59.
ถาวร สิกขโกศล. (2551). วิวัฒนาการของรูปลักษณ์อักษรจีน. ศิลปวัฒนธรรม. 29(12), 146-160.
เธียรชัย เอี่ยมวรเมธ. (1977). พจนานุกรมจีน-ไทย. กรุงเทพฯ : รวมสาส์น.
นพาวรรณ์ ใจสุข. (2556). การพัฒนาทักษะการจดจำคำศัพท์ภาษาจีนของนักเรียน ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปี ที่ 2 (ปวช.2). สืบค้นเมื่อ30 พฤษภาคม 2565,จาก http://www.google.co.th/url]
นันทิดา ปินะสุ. (2555). การพัฒนาทักษะการจำคำศัพท์และการอ่านออกเสียงคำศัพท์ภาษาจีนโดยใช้การ์ดคำศัพท์ทบทวนตัวเอง. รายงานการวิจัย.ชลบุรี : วิทยาลัยเทคโนโลยีพนิชยการสัตหีบ.
นารีรัตน์ วัฒนเวฬุ. (2560). การศึกษากลวิธีการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และสังคมศาสตร์, 23(1), 93-134.
นรินทชัย ฮะภูริวัฒน์.(2555). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาจีนตามแนวคิดการเรียนรู้แบบเน้นงานปฏิบัติโดยใช้เทคนิคการจำตัวอักษรจีนแบบเชื่อมโยงเพื่อเสริมสร้างความสามารถในอ่านของนักศึกษาปริญญาตรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญา ดุษฎีบัณฑิต,จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร).
ประยุทธ ไทยธานี. (2558). ความจำ(+) Humanities and Social Sciences Branch(+). นครราชสีมา : คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ปิยะพันธ์ พิชญ์ประเสริฐ อัจฉรีย์ พิมพิมูล และมาลีรัตน์ ขจิตเนติธรรม. (2562). องค์ประกอบของรูปแบบการ เรียนรู้โดยใช้สื่อสังคมออนไลน์ตามแนวทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง แนวคิดเดอะบิกซิกและกระบวนการเรียนรู้แบบกลุ่มสืบสอบ เพื่อพัฒนาทักษะด้านสารสนเทศสื่อและเทคโนโลยีในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 30(3), 174-184.
ยิ่งรัก ชุนชาติประเสริฐ. (2546). กลวิธีการเรียนภาษาจีนกลางของนักศึกษาไทย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ล้วน สายยศ, อังคณา สายยศ. (2527) ความถนัดด้านการเรียน. กรุงเทพฯ สุวีริยาสาส์น.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารช่อพะยอม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
