ความสัมพันธ์ระหว่างกลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์การกับความผูกพันของ พนักงาน Gen Y ของบริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด
คำสำคัญ:
กลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์การ, ความผูกพันของพนักงาน, Gen Y, บริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัดบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษากลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์การของพนักงานบริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด 2) เพื่อศึกษาความผูกพันของพนักงานบริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด และ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างกลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์การกับความผูกพันของพนักงานบริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ พนักงาน Gen Y ในบริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด จำนวน 109 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติสหสัมพันธ์อย่างง่าย เพียร์สัน (Pearson’s Product Moment Correlation Coefficient) ผลการศึกษา พบว่า 1) กลุ่มตัวอย่างเห็นความสำคัญในการสื่อสารเชิงรุกจากการสื่อสารภายในองค์การ เนื่องจากบริษัทฯมีแนวทางการนำเสนอข่าวอยู่บนความถูกต้อง และมีจริยธรรม การสร้างสรรค์รายการ และละครเป็นที่ยอมรับในสังคม 2) ความผูกพันด้านจิตใจ สามารถก่อให้เกิดความภาคภูมิใจที่จะบอกกับคนอื่นว่าตนเองเป็นพนักงานในบริษัทฯ 3) กลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์การมีความสัมพันธ์ความผูกพันของพนักงาน Gen Y บริษัทกรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 คำสำคัญ: กลยุทธ์การสื่อสารภายในองค์การ, ความผูกพันของพนักงาน, Gen Y, บริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด
เอกสารอ้างอิง
จรัสโฉม ศิริรัตน์. (2558). ปัญหาการติดต่อสื่อสารของบุคลากรในองค์กร: กรณีศึกษา สำนักหอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยสถาบัน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พัชนี เชยจรรยา และคณะ. (2541). แนวคิดหลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
วิรัช สงวนวงศ์วาน. (2547). การจัดการและพฤติกรรมองค์การ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า.
ศิริวรรณ ตันตระวิวัฒน์. (2530). การบริหารงานแบบมีส่วนร่วม: ศึกษาเฉพาะกรณีการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย. (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
ศุภานัน พุฒตาล. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อแนวโน้มการลาออกของพนักงานมหาวิทยาลัย สายวิชาการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. (รายงานการวิจัย). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
อาริญา เฮงทวีทรัพย์สิริ. (2558). ความผูกพันต่อองค์การ บุคลิกภาพห้าองค์ประกอบและความสุขในการทำงานของพยาบาล โดยมีพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีขององค์การเป็นตัวแปรสื่อ: กรณีศึกษาโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐแห่งหนึ่ง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
อัจฉรา สุขกลั่น, เกษราภรณ์ สุตตาพงศ์ และ ณัฐยา ยวงใย. (2561). กลยุทธ์การสื่อสารองค์กรเพื่อสร้างวัฒนธรรมองค์กรแข็งแกร่ง. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 16(1), 75-82.
Allen, N. J., & Meyer, J. P. (1990). The measurement and antecedents of affective, continuance and normative commitment to the organization. Journal of Occupational Psychology, 63(1), 1–18.
Becker, H.S. (1960). Notes on Concept of Commitment. American:Journal of Sociallogy.
Chester, B. I. (1968). The Function of the Executive. Cambridge Mass:Harvard University Press.
Kotter, J.P. (1996). Leading Change. Boston : Harvard Business Review School Book.
Mowday,R.T.,Steers, R.M., and Porter, L.M. (1979). The measurement of organizational commitment. Journal of Vocational Behavior, 14, 224-247.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารช่อพะยอม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
