การพัฒนาลวดลายผ้าไหมมัดหมี่ กรณีศึกษากลุ่มทอผ้าไหมมัด หมี่ตำบลหัวดง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม

ผู้แต่ง

  • ทนงศักดิ์ ปัดสินธุ์ สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • นิภาภรณ์ จงวุฒิเวศย์ สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • นฤมล กางเกตุ สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • ปวีนา ภูมิแดนดิน สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • ผุสดี กิจบุญ สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • ดิษยพงษ์ หกสุวรรณ สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

คำสำคัญ:

การพัฒนา, ผ้าไหมมัดหมี่, ลวดลายผ้าไหมมัดหมี่

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาลวดลายผ้าไหมมัดหมี่โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ และศึกษาความพึงพอใจของลวดลายผ้าไหมมัดหมี่ตำบลหัวดง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ซึ่งเป็นงานวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยมีกลุ่มตัวอย่าง ซึ่งคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง กลุ่มที่ 1 กลุ่มทอผ้าไหมมัดหมี่ บ้านหัวดง จำนวน 10 คน และกลุ่มที่ 2 กลุ่มทอผ้าไหมมัดหมี่บ้านหนองหิน จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้การวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ แบบสำรวจ แบบสังเกต และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และนำเสนอข้อมูลเชิงพรรณนา
ผลการวิจัย พบว่า 1) การพัฒนาลวดลายผ้าไหมมัดหมี่ได้ใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ Microsoft Excel โดยกระบวนการพัฒนาลวดลายที่เน้นเอกลักษณ์และอัตลักษณ์ที่มีอยู่ในชุมชนตำบลหัวดง เช่น ภาษา วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณี พิธีกรรม เป็นต้น มาแสดงออกในลวดลายผ้าไหมมัดหมี่ ซึ่งทำให้ลวดลายผ้านั้นมีอัตลักษณ์ของชุมชนตำบลหัวดงผสมผสานอยู่ในแต่ละลวดลายที่พัฒนาขึ้น ได้คัดเลือกรูปแบบของลวดลายผ้าทอไหมมัดหมี่ ประกอบด้วย ลายขอเจ้าฟ้าสิริวัณณวรี ลายกระทงหลงทาง และลายนาคเกี้ยวหาง และ 2) ความพึงพอใจของลวดลายผ้าไหมมัดหมี่ ตำบลหัวดงจากจำนวน 3 ลวดลาย โดยลายนาคเกี้ยวหาง มีความพึงพอใจสูงที่สุด (equation= 4.80, S.D. = 0.40) รองลงมา คือ ลายกระทงหลงทาง (equation= 4.64, S.D. = 0.47) และลายขอเจ้าฟ้าสิริวัณณวรี (equation= 3.80, S.D. = 0.67)

คำสำคัญ: การพัฒนา, ผ้าไหมมัดหมี่, ลวดลายผ้าไหมมัดหมี่

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2559). การรณรงค์ส่งเสริมการใช้ “ผ้าไทย” มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม .กรุงเทพฯ: กิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกษา ในพระบรมราชูปถัมภ์.

จรัสพิมพ์ วังเย็น. (2564). การออกแบบลวดลายพิมพ์ที่สะท้อนอัตลักษณ์ภูมิปัญญาผ้าจกไทย – ยวนสู่การเพิ่มมูลค่าสินค้าทางการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.

ชูศักดิ์ ยาทองไชย และวิไลรัตน์ ยาทองไทย. (2565). การพัฒนาโปรแกรมออกแบบลายผ้าเพื่อการสร้างสรรค์และสืบสานภูมิปัญญาผ้าไทย. วารสารหน่วยวิจัยวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อมเพื่อการเรียนรู้, 13(2), 198 – 213.

ณรงค์ฤทธิ์ มะสุใส และคณะ. (2561). การออกแบบลายผ้าทอมือ สำหรับสร้างสรรค์แฟชั่นร่วมสมัยจากภูมิปัญญา กลุ่มวิสาหกิจชุมชนตำบลกุดหว้าด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์. กาฬสินธุ์: มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. เบญญาภา ปัญญะศรี. 17 กุมภาพันธ์ 2567. ช่างทอผ้าไหม. สัมภาษณ์.

สถาบันส่งเสริมศิลปหัตถกรรมไทย. (2567). สรุปรายงานการส่งออกผลิตภัณฑ์ศิลปหัตถกรรมไทย ช่วงเดือนพฤศจิกายน 2566. กรุงเทพฯ: สถาบันส่งเสริมศิลปหัตถกรรมไทย (องค์การมหาชน)

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). การส่งออกผ้าไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สำนักงานจังหวัดมหาสารคาม. (2566). ผ้าไหมล้ำเลอค่า มหาสารคาม. มหาสารคาม: ลีโอ แลนเซ็ท.

ไอรดา สุดสังข์ และจิราพัทธ์ แก้วศรีทอง. (2566). การออกแบบและพัฒนาลวดลายผ้าไหมมัดหมี่ บ้านลานไผ่ จังหวัดกำแพงเพชร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(10), 215 – 228.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-08-31

รูปแบบการอ้างอิง

ปัดสินธุ์ ท., จงวุฒิเวศย์ น., กางเกตุ น., ภูมิแดนดิน ป., กิจบุญ ผ., & หกสุวรรณ ด. (2024). การพัฒนาลวดลายผ้าไหมมัดหมี่ กรณีศึกษากลุ่มทอผ้าไหมมัด หมี่ตำบลหัวดง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม. วารสารช่อพะยอม, 35(2), 100–117. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/272871

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย