การสร้างสรรค์ศิลปะสื่อผสม: สภาวะภายใน
คำสำคัญ:
ศิลปะสื่อผสม, สภาวะภายใน, ปฏิสัมพันธ์สังคมรอบข้างบทคัดย่อ
การสร้างสรรค์ศิลปะสื่อผสม เรื่อง สภาวะภายใน มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์ ความรู้สึกภายในของผู้วิจัยกับปฏิสัมพันธ์จากสังคมรอบข้าง 2) เพื่อสร้างสรรค์ผลงานศิลปะสื่อผสม โดยใช้รูปทรง วัสดุและเทคนิควิธีการ เพื่อสื่อถึงสภาวะภายใน ของผู้วิจัยกับปฏิสัมพันธ์จากสังคมรอบข้าง ใช้วิธีเก็บรวบรวมข้อมูลภาคเอกสาร และภาคสนาม โดยใช้การสังเกต นำข้อมูลมาวิเคราะห์ ตีความ สู่การสร้างสรรค์ผลงาน นำเสนอผลการวิจัยแบบพรรณนาวิเคราะห์ พร้อมผลงานศิลปะสื่อผสม
ผลการสร้างสรรค์พบว่า สภาวะภายในของผู้วิจัยที่พบว่าตนเองมีจิตใจเป็นเพศที่สามตั้งแต่วัยเยาว์ กับการไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัวและสังคมรอบข้าง ตีความได้ว่า เป็นสภาวที่โดดเดี่ยว ไร้ตัวตน นำมาสู่การเก็บซ่อนในความเงียบ การสร้างสรรค์เริ่มจากการทำภาพร่าง เพื่อค้นหารูปทรงและความเป็นไปได้ทางศิลปะในการสื่อความหมาย การสร้างสรรค์ผลงานจริงใช้กรรมวิธีที่หลากหลายผสานกับการจัดวางเครื่องใช้ส่วนตัว การวิเคราะห์ผลงาน มีดังนี้ 1) ด้านแนวเรื่องและแนวคิดการสร้างสรรค์ กำหนดเนื้อหาเป็นความโดดเดี่ยว เก็บซ่อนในความเงียบ 2) ด้านรูปทรง ใช้รูปทรงมนุษย์ เป็นภาพแทนผู้วิจัย และรูปทรงผสาน ที่สร้างด้วยเส้นด้ายให้เป็นรูปมุ้งกระโจมในส่วนบน แล้วรวบประสานถัก
เป็นเปียในช่วงกลางถึงส่วนปลาย 3) ด้านวัสดุและกลวิธีใช้วัสดุเป็นสื่อเพื่อนำสารไปสู่การรับรู้อย่างตรงไปตรงมา โดยคำนึงถึงการเชื่อมโยงไปสู่แนวคิด 4) ด้านการจัดวางและการนำเสนอ ใช้วิธีการสร้างพื้นที่เฉพาะ เพื่อสร้างความเป็นเอกเทศของผลงานแต่ละชิ้น แต่ยังคงมีเอกภาพของผลงานโดยรวม ผลลัพธ์แห่งการสร้างสรรค์ ผลงานทั้งสี่ชิ้นประกอบสร้างอย่างเป็นระบบ จากฐานคิดและความรู้ในการนำเสนอสัญญะเพื่อเป็นสื่อในการนำสารไปสู่การรับรู้ของผู้ชมอย่างตรงไปตรงมา ด้วยภาษาของรูปทรง ทัศนธาตุ วัสดุ และการจัด
วาง ทำให้การสื่อความหมาย ความรู้สึก มีประสิทธิภาพ ให้รับรู้ถึงความเปราะบาง อ่อนไหว พร่าเลือนของรูปทรง ในท่ามกลางมุมสงัดของการใช้ชีวิตกับสังคมรอบข้างและนั่นคือความไร้ตัวตนของผู้วิจัยในโลกที่เติบโตมาและยังดำรงอยู่ทุกเมื่อขณะ
คำสำคัญ: ศิลปะสื่อผสม, สภาวะภายใน, ปฏิสัมพันธ์สังคมรอบข้าง
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2552). การวิเคราะห์สื่อ แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพฯ: คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คทาวุธ ครั้งพิบูลย์. (2564). สังคมไทยยอมรับ LGBT แบบมีเงื่อนไข กำแพงปิดกั้นความหลากหลายทางเพศ. สืบค้นเมื่อ 13 มีนาคม 2565, จาก Https://Thematter.Co/Social/Lgbt-Inequality-with-Krukath/48901.
จรีลักษณ์ รัตนาพันธ์. (2563). เพศวิถีศึกษา: ผลกระทบต่อสถาบันทางสังคม. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 10(2), 24-31.
ชลูด นิ่มเสนอ. (2553). องค์ประกอบของศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
ชีรา ทองกระจาย. (2563). ความลักลั่นของระบบกฎหมายภายใต้ระบบคิดแบบทวิเพศ: การศึกษาประสบการณ์ของคุณครูข้ามเพศในประเทศไทย. วารสารกฎหมายสิทธิมนุษยชน, 1(2), 59-76.
มณเฑียร บุญมา. (2532). ภาพ: รูปลักษณ์จากวัสดุ. เรื่องราวจากท้องทุ่ง. สูจิบัตรการแสดงผลงานสื่อประสม ชุด เรื่องราวจากท้องทุ่งของมณเฑียร บุญมา, 14 กรกฎาคม – 1 สิงหาคม 2532 ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลปกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ..
บุษกร สุริยสาร. (2557). อัตลักษณ์และวิถีทางเพศในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: องค์การแรงงาน ระหว่างประเทศ.
พิสณฑ์ สุวรรณภักดี. (2562). ศักยภาพของวัตถุสำเร็จรูปและวัสดุเก็บตกต่อความทรงจำระดับปัจเจกกับความทรงจำร่วมของคนในสังคมกรณีศึกษาจากผลงานของ โจเซฟ บอยส์ และมารีนา อบราโมวิก. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 12(6), 2087-2088.
อัญมณี สัจจาสัย. (ม.ป.ป.). ความหลากหลายทางเพศ ตอนที่ 1 เพศสภาพ และ LGBTQI คืออะไรสังคมไทย. สืบค้นเมื่อ 1 กันยายน 2565, จาก https://www.parliament.go.th/ewtadmin /ewt/elaw_parcy/ewt_dl_link.php?nid=2649.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารช่อพะยอม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
