แนวทางการพัฒนาทุนมนุษย์เพื่อส่งเสริมธุรกิจศิลปะพื้นบ้านหมอลำ
คำสำคัญ:
หมอลำ, ธุรกิจศิลปะพื้นบ้าน, การพัฒนาทุนมนุษย์บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1) เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปของการพัฒนาทุนมนุษย์ในการส่งเสริมธุรกิจศิลปะพื้นบ้านหมอลำ 2) เพื่อศึกษากระบวนการพัฒนาทุนมนุษย์ในการส่งเสริมธุรกิจศิลปะพื้นบ้านหมอลำ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาทุนมนุษย์ในการส่งเสริมธุรกิจศิลปะพื้นบ้านหมอลำเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพที่ใช้ เทคนิคการสัมภาษณ์เชิงลึก โดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 15 คน และได้ทำการสัมภาษณ์ถามปัญหาหัวข้อที่ต้องการทำการวิจัยผ่านโทรศัพท์มือถือ และจดบันทึกในเนื้อหาสาระสำคัญอย่างละเอียดและมีเกณฑ์ในการคัดเลือกผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่มีคุณสมบัติดังต่อไปนี้ 1. หัวหน้าวงหมอลำศิลปินที่ยังทำอาชีพนักร้องหมอลำในปัจจุบันและมีกระแสในสื่อโซเชียล 2. ศิลปินที่อยู่ในวงการนักร้องหมอลำและศิลปินที่อยู่ในสังกัด อย่างน้อย 2 ปี ขึ้นไป สำหรับการหาลักษณะร่วมและข้อสรุปร่วม ผลการวิจัยพบว่า 1. จุดแข็งคือ ศิลปินมีความรักและความภูมิใจในศิลปะหมอลำมุ่งมั่นในการฝึกฝนพัฒนาเพิ่มพูนพรสวรรค์ และสามารถประกอบอาชีพหมอลำสร้างรายได้ให้กับศิลปิน และเอกลักษณ์ของหมอลำสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวได้ สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจ จุดอ่อนคือ หมอลำขาดองค์ความรู้ในการบริหารจัดการภายในวงหมอลำและรายได้ของหมอลำยังขึ้นอยู่กับการว่าจ้างจากเจ้าภาพ โอกาสคือ ใช้สื่อช่องทางโซเชียล Tiktok Youtube Facebook ในการเผยแพร่สู่กลุ่มคนรุ่นใหม่ได้มากขึ้นและภาครัฐและเอกชนให้ความสนับสนุนในด้านของการลงทุน อุปสรรคคือ วงการหมอลำมีการแข่งขันที่สูงในวงการบันเทิงทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ 2. กระบวนการการพัฒนา ปัจจัยนำเข้า (Input) ได้แก่ 1) การพัฒนาศักยภาพบุคลากร 2) การบริหารจัดการทรัพยากร 3) การประยุกต์ใช้เทคโนโลยี กระบวนการ (Process) ได้แก่ 1) การพัฒนาศักยภาพผ่านการศึกษาและฝึกอบรม 2) การประเมินผล 3) การสร้างเครือข่ายและความร่วมมือ 4) การประยุกต์ใช้และต่อยอด 5) การบริหารจัดการอย่างมืออาชีพ และผลผลิต (Output) ได้แก่ 1) มิติความนิยม 2) มิติบุคลากร 3) มิติเศรษฐกิจ 4) มิติสังคม 3. ควรปลูกฝังวัฒนธรรมหมอลำเพื่อให้ศิลปินมีความรักและความภูมิใจในอาชีพหมอลำและควรปรับโครงสร้างวงหมอลำและมีระบบการพัฒนาทุนมนุษย์ที่มีทักษะ ความรู้ ความสามารถ ต้องปรับตัวรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย
คำสำคัญ: หมอลำ, ธุรกิจศิลปะพื้นบ้าน, การพัฒนาทุนมนุษย์
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรมกลุ่มประชาสัมพันธ์. (2567). วารสารวัฒนธรรม.ถนนเทียมร่วมมิตร, เขตห้วยขวาง, กรุงเทพฯ: http://article.culture.go.th/.
กิติศักดิ์ แสนประดิษฐ์. (2552). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการแสดงหมอลำเรื่องต่อกลอนภาคอีสานเพื่อความเหมาะสมกับสภาพทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจ. วิทยานิพนธ์(ปรด.วัฒนธรรมศาสตร์): มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จารุวรรณ ธรรมวัตร. (2526). หมอลำ. วัฒนธรรมไทย. 22: (3), 49-54.
จินต์จุฑา จันทร์ประสิทธิ์. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของบุคลากรทางการศึกษาสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์. รายงานการศึกษาอิสระ ปริญญารัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
ไทยรัฐ ออนไลน์. (2566). เปิดเรตค่าตัวระเบียบวาทะศิลป์ หมอลำระดับตำนานอยากจ้างไปโชว์ต้องจ่ายเท่าไร.24 October 2023. https://www.thairath.co.th/entertain/news/2735188.
นำใจ อุทรักษ์. (2553). การศึกษาและแนวทางการพัฒนาหมอลำเรื่องต่อกลอนในภาคอิสาน. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พัสษิญา ทองปลาด. (2554). การศึกษาระดับทุนมนุษย์ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิของบุคลากรในเทศบาลบางกรวย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สรวงสุดา สิงขรอาสน์. (2554). กลุ่มชาติพันธุ์ไทยเขมร: การบริหารจัดการเพื่อการสืบทอดศิลปะการแสดง พื้นบ้านในเขตอีสานใต้. วิทยานิพนธ์ ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์ คณะวัฒนธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศิวาพร ฟองทอง และคณะ. (2565). หมอลำอีสานในยุคดิจิทัล. กรุงเทพธุรกิจ. สืบค้นจาก https://www.bangkokbiznews.com/columnist/1008935.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารช่อพะยอม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
