ภูมิปัญญาการผลิตโปงลางและการถ่ายทอดสู่เยาวชนผ่านกระบวนการเรียนรู้เชิงชุมชน
คำสำคัญ:
ภูมิปัญญาท้องถิ่น, โปงลาง, ดนตรีพื้นบ้านอีสานบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ ต้องศึกษากระบวนการผลิตเครื่องดนตรีพื้นบ้านอีสานประเภทโปงลาง โดยเน้นกรณีศึกษาครูเชษฐา ฉายรัศมี ผู้สืบทอดองค์ความรู้จากศิลปินแห่งชาติ ครูเปลื้อง ฉายรัศมี ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าโปงลางที่ผลิตโดยครูเชษฐา ฉายรัศมี มีคุณภาพเสียงโดดเด่นกว่าหลายแหล่งผลิตในภาคอีสาน โดยเฉพาะในด้านความกังวาน ความแม่นยำของเสียง และความทนทาน วัสดุที่ใช้ในการผลิตคือไม้พะยูงเก่า การตั้งเสียงใช้วิธีการฟังด้วยหูเปล่าอย่างละเอียด แม้ไม่มีเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ก็สามารถตั้งเสียงได้อย่างแม่นยำ การถ่ายทอดองค์ความรู้สู่เยาวชนเน้นการเรียนรู้ผ่านการลงมือปฏิบัติจริง โดยมีชุมชนมีส่วนร่วมอย่างชัดเจน ส่งผลให้เกิดความผูกพันและความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมดนตรีพื้นบ้าน การศึกษานี้เสนอว่าภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านการผลิตโปงลางของครูเชษฐา ฉายรัศมี มีศักยภาพสูงในการอนุรักษ์และสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นรูปแบบการเรียนรู้ในโรงเรียนและชุมชน เพื่อส่งเสริมการอนุรักษ์วัฒนธรรมอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กิตติชัย สาทิพย์. (2560). ดนตรีพื้นบ้านอีสาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เชษฐา ฉายรัศมี (ผู้ให้สัมภาษณ์). นัทพงษ์ เทเวลา (ผู้สัมภาษณ์). สถานที่ บ้านเลขที่ 143 หมู่ 8 ตำบลโพนทอง อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์. เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2568
สมเกียรติ อินทร์กล่ำ. (2557). “เปรียบเทียบเสียงโปงลางไม้พะยูงกับไม้แดง.” วารสารศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้าน, 7(1), 88–94.
Lave, J., and Wenger, E. (1991). Situated Learning: Legitimate Peripheral Participation. Cambridge University Press.
Nonaka, I., and Takeuchi, H. (1995). The Knowledge-Creating Company. Oxford University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารช่อพะยอม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
