การเปรียบเทียบคำยืมภาษาต่างประเทศในภาษาจีนและภาษาไทย
คำสำคัญ:
คำยืม, ภาษาต่างประเทศในภาษาจีน, ภาษาต่างประเทศในภาษาไทยบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อรวบรวมคำยืมภาษาต่างประเทศที่ปรากฏในภาษาจีนและภาษาไทย และ 2. เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบคำยืมภาษาต่างประเทศที่ปรากฏในภาษาจีนและภาษาไทย เป็นการวิจัยแบบเชิงคุณภาพ โดยการศึกษาจากเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง อาทิ ข้อมูลคำในภาษาจีนจากพจนานุกรมภาษาจีน และคำในภาษาไทยจากพจนานุกรมภาษาไทย แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง มาวิเคราะห์ในเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า พจนานุกรมภาษาจีนสมัยปัจจุบันดังกล่าวมีจำนวนคำศัพท์ทั้งหมดโดยประมาณ 69,000 คำ มีจำนวนคำยืมภาษาต่างประเทศทั้งสิ้นจำนวน 362 คำ หรือร้อยละ 0.52 ของคำศัพท์ทั้งหมด ซึ่งนำมาเปรียบเทียบกับภาษาไทย ปรากฏเป็นคำยืมภาษาต่างประเทศในภาษาไทยจำนวน 336 คำ หรือร้อยละ 92.82 และปรากฏเป็นคำไทยล้วนจำนวน 26 คำ หรือร้อยละ 6.08 ด้านการปรากฏคำยืมภาษาต่างประเทศในภาษาจีนและภาษาไทยปรากฏเหมือนกันทั้งหมด โดยเป็น “คำยืมล้วน” มากที่สุด จำนวน 236 คำ หรือร้อยละ 65.19 ส่วนที่มาของคำยืมปรากฏ “ภาษาอังกฤษ” เหมือนกันมากที่สุด โดยภาษาจีนปรากฏ จำนวน 209 คำ หรือร้อยละ 57.74 ส่วนภาษาไทยปรากฏ จำนวน 221 คำ หรือร้อยละ 61.05 ด้านลักษณะการใช้คำยืมปรากฏมากที่สุด คือ “คำยืมคงเดิม” โดยภาษาจีนมีจำนวน 159 คำ หรือร้อยละ 43.92 ส่วนภาษาไทยมีจำนวน 253 คำ หรือร้อยละ 69.89 ส่วนด้านลักษณะทางความหมายปรากฏมากที่สุด คือ “เหมือนกันหรือคล้ายกัน” จำนวน 346 คำ หรือร้อยละ 95.58 และด้านบริบททางความหมายปรากฏด้าน “สารเคมี” มากที่สุด จำนวน 59 คำ หรือร้อยละ 16.30 ผลการวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า คำยืมภาษาต่างประเทศในภาษาจีนปรากฏเป็นจำนวนน้อย เนื่องจากพจนานุกรมจีนไม่ได้ระบุที่มาของคำ แม้ว่าคำนั้นเป็นภาษาต่างประเทศในภาษาจีน ได้แก่ บุคคลที่มีชื่อเสียง คำยืมหลักไม่ได้ระบุที่มาของคำ คำยืมปรากฏในความหมาย คำยืมเดิมกลายเป็นคำแปลศัพท์ คำอักษรย่อของภาษาตะวันตก และคำภาษาถิ่นจีน ส่วนคำในภาษาไทยเมื่อเทียบกับคำยืมภาษาต่างประเทศในภาษาจีนพบว่า เป็นคำไทยล้วนจำนวนหนึ่ง แสดงให้เห็นว่า คำในภาษาไทยบางคำไม่ได้ใช้เป็นคำยืมภาษาต่างประเทศเหมือนกับภาษาจีน ด้านการปรากฏการใช้คำยืมในภาษาจีนและภาษาไทยที่เหมือนกันและแตกต่างกันเกิดจากการเขียนคำ โครงสร้างคำ และการใช้คำ นอกจากนี้ ด้านที่มาของคำยืมปรากฏ “ภาษาอังกฤษ” มากที่สุด และลักษณะการใช้ “คำยืมคงเดิม” ปรากฏคำภาษาอังกฤษมากที่สุดเช่นกัน รวมถึงด้านบริบททางความหมายปรากฏด้าน “สารเคมี” มากที่สุด ซึ่งภาษาจีนและภาษาไทยต่างใช้เป็นคำยืมจากภาษาอังกฤษทั้งหมด แสดงให้เห็นว่า คำยืมภาษาอังกฤษยังคงมีบทบาทและอิทธิพลต่อการใช้คำยืมทั้งในภาษาจีนและภาษาไทย
เอกสารอ้างอิง
ก่อศักดิ์ ธรรมเจริญกิจ. (2553). หลักการแปลไทย-จีน. กรุงเทพฯ: จีนสยาม.
ชลธิชา บำรุงรักษ์. (2555). เอกสารประกอบการสอนรายวิชา “หัวข้อศึกษาเฉพาะด้านระบบคำและประโยค ภ. 802”. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นนทิยา จันทร์เนตร์ และจิรัฐิพร ไทยงูเหลือม. (2566). คำยืมที่ปรากฏในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(5), 194-205.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
รัชตพล ชัยเกียรติธรรม. (2557). การวิเคราะห์และเปรียบเทียบคำยืมภาษาอังกฤษที่ปรากฏในภาษาไทยและภาษาจีน. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 33(1), 43-61.
รัชตพล ชัยเกียรติธรรม และพิมพ์ฟ้า สุวรรณหงษ์. (2565). ความแตกต่างการเขียนคำยืมภาษาจีนในภาษาไทยที่ภาษาจีนเป็นคำเดียวกัน. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ 32(2), 128-147.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2557). พจนานุกรมคำใหม่ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 1-2. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์.
ราชบัณฑิตยสภา. (2567). ศัพท์บัญญัติสำนักงานราชบัณฑิตยสภา. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2567, จาก https://coined-word.orst.go.th/
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา, กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แนวทางการพัฒนาและประเมินค่านิยมหลักของคนไทย 12 ประการ. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
สิริภัทร พรหมราช. (2551). พัฒนาการคำยืมภาษาอังกฤษที่ปรากฎในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2493 พ.ศ. 2525 และพ.ศ. 2542. วารสารภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย, 1(1), 162-174.
สุชาดา เจียพงษ์. (2565). คำยืมภาษาต่างประเทศในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน: การศึกษารูปแบบคำและการจำแนกประเภทความหมาย. วารสารอารยธรรมศึกษาโขง-สาละวิน, 13(1), 98-120.
เหยิน จิ่งเหวิน. (2551). รอบรู้ภาษาจีน (จุ๊กจิ๊กจอจีน เล่ม 1 ฉบับปรับปรุง). (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ:อมรินทร์.
Ching, Yip Po. (2007). The Chinese Lexicon A Comprehensive Survey. Great Britain: Routledge.
Deng, L. (2010). A quantitative study of loanwords in the 5th edition of the Modern Chinese Dictionary. The Literary World, 2010(9), 125-127.
Gong, G. (2018). Features of Chinese Translation of the English Loanwords in An Etymological Glossary of Selected Modern Chinese Words. Foreign Language and Literature Research. 2018(2), 67-73.
IL-CASS (The Institute of Linguistics of the Chinese Academy of Social Sciences). (2016). Modern Chinese Dictionary. (7th ed.). Beijing: Commercial Press.
Liu, M. (2014). A study of loanwords in the Modern Chinese Dictionary (5th and 6th editions). Master’s thesis, Liaoning Normal University.
Oxford. (2011). Advanced American Dictionary. New York: Oxford University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารช่อพะยอม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
