การศึกษาศักยภาพและบริบททางสังคมของชุมชนบ้านคำน้ำสร้าง ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร
คำสำคัญ:
การศึกษาชุมชน, บริบททางสังคม, จังหวัดยโสธรบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบททางสังคม เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และทรัพยากรของชุมชนบ้านคำน้ำสร้าง ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร เป็นการวิจัยแบบเชิงคุณภาพ มีเครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ โดยมีกลุ่มเป้าหมาย คือ ประชาชนในชุมชนบ้านคำน้ำสร้าง ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร จำนวน 10 คน ที่มาจากการเลือกแบบเจาะจงทั้งหมด แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องและจากแบบสัมภาษณ์ มาวิเคราะห์แบบเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ชุมชนบ้านคำน้ำสร้าง ตำบลคอเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร เป็นชุมชนชนบทที่มีศักยภาพทรัพยากรมนุษย์ค่อนข้างสูง และการพึ่งพาซึ่งกันและกันภายในชุมชน เช่น กลุ่มออมทรัพย์ กลุ่มอาชีพ และกิจกรรมชุมชน ประกอบด้วย 1) ศักยภาพด้านทรัพยากรมนุษย์ ชุมชนบ้านคำน้ำสร้างมีปราชญ์ชาวบ้าน มีผู้คนที่มีความเชี่ยวชาญและมีประสบการณ์ในการใช้ชีวิตในชุมชนจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านการเกษตร 2) ศักยภาพด้านทุนทางสังคม ทุนทางสังคมของชุมชนบ้านคำน้ำสร้างมีความเข้มแข็งจากความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นของคนในชุมชน ซึ่งส่วนใหญ่มีความเป็นเครือญาติและรู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี มีความไว้วางใจและการช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นพื้นฐานสำคัญที่เอื้อต่อการรวมกลุ่มและการทำกิจกรรมร่วมกัน และ 3) ศักยภาพด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ชุมชนมีทรัพยากรธรรมชาติที่เอื้อต่อการดำรงชีวิตและการประกอบอาชีพ เช่น พื้นที่ทางการเกษตร แหล่งน้ำ และสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการทำเกษตรกรรม วิถีการใช้ทรัพยากรของชุมชนยังคงเป็นไปตามรูปแบบดั้งเดิมที่คำนึงถึงการพึ่งพาธรรมชาติและการใช้ทรัพยากรอย่างรู้คุณค่า ซึ่งเป็นฐานสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนและการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2564). รายงานสถานการณ์การพัฒนาชุมชนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. กรุงเทพมหานคร กระทรวงมหาดไทย.
กรมศิลปากร. (2542). วัฒนธรรม อารยธรรม ภูมิปัญญาและเทคโนโลยี. กรุงเทพมหานคร: กรมวิชาการ.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2558). เศรษฐกิจชุมชนและการพัฒนาชนบทไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สร้างสรรค์.
ปาริชาติ เผือกผ่อง. (2562). การอนุรักษ์และส่งเสริมงานหัตถกรรมทอผ้าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารศึกษาวัฒนธรรม, 7(2), 112–129.
ประเวศ วะสี. (2542). ยุทธศาสตร์ชาติเพื่อความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจ สังคมและศีลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.
สมคิด สร้อยสังข์. (2561). การประยุกต์ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการเกษตรอินทรีย์เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนในชุมชนชนบท. วารสารเกษตรยั่งยืน, 12(3), 45–60.
สุภางค์ จันทวานิช. (2560). การวิจัยเชิงคุณภาพทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรฐกิจ และสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560-2564). สืบค้นเมื่อ 17 เมษายน 2568, จาก https://www.nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/the-twelfth-plan/
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ทุนทางสังคมกับการพัฒนาประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สศช.
อเนก เหล่าธรรมทัศน์. (2559). การเมือง วัฒนธรรม และการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
อริสา จันทรบุญทา และจิรัฐ เจนพึ่งพร. (2561). การบริหารจัดการแบบบูรณาการในการพัฒนาความอยู่ดีมีสุขของชุมชนวงเวียนใหญ่ให้เหมาะสมตามกรอบนโยบาย Thailand 4.0. Journal of Social Science and Buddhistic Anthropology, 7(9), 170-184.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York, NY: Simon and Schuster.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารช่อพะยอม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
