การพัฒนาโปรแกรมตามแนวคิดจิตวิทยาเชิงบวก เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้แบบนำตนเอง สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

รุ่งรัตน์ บุญนันท์

ผู้แต่ง

รุ่งรัตน์ บุญนันท์ นักศึกษา สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

คำสำคัญ:

โปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้, จิตวิทยาเชิงบวก, การเรียนรู้แบบนำตนเอง

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อพัฒนาโปรแกรมตามแนวคิดจิตวิทยาเชิงบวกเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้แบบนำตนเอง สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 2. เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการเรียนรู้แบบนำตนเองของนักเรียนก่อนและหลังการใช้โปรแกรม และ 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อโปรแกรม เป็นการวิจัยเชิงปริมาณกึ่งทดลอง มีเครื่องมือการวิจัย ประกอบด้วย แบบประเมินความเหมาะสมของโปรแกรม แบบวัดการเรียนรู้แบบนำตนเอง และแบบสอบถามความพึงพอใจ โดยมีกลุ่มตัวอย่างทดลอง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ ปีการศึกษา 2568 จำนวน 34 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งกลุ่ม ผู้วิจัยดำเนินการใช้โปรแกรมเป็นระยะเวลา 16 ชั่วโมง แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเครื่องมือการวิจัยมาวิเคราะห์ โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) โปรแกรมที่พัฒนาขึ้น 5 องค์ประกอบ ประกอบด้วย หลักการและเหตุผล วัตถุประสงค์ เนื้อหา วิธีดำเนินกิจกรรม และการวัดและประเมินผล โดยมีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̅= 4.24, S.D. = 0.38) 2) นักเรียนมีความสามารถในการเรียนรู้แบบนำตนเองหลังการใช้โปรแกรมสูงกว่าก่อนการใช้โปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อโปรแกรมโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (x̅= 4.68, S.D. = 0.45)

ประวัติผู้แต่ง

รุ่งรัตน์ บุญนันท์, นักศึกษา สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

นักศึกษา สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). แนวทางการจัดกิจกรรมแนะแนวตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ดลฤดี บุญชู และศรสลัก นิ่มบุตร. (2566). โปรแกรมจิตวิทยาเชิงบวกกับการเสริมสร้างการปรับตัวทางสังคมของนักเรียนที่เปลี่ยนผ่านจากประถมศึกษาสู่มัธยมศึกษา. วารสารราชพฤกษ์, 21(2), 32–48.

ทะเนศ วงศ์นาม และอัจฉรา ศรีพันธ์. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะทางวิชาการด้วยการเรียนรู้แบบนำตนเองของครูพลศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดพิษณุโลก. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(3), 95–106.

ไพศาล วรคำ. (2566). การวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 12). ตักสิลาการพิมพ์.

วุฒินันท์ สมคะเณ, กาญจนา สุทธิเนียม และชลพร กองคำ. (2568). การพัฒนาทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยการให้การปรึกษากลุ่มแบบทฤษฎีการรู้คิดและพฤติกรรม. วารสารพุทธจิตวิทยา, 10(2), 236–246.

สุดารัตน์ ตันติวิวัฒน์. (2560). จิตวิทยาเชิงบวก: การพัฒนา การประยุกต์ และความท้าทาย. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 9(1), 277–289.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่เสริมสร้างทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

อุษณี กีรติวิโรจน์กุล. (2566). ผลของการใช้ชุดกิจกรรมจิตวิทยาเชิงบวกต่อการเสริมสร้างความคิดเชิงบวกแก่นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์: กรุงเทพมหานคร.

Boyle, P. G. (1981). Planning better programs. McGraw-Hill.

Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The "what" and "why" of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268.

Gündüz, G. F., & Selvi, K. (2016). Developing a self-directed learning preparation skills scale for primary school students: Validity and reliability analyses. Universal Journal of Educational Research, 4(10), 2323–2340.

Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Association Press.

Prihastiwi, W. J., Wiyono, B. B., Chusniyah, T., & Eva, N. (2024). Self-directed learning readiness model: A mediating role of self-efficacy among need-supportive teaching style, transformational parenting and emotional intelligence. European Journal of Educational Research, 13(1), 397–411.

Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. Free Press.

Zimmerman, B. J. (2000). Attaining self-regulation: A social cognitive perspective. In M. Boekaerts, P. R. Pintrich, & M. Zeidner (Eds.), Handbook of self-regulation (pp. 13–39). Academic Press.