การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการย้อมผ้าด้วยดินบ้านวังหาด สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
คำสำคัญ:
การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม, การย้อมผ้าด้วยดินบ้านวังหาด, ประสิทธิผลของหลักสูตรบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาความต้องการและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการย้อมผ้าด้วยดินบ้านวังหาด สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 2. เพื่อศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรฝึกอบรมการย้อมผ้าด้วยดินบ้านวังหาด สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และ 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้เข้ารับการฝึกอบรมที่มีต่อหลักสูตรฝึกอบรมการย้อมผ้าด้วยดินบ้านวังหาด สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยดำเนินการตามแนวคิดการพัฒนาหลักสูตรของ Taba ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบ QSCCS มีเครื่องมือในการวิจัย ประกอบด้วย หลักสูตรฝึกอบรมการย้อมผ้าด้วยดินบ้านวังหาด แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินทักษะการปฏิบัติ แบบประเมินคุณลักษณะที่พึงประสงค์ และแบบสอบถามความพึงพอใจ โดยกลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนตลิ่งชันวิทยานุสรณ์ อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย จำนวน 23 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากแบบสอบถามมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบโดยการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการย้อมผ้าด้วยดิน พบว่า นักเรียนมีความสนใจและมีความต้องการเข้าร่วมการฝึกอบรม โดยเน้นการเรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติจริง ขณะที่ผู้บริหารสถานศึกษาและครูเห็นว่าหลักสูตรควรครอบคลุมองค์ความรู้และทักษะการย้อมผ้าด้วยดิน รวมทั้งการพัฒนาผลิตภัณฑ์และการสร้างมูลค่าเพิ่ม จึงนำผลการศึกษาความต้องการมาพัฒนาหลักสูตร ซึ่งประกอบด้วย 7 หน่วยการเรียนรู้ใช้ระยะเวลาฝึกอบรมรวม 20 ชั่วโมง โดยหลักสูตรมีความสอดคล้องโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (x̅= 4.81, S.D. = 0.40) 2) ผลประเมินความเหมาะสมของหลักสูตรโดยผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับมากที่สุด (x̅= 4.67, S.D. = 0.15) ประสิทธิผลของหลักสูตรผู้เข้ารับการฝึกอบรมผ่านเกณฑ์การประเมินที่กำหนดไว้ร้อยละ 80 ทุกด้าน และ 3) ผู้เข้ารับการฝึกอบรมมีความพึงพอใจต่อหลักสูตรโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (x̅= 4.78, S.D. = 0.16)
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (ม.ป.ป.). สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอบ้านด่านลานหอย. สืบค้นเมื่อ 12 มีนาคม 2569, จาก https://bandanlanhoi.cdd.go.th
กรมวิทยาศาสตร์บริการ. (2567). หลักสูตรการพัฒนากรรมวิธีการย้อมสีธรรมชาติ เพื่อให้เกิดมาตรฐานกระบวนการผลิต และการกำหนดคุณสมบัติของวัตถุดิบในการย้อมจากธรรมชาติสำหรับผ้าทอ. สถาบันวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีชุมชน.
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). การขับเคลื่อนประเทศไทยด้วยโมเดลเศรษฐกิจ BCG พ.ศ. 2564–2570. กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จุฑารัตน์ นกแก้ว, ชุติมา จิรกาจรจริตกุล และคณะ. (2567). การออกแบบกระบวนการพัฒนาหลักสูตรฐานชุมชนจากภูมิปัญญาท้องถิ่นเรื่องตาลโตนดของชุมชนห้วยกรด จังหวัดชัยนาท. Humanities, Arts and Social Sciences Studies, 24(3), 581–595.
นงลักษณ์ ใจฉลาด และคณะ. (2568). การพัฒนาทักษะการคิดอย่างเป็นระบบโดยบูรณาการการจัดการเรียนรู้เชิงรุกกับภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่องมะเขาควายแช่อิ่มสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านสะปัน จังหวัดน่าน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 14(3), 171–181.
ชูชัย สมิทธิไกร. (2561). การฝึกอบรมบุคลากรในองค์การ. (พิมพ์ครั้งที่ 9). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เตชินี ทิมเจริญ. (2565). การจัดการเรียนรู้โดยใช้การเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อส่งเสริมทักษะการทำงานเป็นทีม กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 16(1), 97–107.
ยุพดี ยศวริศสกุล. (2561). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นจากภูมิปัญญาพื้นบ้านของโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปัตตานี เขต 1. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 29(2), 66–78.
วราภรณ์ อาจคำไพ. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการเสริมสร้างสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามกรอบแนวคิดความรู้ในเนื้อหาศาสตร์การสอนและเทคโนโลยี (TPACK) สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม: มหาสารคาม.
ศุภางค์จิต กัลยาแก้ว. (2567). การพัฒนาหลักสูตรภูมิปัญญาพื้นบ้านด้านการทอผ้าพื้นเมืองสำหรับเด็กปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 47(4), 28–44.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานประจำปี 2566 สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา: สกศ. ผนึกเครือข่ายขยาย All for Education. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2567). คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. สำนักท่องเที่ยวโดยชุมชน.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. ASHE-ERIC Higher Education Report No. 1. The George Washington University.
Keller, J. M. (1987). Development and use of the ARCS model of instructional design. Journal of Instructional Development, 10(3), 2–10.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Oliva, P. F. (2009). Developing the curriculum. (7th ed.). Pearson Education.
Piaget, J. (1972). The psychology of the child. Basic Books.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารช่อพะยอม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
