แนวทางการพัฒนาผลการปฏิบัติงานของบุคลากร สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาฬสินธุ์

ผู้แต่ง

  • ปาริฉัตร พุตจอน หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์
  • อาริยา ป้องศิริ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์

DOI:

https://doi.org/10.14456/gjl.2026.12

คำสำคัญ:

ผลการปฏิบัติงานของบุคลากร, ปัจจัยภายใน, ปัจจัยจูงใจ, ปัจจัยค้ำจุน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับผลการปฏิบัติงานของบุคลากรสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาฬสินธุ์ และ (2) เสนอแนวทางการพัฒนาผลการปฏิบัติงานของบุคลากร โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มประชากรในการวิจัยเชิงปริมาณคือบุคลากรสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวน 47 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงคุณภาพผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับผลการปฏิบัติงานของบุคลากรประกอบด้วย 3 ด้าน ได้แก่ ปัจจัยภายใน ปัจจัยจูงใจ และปัจจัยค้ำจุน โดย ปัจจัยภายในด้านกลยุทธ์และระบบการบริหาร เป็นตัวแปรวิกฤตที่มีอิทธิพลต่อผลการปฏิบัติงานมากที่สุด โดยเฉพาะความชัดเจนของทิศทางเชิงยุทธศาสตร์ การกำหนดบทบาทหน้าที่ และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศสนับสนุนการบริหารงาน รองลงมาคือ ปัจจัยจูงใจด้านความสำเร็จในการปฏิบัติงาน ซึ่งสะท้อนถึงบทบาทของการมอบหมายงานที่สอดคล้องกับสมรรถนะ การยอมรับผลการปฏิบัติงาน และโอกาสความก้าวหน้าในสายงาน ขณะที่ ปัจจัยค้ำจุนด้านนโยบายและการบริหาร มีบทบาทสำคัญในการเสริมสร้างความมั่นคงและความผูกพันของบุคลากรต่อองค์กร แนวทางการพัฒนาผลการปฏิบัติงานที่ได้จากการวิจัย ได้แก่ การจัดระบบการสื่อสารยุทธศาสตร์จากผู้บริหารสู่บุคลากรอย่างเป็นรูปธรรม การพัฒนาสมรรถนะด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและการวิเคราะห์ข้อมูล การส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ และการปรับระบบบริหารทรัพยากรมนุษย์ให้มีความโปร่งใสและเชื่อมโยงกับผลการปฏิบัติงาน ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นกรอบเชิงยุทธศาสตร์ในการยกระดับประสิทธิภาพการบริหารงานของสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาฬสินธุ์ได้อย่างเป็นรูปธรรมและยั่งยืน  

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กฤติน กุลเพ็ง. (2553). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ให้มีคุณภาพที่สุดทำอย่างไรบ้าง. http://www.guru.google.co.th/guru/thread?tid=3258C591e9a5eb2

เกศรา รักชาติ. (2549). องค์กรแห่งการตื่นรู้. กรุงเทพฯ: เนชั่นมัลติมีเดียกรุ๊ป.

ประชา ตันเสนีย์. (2550). การบริหารเชิงกลยุทธ์ในองค์กรภาครัฐ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประชา ตันเสนีย์. (2562). การบริหารเชิงกลยุทธ์และการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐ. กรุงเทพฯ: ธรรมศาสตร์.

ผุสดี รุมาคม. (2551). การประเมินผลการปฏิบัติงาน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พลภัทร บริรักษ์ธนกุล และคณะ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพในการเสริมสร้างวัฒนธรรมองค์กร. วารสารนวัตกรรมการจัดการทรัพยากรมนุษย์, 3(2), 468-485.

พิชญ์สินี พันธุ์มณี. (2563). ปัจจัยด้านองค์การที่มีความสัมพันธ์กับประสิทธิผลการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลเมืองจันทบุรี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.

ภัทรนันท์ ศิริไทย และ ชิตพล ชัยมะดัน. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรวิทยาลัยชุมชนสระแก้ว. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 5(1),157-197

รุจิรา สระทอง. (2567). แนวทางการพัฒนาการขอเลื่อนวิทยฐานะข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ตำแหน่งครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 7(1), 236–249.

วิภาพร นิธิปรีชานนท์. (2554). วัฒนธรรมองค์กรกับผลการปฏิบัติงาน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วิเชียร วิทยอุดม. (2553). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์, และคณะ. (2562). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์ม.

สุธรรม รัตนโชติ. (2552). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สุรีย์พร น้อยมณี. (2560). ปัจจัยที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ในการปฏิบัติงาน กรณีศึกษา องค์การบริหารส่วนตำบลคลองจินดา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.). (2552). คู่มือการประเมินผลการปฏิบัติราชการ: ภาพรวมระบบบริหารผลงานและระบบประเมินผลการปฏิบัติราชการ. กรุงเทพฯ: บริษัท พี.เอ.ลีฟวิ่ง จำกัด.

สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาฬสินธุ์. (2567). เกี่ยวกับสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาฬสินธุ์. https://office2021.ksed.go.th/

อํานาจ วัดจินดา. (2553). McKinney 7s Framework แนวคิดปัจจัย 7 ประการในการประเมินองค์กร. http://www.gracczone.org/index/81-inscarch-of-excellence.

อัครพล อุดคำมี. (2566). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับผลสัมฤทธิ์ในการปฏิบัติงานของบุคลากรสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏ.

Armstrong, M. (2014). Armstrong’s Handbook of Human Resource Management Practice (13th ed.). Kogan Page Limited.

Borman, W. C., & Motowidlo, S. J. (1997). Task performance and contextual performance: The meaning for personnel selection research. Human Performance, 10(2), 99–109. https://doi.org/10.1207/s15327043hup1002_3

Campbell, J. P. (1990). Modeling the performance prediction problem in industrial and organizational psychology. In M. D. Dunnette & L. M. Hough (Eds.), Handbook of industrial and organizational psychology (2nd ed., Vol. 1, pp. 687–732). Palo Alto, CA: Consulting Psychologists Press.

Conger, J. A., & Kanungo, R. N. (1988). The empowerment process: Integrating theory and practice. Academy of Management Review, 13(3), 471–482.

Cotton, J. L., Vollrath, D. A., Froggatt, K. L., Lengnick-Hall, M. L., & Jennings, K. R. (1988). Employee participation: Diverse forms and different outcomes. Academy of Management Review, 13(1), 8–22.

Goodman, S. A., & Svyantek, D. J. (1999). Person–organization fit and contextual performance. Journal of Vocational Behavior, 55(2), 254–275.

Herzberg, F., Mausner, B., & Snyderman, B. B. (1959). The motivation to work (2nd ed.). Wiley.

Hood, C. (1991). A public management for all seasons? Public Administration, 69(1), 3–19.

Likert, R. (1967). “The Method of Constructing and Attitude Scale,” in Attitude Theory and Measurement. P.90-95. New York : Wiley & Son.

Maslow, Abraham H. (1954). Motivation and Personality. New York : Harper & Brothers.

Mathis, R. L., & Jackson, J. H. (2004). Human resource management (10th ed.). Thomson South-Western.

Mintzberg, H. (1987). The strategy concept I: Five Ps for strategy. California Management Review, 30(1), 11–24.

Motowidlo, S. J., Borman, W. C., & Schmit, M. J. (1997). A theory of individual differences in task and contextual performance. Human Performance, 10(2), 71–83.

Organ, D. W., & Konovsky, M. (1989). Cognitive versus affective determinants of organizational citizenship behavior. Journal of Applied Psychology, 74(1), 157–164.

Osborne, D., & Gaebler, T. (1992). Reinventing government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Reading, MA: Addison-Wesley.

Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). Jossey-Bass.

Swanson, R. A., & Holton, E. F. (2009). Foundations of human resource development (2nd ed.). San Francisco, CA: Berrett-Koehler.

Waterman, R. H., Peters, T. J., & Phillips, J. R. (1980). Structure is not organization. Business Horizons, 23(3), 14–26.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-03

รูปแบบการอ้างอิง

พุตจอน ป. ., & ป้องศิริ อ. (2026). แนวทางการพัฒนาผลการปฏิบัติงานของบุคลากร สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 15(1), 209–230. https://doi.org/10.14456/gjl.2026.12