แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์

Pantira  Ruangsriman; Jariya Intanin

doi:10.14456/gjl.2025.15

Authors

Pantira Ruangsriman Master of Public Administration Program, Development Administration, Faculty of Liberal Arts, Kalasin University
Jariya Intanin Assistant Professor, Department of Public Administration, Faculty of Liberal Arts, Kalasin University

DOI:

https://doi.org/10.14456/gjl.2025.15

Keywords:

Guidelines for Development, Quality of Life, Elderly, Kalasin Municipality

Abstract

This research aims to study the level of quality of life development of the elderly, factors affecting the quality of life development of the elderly, and guidelines for quality of life development of the elderly in Kalasin Municipality, Mueang District, Kalasin Province. The sample group consisted of 377 elderly. The research instruments were rating scale questionnaires and semi-structured interviews. The statistics used for data analysis were percentage, mean, frequency, and standard deviation. Multiple regression analysis was used. The research results found that the level of quality of life development of the elderly in Kalasin Municipality, Mueang District, Kalasin Province was overall at a high level. Factors affecting the quality of life development of the elderly in Kalasin Municipality, Mueang District, Kalasin Province included self-reliance factors, health promotion behavior factors, and promotion factors from various agencies. The development of the quality of life of the elderly in Kalasin Municipality, Mueang District, Kalasin Province can be explained by 53.70 percent with statistical significance at the .05 level. Guidelines for developing the quality of life of the elderly in Kalasin Municipality, Mueang District, Kalasin Province consist of 1. Should promote skills in daily life, develop knowledge and lifelong learning skills, promote self-reliance in food and health, promote mental strength and economic stability. 2. Promote exercise, health care and physical examination, physical rehabilitation, promote good nutrition, manage health risk factors. And 3. Should organize social activities for the elderly, design public spaces that are friendly to the elderly, promote the role of the elderly in the family and community, improve physical public spaces, and support the economy.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2560). ยุทธศาสตร์กรมกิจการผู้สูงอายุ พ.ศ. 2560 - 2565 ฉบับปรับปรุง ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2563. สืบค้นจาก https://www.dop.go.th/th/laws/1/34/817.

กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2567). แผนยุทธศาสตร์กรมกิจการผู้สูงอายุ 20 ปี พ.ศ. 2561-2580. สืบค้นจาก https://www.dop.go.th/th/laws/1/34/817.

กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข (2563). ความหมายของผู้สูงอายุ. สืบค้นจาก https://www.anamai.moph.go.th/.

กัญญา ชื่นอารมณ์และ วลัยนารี พรมลา. (2560). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ จังหวัดปทุมธานี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 12(2), 876-887.

ชมพูนุท พรหมภักดิ์. (2556). การมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการจัดทำงบประมาณรายจ่ายประจำปีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท สาขาวิชาการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์. (2566). รายงานการดำเนินงานกิจกรรมผู้สูงอายุของเทศบาล ประจำปี 2566. กาฬสินธุ์: เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์.

เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์. (2567). จำนวนผู้สูงอายุของเทศบาล ปี 2567. กาฬสินธุ์: เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์.

ธันวา บัวมี. (2560). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น : กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุดรธานี.

นิวัฒน์ สาระขันธ์. (2567). การสร้างเครือข่ายผู้สูงอายุเพื่อแก้ปัญหาการดำรงชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดกาฬสินธุ์. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(4).

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่9. กรุงเทพฯ : สุวรีิยาสาส์น.

ปัณณทัต ตันบุญเสริม. (2561). ความสำเร็จของการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในภาคกลางตอนล่าง 1. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(1), 129-142.

พนาศักดิ์ เวียงสงค์ ภักดี โพธิ์สิงห์ และยุภาพร ยุภาศ. (2563). รูปแบบการปรับสภาพแวดล้อมทางกายภาพจากกองทุนฟื้นฟูสมรรถภาพที่จำเป็นต่อสุขภาพ จังหวัดมหาสารคาม. วารสารบัณฑิตพัฒนสาร มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 7(1).

พุฒิพันธุ์ จุลคณานุกิจ. (2567). นวัตกรรมเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ. (วิทยานิพนธ์ปริญญาโทสาขาวิชาการพัฒนาสังคมและชุมชน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา).

ฤทธิชัย ชาแสน. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตพื้นที่อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท ภาควิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

วาสนา สิทธิกัน. (2560). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิไลพร ขำวงษ์, จตุพร หนูสวัสดิ์, วรารัตน์ ประทานวรปัญญา, และ จิดาภา ศิริปัญญา. (2554). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 22(2), 219-232.

ศรันยา สถิต. (2559). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. ฉะเชิงเทรา: มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.

สภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2563). สภาพัฒน์ฯ คาด อีก 20 ปี ไทยจะมีผู้สูงอายุพุ่งถึง 31 เปอร์เซ็นต์. สืบค้นจาก. https://thaitgri.org/?p=39327.

สโรชา อยู่ยงสินธุ์. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมสุขภาพและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเทศบาลเมือง จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิชาการ สถาบันการพลศึกษา, 10(1).

สุรีย์วรรณ สีลาดเลา. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชมรมผู้สูงอายุ ตำบลบางนกแขวก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท. กรุงเทพฯ :มหาวิทยาลัยมหิดล.

สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล และคณะ. (2540). เปรียบเทียบแบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุด 100 ตัวชีวัดและ 26 ตัวชีวัด. โรงพยาบาลสวนปรุง: กรมสุขภาพจิต. กระทรวงสาธารณสุข.

อภิวัฒชัย พุทธจร. (2564). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุด้วยหลักสูตรโรงเรียนผู้สูงอายุตำบลนาพู่ อำเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8(3).

อัญรัช สาริกัลป์ยะ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 14(2), 163-174.

Collins, D. (1988). Organization Change : Sociology Perspective. New York: Routledge.

Foster, L., & Walker, A. (2015). Active aging and the social inclusion of older adults: Perspectives and practices. Ageing and Society, 35(2), 246-263.

House, J. S. (1981). Work stress and social support. Reading, MA: Addison-Wesley.

Li, X., & Chi, I. (2018). The influence of health behaviors on physical and mental health in older urban adults: A study on healthy aging. Journal of Gerontology Research, 73(5), 425-432.

Mathuranath, P.S., P.J. Cherian, R. Mathew, S. Kumar, A. George, A. Alexander, N. Ranjith and P.S. Sarma. (2005). “Instrumental activities of daily living scale for dementia screening in elderly people.” International Psychogeriatrics 17, 3 : 461 - 474.

Nguyen, L. H., Thu Vu, G., Ha, G. H., Tat Nguyen, C., Vu, H. M., Nguyen, T. Q., Tran, T. H., Pham, K. T. H., Latkin, C. A., & Xuan Tran, B. (2020). Fear of falling among older patients admitted to hospital after falls in Vietnam: prevalence, associated factors and correlation with impaired health-related quality of life. International Journal of Environmental Research and Public Health, 17(7), 2493.

Pender, N. J. (1987). Health promotion in nursing practice (2nd ed.). Norwalk, CT: Appleton & Lange.

Rowe, J. W., & Kahn, R. L. (1997). Successful aging. The Gerontologist, 37(4), 433–440.

Taro Yamane. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: New York: Harper. & Row.

United Nations, Department of Economic and Social Affairs, Population Division (2017). World Population Prospects: The 2017 Revision.

World Health Organization. (2011). Global health and aging report. World Health Organization. Retrieved from https://www.who.int/ageing/publications/global_health.pdf.