การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดกระบี่ ประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาทัศนคติของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดกระบี่ 2) ศึกษาผู้มีส่วนได้ส่วนเสียต่อการเข้าร่วมกำหนดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดกระบี่ 3) ศึกษากระบวนการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดกระบี่ 4) นำเสนอแนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดกระบี่ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเริ่มจากการวิจัยเอกสาร การสำรวจภาคสนาม และสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 18 รูป/ คน ประกอบด้วย บุคคลในหน่วยงานรัฐ จำนวน 3 คน ผู้ประกอบการด้านบริการ จำนวน 3 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรม จำนวน 3 คน พระภิกษุ จำนวน 3 รูป ผู้อยู่อาศัยในท้องถิ่น จำนวน 3 คน และนักท่องเที่ยว จำนวน 3 คน ซึ่งเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ด้านวัฒนธรรมโดยตรงและเหมาะสมกับการวิจัยในครั้งนี้
ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวจำนวนน้อยที่รู้เรื่องการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม แต่ก็ต้องการสนับสนุนให้มีการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดกระบี่ ผู้มีส่วนได้เสียต้องเข้าใจในคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมให้มากขึ้นและประโยชน์ที่จะได้รับจากการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กระบวนการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอันประกอบด้วย การริเริ่มความร่วมมือ การอนุรักษ์ การจัดการและการสร้างสรรค์ใหม่ โดยผู้มีส่วนได้เสียจะต้องร่วมดำเนินการตั้งแต่ระยะเริ่มต้น แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อให้เกิดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนนั้น เน้นที่การอนุรักษ์ซึ่งเป็นหลักการพื้นฐานของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่เกี่ยวข้องกับคุณค่าทางสังคม กิจกรรมทางเศรษฐกิจ และการพัฒนาท้องถิ่น ซึ่งสามารถแนะนำผู้มีส่วนได้เสียว่าจะจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างเป็นระบบและมีประสิทธิภาพได้อย่างไร สามารถพัฒนาและสร้างโครงสร้างใหม่บนพื้นที่ด้วยการวิเคราะห์ใคร่ครวญและการระดมความคิดของผู้มีส่วนได้เสียได้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้นแนวทางดังกล่าวสามารถเสริมสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจในท้องถิ่น โดยผ่านการท่องเที่ยว การส่งเสริมให้ผู้บริหารจังหวัดและผู้มีส่วนได้เสียทุกฝ่ายมีส่วนร่วมในการกำหนดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในจังหวัดกระบี่ต่อไป
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
wp-content/uploads/The-Burra-Charter-2013-adopted-31.10.2013.pdf
CBI. (1971).What are the opportunities for cultural tourism from Europe? Retrieved from https://www.cbi.eu/market-information/tourism/cultural-tourism/cultural-tourism-europe
Eser, S., Dalgin, T., & Ceken, H. (2013). Cultural tourism as Sustainable Tourism Type:
The Ephesus Example. Social Sciences, 1(79). 17-22.
ICOMOS International Cultural Tourism. Charter. (1999). Managing Tourism at Places of Heritage Significance. Retrieved from https://www.icomos.org/charters/tourism_e.pdf
Ilievska, A. Z. (2018). Public Relations Management in the Tourism Industry.
International Journal of Research in Humanities, Arts and Literature, 6(4). 83-94.
Karnnatawe, K. (2015). 2015—a year for Thai tourism? Bangkokpost. Retrieved from http://www.bangkokpost.com/travel/in-thailand/805148/2015-a-year-for- thai- tourism
Khlaikaew, K. (2015). The Cultural Tourism Management under Context of World Heritage Sites: Stakeholders’ Opinions between Luang Prabang Communities, Laos and Muang-kao Communities Sukhothai, Thailand. Procidia Economics and Finance,
23. 1286-1295.
Kozak, M., & Baloglu, S. (2011). Managing and Marketing Tourist Destinations.New York: Routledge.
Krabi Provincial Hall. (2011). Five scenic routes to discover the Krabi. Retrieved from http://krabi.go.th/krabiweb/gdtravel/1/
Krabihotelvilla. (2019) Map. Retrieve from http://www.krabihotelvilla.com
Marzuki, A., Hay, I., & James, J. (2012). Public participation shortcomings in tourism planning: the case of the Langkawi Islands, Malaysia. Journal of Sustainable Tourism 20 (4). 585–602
Mason, P. (2003). Tourism impacts, planning and management. Butterworth Heinemann: London.
Mason, P. (2008). Tourism impacts, planning and management (2nd ed.). Oxford, UK: Elsevier.
McKercher, B. & du Cros, H. (2002). Cultural tourism: The partnership between tourism and cultural heritage management. NY: The Haworth Hospitality.
Rasoolimanesh, S. M., & Jaafar, M. (2016). Sustainable tourism development and residents’ perceptions in World Heritage Site destinations. Asia Pacific Journal of Tourism Research,1-15. Retrieved from http://dx.doi.org/10.1080/10941665.2016.1175491
Simkova, E. (2009). Knowledge management in Tourism. Proceedings in ICL Conference Villach, Austria.
Tiden, F. (1977). Interpreting our heritage (3rded.). Chapel Hill: The University of North Carolina.
Toth, G., & David, L. (2010). The Connection between Accessibility and Tourism.
Dethi Business Review, 11 (1). Retrieved from https://www.delhibusinessreview.org/v11n1/v11n1h.pdf
Tourism Authority of Thailand. (2016). History. Retrieved from http://www.tatnews.org/history
UNESCO Bangkok. (2009). Hoi an Protocols for Best Conservation Practice in Asia: Professional Guidelines for Assuring and Preserving the Authenticity of Heritage Sites in the Context of the Cultural of Asia. Bangkok: UNESCO Bangkok.
UNESCO. (2017). Cultural heritage. Retrieved from http://www.unesco.org/new/en/venice/
culture/safeguarding-cultural-heritage/
World Tourism Organization. (1997). International Tourism: A Global Perspective.
Madrid: WTO.
World Tourism Organization (UNWTO). (2019). Sustainable Development of Tourism.
Retrieved from https://sdt.unwto.org/content/about-us-5
