A Study of the Wisdom of the Elderly in Chiang Saen District,  Chiang Rai Province

Wasana  Sepha; Malee  Muakkul; Jiraporn  Manowang; Samon  Sangkarat

doi:10.14456/psruhss.2025.27

Authors

Wasana Sepha Faculty of Social Sciences, Chiang Rai Rajabhat University, Chiang Rai 57100
Malee Muakkul Faculty of Social Sciences, Chiang Rai Rajabhat University, Chiang Rai 57100
Jiraporn Manowang Faculty of Social Sciences, Chiang Rai Rajabhat University, Chiang Rai 57100
Samon Sangkarat Faculty of Social Sciences, Chiang Rai Rajabhat University, Chiang Rai 57100

DOI:

https://doi.org/10.14456/psruhss.2025.27

Keywords:

Wisdom, Elderly, Food, Handicrafts, Herbal medicine, Culture, Agriculture, Natural resource and environmental management

Abstract

This qualitative study aimed to examine the wisdom of the elderly in Wiang Municipality and Wiang Chiang Saen Municipality, Chiang Saen District, Chiang Rai Province. The participants were 40 elderly individuals aged 60 years and over, selected through purposive sampling, who possessed local wisdom in food, handicrafts, herbs, culture, agriculture, and natural resource and environmental management. Data were collected through in-depth interviews, community forums, and focus group discussions.

The findings revealed that the wisdom of the elderly played a significant role in sustaining local livelihoods and cultural practices. Such wisdom contributed to the promotion of health-enhancing behaviors, including appropriate dietary practices, regular physical activity, and abstinence from smoking and alcohol consumption. Moreover, the application of elderly wisdom supported the conservation of natural resources and the environment through sustainable resource management practices, such as forest ordination, life-extension rituals, and resource replacement planning. These practices ensured the continuous availability of natural resources and fostered sustainable community development.

References

จิราพร มะโนวัง. (2561). การสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์หัตถกรรมจากภูมิปัญญาท้องถิ่นของผู้สูงอายุเพื่อรองรับการ ท่องเที่ยว อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 10(4), 280–292.

ชลธิชา ปริวันตา, วิชิตา บุญเสริม, อุไลมาศ ทั่งรื่น และจุรีมาศ ดีอำมาตย์. (2560). การศึกษาตำรับอาหารพื้นบ้าน ชาวมอญชุมชนศาลาแดงเหนือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระหว่างสถาบันครั้งที่ 5. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.

ณัฐรดา บุรุษเลียม. (2563). คุณค่าสมุนไพรสมุนไพรภูมิปัญญาไทย 4 ภาค. วารสารโรงพยาบาลชลบุรี, 45(1), 65-73.

ณิชมน ภมร และพัชรี ตันติวิภาวัน. (2563). การจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านวัฒนธรรมอาหารพื้นบ้านภาคเหนือตอนบนของไทย. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 6(2), 28-44. https://doi.org/10.14456/jrgbsrangsit.2020.19

เทศบาลตำบลเวียง. (2561). แผนพัฒนาท้องถิ่น. สืบค้น 24 กันยายน 2567. จาก https://www.wiangcs.go.th/?page=home

ธนวิทย์ ลายิ้ม, จริยา บุรพกุศลศรี, สุรีย์รัตน์ เอมพรหม, ศศธร สิงขรอาจ, ภัทรภร ภควีระชาติ, ธณัฐพล เวียงสิมมา, และอมลณัฐ ค้ายาดี. (2565). ภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่นจังหวัดชัยนาท: การพัฒนาสํารับชัยนาท. วารสารคหเศษฐศาสตร์, 65(2), 58-73.

บรรลุ ศิริพานิช. (2558). 7 คนบันดาลใจ พัฒนางานผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: กองยุทธศาสตร์และแผน กรมกิจการผู้สูงอายุ.

ประชากรผู้สูงอายุไทย. (2557). ปัจจุบันและอนาคต. กรุงเทพฯ: ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2558). ทิศทางของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12. สืบค้น 5 พฤษภาคม 2561, จาก https://www.sukhothai.go.th/mainredcross/7I.pdf

สุภาพร บางใบ. (2558). สืบสานภูมิปัญญาผู้สูงอายุที่ถูกลืม : บ้านนางั่ว จังหวัดเพชรบูรณ์. คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.

แสงแข สพันธุพงศ์ และจอมขวัญ สุวรรณรักษ์. (2567). ตำรับอาหารกลุ่มชาติพันธุ์ไทยรามัญบนพื้นฐานความดั้งเดิม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 18(2), 663-677.

องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแหลม. (2561). ผู้สูงอายุ. สืบค้น 24 กันยายน 2561, จาก http://banlaem.go.th/Main/NewsPreview/id/46