การจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อ รองรับสังคมสูงวัย กรณี โครงการจัดบริการดูแลระยะยาวด้าน สาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุและผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง เทศบาลตำบล น้ำโสม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี

ผู้แต่ง

  • ศรัณย์ เจริญศิริ สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
  • สรัญญา เจริญศิริ สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

คำสำคัญ:

การจัดการบริการสาธารณะ, สังคมสูงวัย, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อรองรับสังคมสูงวัย กรณี โครงการจัดบริการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุและผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง เทศบาลตำบลน้ำโสม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี และ 2) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของประชาชนต่อการจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อรองรับสังคมสูงวัย กรณีโครงการจัดบริการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุและผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง เทศบาลตำบลน้ำโสม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี การวิจัยครั้งนี้ได้ดำเนินการโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) โดยการรวบรวมข้อมูลเอกสาร การแจกแบบสอบถาม (Questionnaire) และการสังเกตการณ์ ทั้งแบบมีส่วนร่วมและแบบไม่มีส่วนร่วมโดยมีประชากรและกลุ่มตัวอย่าง คือ ประชาชนที่มีผู้สูงอายุและผู้ที่มีสภาวะพึ่งพิงอาศัยอยู่ในเทศบาลตำบลน้ำโสม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี จาก 12 หมู่บ้าน รวมทั้งสิ้นจำนวน 1,430 คน และเป็นกลุ่มตัวอย่างจำนวน 313 คน ซึ่งกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างโดยการใช้สูตรของ Yamane’s ที่ระดับความเชื่อมั่น 95 % และใช้การสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ (Accidental Sampling) แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากแบบสอบถามมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อเสนอแนะจะใช้การพรรณนาวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า ความคิดเห็นของประชาชนต่อการจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อรองรับสังคมสูงวัย กรณี โครงการจัดบริการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุและผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง เทศบาลตำบลน้ำโสม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี ทั้ง 4 ด้าน ได้แก่ ด้านการรักษาพยาบาล ด้านการส่งเสริมสุขภาพ ด้านการป้องกันควบคุมโรค และด้านการฟื้นฟูสภาพ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.60 (S.D.= 0.92) เมื่อพิจารณาเป็น รายด้านพบว่า มากที่สุดคือ ด้านการป้องกันควบคุมโรค มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.81 (S.D.= 0.95) รองลงมาคือ ด้านการรักษาพยาบาล มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.63 (S.D.= 0.93) และน้อยที่สุดคือ ด้านการฟื้นฟูสภาพ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.39 (S.D.= 0.96) ตามลำดับ ข้อเสนอแนะ คือ เทศบาลตำบลน้ำโสม ควรมีการติดตามและให้คำแนะนำผู้สูงอายุและผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงในการฟื้นฟูสมรรถภาพทางร่างกายและจิตใจเพื่อให้มีสุขภาพที่ดี และมีกำลังใจในการดำรงชีวิตต่อไป ควรมีการติดตามปัญหา ติดตามผู้สุงอายุและผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงที่ต้องการความช่วยเหลือ เช่น อุปกรณ์เครื่องมือ เครื่องใช้ ที่ไม่เพียงพอต่อความต้องการของผู้ป่วย ในการดำรงชีวิตประจำวัน และควรมีการจัดประชาสัมพันธ์ไปยังแต่ละหมู่บ้าน เพื่อให้ได้รับรู้ถึงข่าวสารในการจัดกิจกรรม มีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมเพิ่มขึ้น คำสำคัญ: การจัดการบริการสาธารณะ, สังคมสูงวัย, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

เอกสารอ้างอิง

กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ. (2552). สุขบัญญัติแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กระทรวงสาธารณสุข. (2556). ผู้ให้บริการระดับภูมิภาค. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2565, จาก https://hss.moph.go.th/index2. php?form=1.

งานยุทธศาสตร์สาธารณสุข สำนักงานสาธารณสุขอุดรธานี. (2563). สำนักงานสาธารณสุขอุดรธานีรายงาน ประจำปี 2563. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2565, จาก https://udo.moph.go.th/docs_temp/plan2563.pdf.

จรินทร์ สารทอง. (2564). การจัดการสุขภาพสำหรับผู้สูงอายุในเขตเมืองเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 30 (ฉบับเพิ่มเติม), 516-523.

ธิดารัตน์ ชาวดอน. (2565). ผู้ช่วยเจ้าพนักงานสาธารณสุขชุมชน. (3 สิงหาคม 2565). สัมภาษณ์.

นรินทร์ สีงาม. (2551). ความคิดเห็นของประชาชนต่อคุณภาพการให้บริการสาธารณะสุขของสถานีอนามัย บ้านหนองหญ้าปล้อง ตำบลศิลาลอย อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต).

พระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2545). สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2565, จาก https://www.lawsiam.com/?file=Thai-Health-Security-Act.

ไพบูลย์ พงษ์แสงพันธ์ และยุวดี รอดจากภัย. (2557). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ ในภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 9(2), 13-20.

ภาณุมาศ พรหมเผ่า. (2541). ความคาดหวังของประชาชนต่อการบริการสาธารณสุข ของสถานีอนามัย อำเภอจุน จังหวัดพะเยา. (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).

วรางคณา ศรีภูวงษ์ ชาญยุทธ ศรีภูวงษ์ และสุรศักดิ์ เทียบฤทธิ์. (2563). การพัฒนารูปแบบการดูแลสุขภาพผู้สูงอายุระยะยาวในกลุ่มที่มีภาวะพึ่งพิงตำบลท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน, 6(2), 13-28.

สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.). (2559). คู่มือระบบการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในพื้นที่ (Long Term Care) ในระบบหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ปีงบประมาณ 2559. กรุงเทพฯ: สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ.

องค์การสหประชาชาติแห่งประเทศไทย. (2563). การสำรวจผู้สูงอายุของประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2565, จาก https://thailand.un.org/th.

อรจิตต์ บำรุงสกุลสวัสดิ์ และคณะ. (2559). คู่มือสนับสนุนการบริหารจัดการระบบบริการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุข สำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในระบบหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ กระทรวงสาธารณสุข.

อิทธิพล ตรีวัฒนสุวรรณ. (2562). แผนพัฒนาท้องถิ่น พ.ศ. 2561-พ.ศ.2565. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2565, จาก https://www.udoncity.go.th/public4/sites/default/files.pdf.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-08-30

รูปแบบการอ้างอิง

เจริญศิริ ศ., & เจริญศิริ ส. (2023). การจัดบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อ รองรับสังคมสูงวัย กรณี โครงการจัดบริการดูแลระยะยาวด้าน สาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุและผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง เทศบาลตำบล น้ำโสม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี. วารสารช่อพะยอม, 34(2), 151–173. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/267413

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย