อัตลักษณ์ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้

ผู้แต่ง

  • กิตติชัย รัตนพันธ์ สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ โครงการบัณฑิตศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
  • สุพรรณี เหลือบุญชู สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ โครงการบัณฑิตศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
  • บำรุง พาทยกุล สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ โครงการบัณฑิตศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์

คำสำคัญ:

อัตลักษณ์, ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ชาวไทยพุทธ, ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ ชาวไทยมุสลิม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยเรื่อง อัตลักษณ์ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยเรื่อง การสร้างสรรค์บทเพลงชุด ดุริยศิลป์ถิ่นปักษ์ใต้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ความรู้อัตลักษณ์ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้โดยกำหนดขอบเขตเนื้อหาในประเด็นด้าน วงดนตรี เครื่องดนตรี จังหวะหน้าทับ ทำนองเพลง บทร้อง ระดับเสียง และโครงสร้างบทเพลงหรือคีตลักษณ์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์ที่มีโครงสร้าง และแบบรายการประเด็นที่ใช้การสนทนากลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มดนตรี พื้นบ้านภาคใต้ชาวไทยพุทธ และกลุ่มดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ชาวไทยมุสลิม เครื่องดนตรีเป็นเครื่องที่ใช้ในวงโนรา หนังตะลุง และรองเง็ง จังหวะหน้าทับดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ชาวไทยพุทธ มี 4 รูปแบบ ส่วนจังหวะหน้าทับดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ ชาวไทยมุสลิม มี 7 จังหวะ ทำนองเพลงพื้นบ้านภาคใต้มีวรรคเพลงสั้นๆ บรรเลงวนซ้ำไปมา เพลงช้าอัตราจังหวะสองชั้นและเพลงเร็วอัตราจังหวะชั้นเดียว บทร้องพบในการขับบทโนราและหนังตะลุง ระดับเสียงดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ชาวไทยพุทธ ยึดระดับเสียงปี่และเสียงโหม่ง (ฆ้องคู่) ส่วนดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ ชาวไทยมุสลิม มีบันไดเสียงแบบไดอาโทนิค ทั้งเมเจอร์และไมเนอร์ โครงสร้างบทเพลงรวมเอาจังหวะ ทำนอง สีสันของเสียงไปในทิศทางเดียวกัน รูปแบบเพลงไม่แน่นอนมีการสร้างบทนำและท่อนจบ โครงสร้างบทเพลงหรือคีตลักษณ์เป็นรูปแบบ AA / AB / AA B คำสำคัญ: อัตลักษณ์, ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ชาวไทยพุทธ, ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ชาวไทยมุสลิม

เอกสารอ้างอิง

พงศพิชญ์ แก้วกุลธร. (2551). พื้นฐานดนตรี. กรุงเทพฯ: กรพัฒนายิ่ง.

พิทักษ์ คชวงศ์. (2542). วัฒนธรรมดนตรีพื้นบ้านไทยทักษิณ. สงขลา: โครงการจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสงขลา.

พิพัฒน์พงศ์ มาศิริ. (2559, มกราคม-มิถุนายน). แนวคิดในการศึกษาอัตลักษณ์ทางดนตรี. MFU Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences, 5(1), 146-165.

ยศถกล โกศลเหมมณี. (2554). แนวทางการเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจของดนตรีพื้นบ้านภาคใต้. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).

สุจริต บัวพิมพ์. (2538). มรดกไทย. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

สุธิวงศ์ พงศ์ไพบูลย์. (2542). “การละเล่นพื้นเมืองภาคใต้”, ใน สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคใต้ พ.ศ. 2542 เล่ม 1. กรุงเทพฯ: สยามเพรสแมเนจเม้นท์.

อำนาจ นุ่นเอียด. (2565, 12 มีนาคม). ครูภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านดนตรีพื้นบ้านภาคใต้ จังหวัดพัทลุง. สัมภาษณ์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-08-30

รูปแบบการอ้างอิง

รัตนพันธ์ ก., เหลือบุญชู ส., & พาทยกุล บ. (2023). อัตลักษณ์ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้. วารสารช่อพะยอม, 34(2), 56–80. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/267570

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย