ความพร้อมของเจ้าหน้าที่ต่อการประยุกต์ใช้แนวคิดเชิงออกแบบและการวิเคราะห์ช่องว่างการรับรู้การมีส่วนร่วมระหว่างเจ้าหน้าที่กับประชาชน: กรณีศึกษาเทศบาลนครบ้านสวน

Poonpin           Thanasampatti; Piyakorn  Whangmahaporn

doi:10.14456/gjl.2026.10

Authors

Poonpin Thanasampatti Master of Public Administration, Graduate College of Management, Sripatum University
Piyakorn Whangmahaporn Associate Professor, Graduate College of Management, Sripatum University

DOI:

https://doi.org/10.14456/gjl.2026.10

Keywords:

Citizen Participation, Design Thinking, Co-Policy Design, Local Governance

Abstract

Abstract

This study aims to assess the level of readiness of municipal officers in Bansuan City Municipality to apply design thinking, analyze differences in readiness and perceptions of participation based on personal factors, compare perceptions of citizen participation between municipal officers and community members, and examine organizational contextual factors contributing to perception gaps in co-policy design. A mixed-methods approach was employed. Quantitative data were collected through questionnaires from 262 municipal officers and 397 residents, while qualitative data were obtained from in-depth interviews with 11 key informants, including administrators, operational staff, and civil society representatives. The quantitative findings indicate that officers’ overall readiness for design thinking was at a high level (Mean = 3.55), with significantly stronger conceptual understanding than practical application, particularly in prototyping and testing stages. Readiness and perceived participation differed significantly by age and educational level (p < .05). Citizens’ participation was predominantly perceived at the levels of information provision and consultation rather than shared decision-making, reflecting symbolic participation. A significant perception gap was found between officers and citizens, especially regarding decision-making power and resource control. Qualitative findings explain that this gap is rooted in regulatory constraints, hierarchical power structures, and organizational culture, which limit experimentation and meaningful citizen engagement in local co-policy design.

Downloads

Download data is not yet available.

References

โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ. (2568 ). Thailand Policy Lab Handbook. กรุงเทพฯ : UNDP

จุมพล โพธิสุวรรณ, วรมาศ จงโฬารดำรง, สมชาย วิมลสุข, และ อนงค์ วรรณเทพสุทิน. (2025). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการพัฒนาเทศบาลตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี. วารสารชัยภูมิ ปริทรรศน์, (3), 18–31.

ปรีดา ชูเหมือน, พระณัฐพงษ์ สิริสุวณฺโณ (จันทร์โร), และ พระณัฐพงษ์ ญาณเมธี (ไกรเทพ). (2018). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานขององค์การบริหารส่วนตำบลคลองฉนาก อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 3(2), 50–69.

ไปรมา อิศรเสนา ณ อยุธยา และชูจิต ตรีรัตนพันธ์. (2560). การคิดเชิงออกแบบ: เรียนรู้ด้วยการลงมือทํา. กรุงเทพฯ: ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC).

สงบ สีเลาและสุปัน สมสาร์. (2022). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดทำแผนพัฒนาเทศบาลตำบลกุดบาก อำเภอกุดบาก จังหวัดสกลนคร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(6), 358-368.

สมเกียรติ ยังจีน. (2025). การประยุกต์ใช้กระบวนการคิดเชิงออกแบบในการสร้างกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษา. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(8), 149-162.

สุนิมิต ชุ่มพงษ์, นิพนธ์ ไตรสรณะกุล, ณโม รักเลี้ยง, วัรณัฐ โรจนประภาและกฤตติยาภรณ์ แก้วช้อย. (2568). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการวางแผนพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลด่าน แม่ละเมา อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก.วารสารธรรมเพื่อชีวิต, 31(3), 91–101.

โสภณวิชญ์ เสกขุนทด, สุกฤษฎิ์ รักษ์ธนอนันต์, วันชัย จึงวิบูลย์สถิตย์, สัมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์, กฤษณะ เชี่ยวเวช,และฉัตรชัย เล็กบุญแถม. (2025). การออกแบบบริการสาธารณะเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นด้วยกระบวนการคิด เชิงออกแบบ. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 1358–1377.

Armenakis, A. A., Harris, S.G., & Mossholder, K.W. (1993). Creating readiness for organizational change. Human Relations, 46(6), 681- 703. https://doi.org/10.1177/001872679304600601

Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.

Cairney P and Toomey C. (2024). Collaborative policymaking: a qualitative systematic review of advice for policymakers [version 1; peer review: 3 approved]. Open Res Europe, 4:204, https://doi.org/10.12688/openreseurope.18440.1

Denhardt, J.V., & Denhardt, R.B. (2015). The new public service: Serving, not steering (4th ed.). Routledge, New York. DOI: https://doi.org/10.4324/9781315709765

IAP2. (n.d.). Spectrum of participation. Retrieved November 14, 2025, from https://cdn.ymaws.com/www.iap2.org/resource/resmgr/pillars/spectrum_8.5x11_print.pdf

Simon, H. A. (1969). The sciences of the artificial. Cambridge: The MIT Press.

The d.school. (2010). BootcampBootleg. Retrieved November 20, 2025, from https://hpi.de/fileadmin/user_upload/fachgebiete/d-school/documents/01_GDTW Files/bootcampbootleg2010.pdf

Weiner BJ. (2009). A theory of organizational readiness for change. Implement Sci. 2009 Oct 19;4:67. doi: 10.1186/1748-5908-4-67. PMID: 19840381; PMCID: PMC2770024.