The Authority of Public Prosecutors to Prosecute Corruption Cases Where the National Anti-Corruption Commission (NACC) Has Exceeded the Statutory Time Limit for Investigation
DOI:
https://doi.org/10.14456/gjl.2026.33Keywords:
Corruption cases, Investigation, Standing to prosecuteAbstract
This research article aims to study concepts, theories, and legal measures
in Thailand and foreign countries regarding the legal issue of the public prosecutor’s power to institute prosecution in corruption cases where the National Anti-Corruption Commission (NACC) conducts an inquiry beyond the legally prescribed period. This is a qualitative research study based on documentary research, including academic textbooks, research reports, theses, agency reports and documents, court judgments, and online information, which were systematically compiled and analyzed to draw conclusions and propose solutions to the problem. The findings reveal that the inquiry time limit prescribed under the Organic Acton Anti-Corruption, B.E. 2561 (2018) does not hold enforceable effect similar to a statute of limitations or a mandatory period. Rather, it is merely an expediting period designed to accelerate the performance of duties by the NACC without depriving the NACC of its duties and powers to conduct an inquiry after the expiration of such period. Consequently, this time limit does not affect the public prosecutor’s power to institute prosecution in cases where the NACC’s inquiry exceeds the period specified by law. Furthermore, the study finds that this legal issue significantly stems from three main causes: 1) the NACC’s inquiry process lacks sufficiently strict control and supervision measures; 2) pre-trial corruption proceedings do not align with the principle that investigative and prosecutorial powers constitute a single, unified process or authority; and 3) court procedures are inconsistent with the principles of criminal proceedings under the inquisitorial system. Regarding the first issue, specific measures should be incorporated into the aforementioned Organic Act to supervise and control the NACC’s inquiry process to ensure speed and efficiency. For the second issue, the pre-trial corruption procedure should be reformed by requiring public prosecutors to join the inquiry in cases exceeding the statutory period, thereby helping complete overdue inquiries more expeditiously and efficiently. As for the third issue, the courts adjudicating corruption cases should adhere to the principles of the inquisitorial criminal justice system, emphasize fact-finding truth-seeking mechanisms, and prioritize the efficiency of crime prevention and suppression no less than the protection of public rights and liberties.
Downloads
References
กำชัย จงจักรพันธ์. (2563). คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยระยะเวลาและอายุความ (พิมพ์ครั้งที่ 11). คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กิตติศักดิ์ ปรกติ. (2569). หลักทั่วไปเกี่ยวกับการใช้การตีความกฎหมาย. ใน กองทุนศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์ (บรรณาธิการ). การใช้การตีความกฎหมาย (น. 62-63). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
กุณฑสูติ อรุณสุดา. (2563). แนววินิจฉัยของศาลฎีกาเกี่ยวกับการสอบสวนที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กุลพล พลวัน. (2568). กระบวนการยุติธรรมทางอาญาชั้นอัยการในประเทศต่าง ๆ เปรียบเทียบ. ใน ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน (บรรณาธิการ). ประมวลสาระชุดวิชาการบริหารงานยุติธรรมเปรียบเทียบชั้นสูง (หน่วยที่ 11-15) (12-56). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2567). คำอธิบายหลักกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ว่าด้วยการดำเนินคดีในขั้นตอนก่อนการยื่นฟ้อง (พิมพ์ครั้งที่ 8). บริษัท กรุงสยาม พับลิชชิ่ง จำกัด.
เข็มชัย ชุติวงศ์. (2551). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยาน (พิมพ์ครั้งที่ 8). สำนักพิมพ์นิติบรรณาการ.
คณิต ณ นคร. (2563). กฎหมายอาญา ภาคทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 7). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
คณิต ณ นคร. (2564). กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (พิมพ์ครั้งที่ 10). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
จารุวรรณ สุขุมาลพงษ์. (2566). แนวโน้มของคอรัปชั่นในประเทศไทย. รายงานการศึกษา. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
ณรงค์ ใจหาญ, ปกป้อง ศรีสนิท, สุรสิทธิ์ แสงวิโรจนพัฒน์, ณภัทร สรอัฑฒ์, ทัศมัญช์ ใจหาญ. (2560). โครงการพัฒนาระบบการสอบสวนในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ และคดีค้ามนุษย์ ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกับระบบไต่สวนตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบพ.ศ. 2559 และพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559. รายงานการวิจัย. สำนักงานกิจการยุติธรรม, สำนักงานศูนย์วิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณรงค์ ใจหาญ. (2568). หลักกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 16). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ธนา ภัทรภาษิต. (2558). ศาลและวิธีพิจารณาคดีทุจริต (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์).มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์. (2553). นักการเมืองไทย : จริยธรรม ผลประโยชน์ทับซ้อน การคอร์รัปชัน (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์สายธาร.
นนทวัชร์ นวตระกูลพิสุทธิ, บรรเจิด สิงคะเนติ, ฤษราณ์ ไทยวัฒน์, รัฐปกรณ์ นิภานันท์, วัชรพงษ์ ซื่อตรง. (2555). การวิจัยเพื่อศึกษารูปแบบการทุจริตเชิงนโยบาย. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.
บุศรา เข็มทอง. (2558). แนวคิดและทฤษฎีพื้นฐานในรัฐธรรมนูญ. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
ประธาน วัฒนวาณิชย์. (2568). กระบวนการยุติธรรมทางอาญาของประเทศอังกฤษ. ใน ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน (บรรณาธิการ). ประมวลสาระชุดวิชาการบริหารงานยุติธรรมเปรียบเทียบชั้นสูง (หน่วยที่ 6-10)(8-24, 8-29, 8-33 – 8-35, 8-44, 8-50 – 8-53). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ประสิทธิ์ ปิวาวัฒนพานิช, ธีระ สุธีวรางกูร, ปิยบุตร แสงกนกกุล. (2555). บทบาทของฝ่ายตุลาการในการป้องกันและปราบปรามการทุจริต : การศึกษาเปรียบเทียบกับต่างประเทศกรณีศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง. รายงานการวิจัย. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์, สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.
ปิยวรรณ ดีนาน. (2545). การคุ้มครองสิทธิของผู้ต้องหาในคดีอาญามิให้ต้องรับสารภาพโดยไม่สมัครใจ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์หาวิทยาลัย.
พรภิมล วิชัยพันธ์. (2562). ปัญหาการฟ้องคดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบโดยผู้เสียหาย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภูมิภัช รัตนะวัน. (2560). ปัญหาเกี่ยวกับขอบเขตของคดีทุจริตและกระบวนการไต่สวนข้อเท็จจริงของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ยิ่งพรัณณฐ์ คำภูเวียง. (2555). เขตอำนาจสอบสวนคดีอาญา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วราเทพ รัตนากร. (2556). หลักนิติธรรมกับการตรวจสอบการตรากฎหมายของฝ่ายบริหาร. สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2554). กฎหมายปกครองภาคทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 1). สำนักพิมพ์นิติราษฎร์.
ศนันท์กรณ์ โสตถิพันธุ์. (2568). คำอธิบายนิติกรรม - สัญญา (พิมพ์ครั้งที่ 28). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ศริยา ห่านศรีสุข. (2558). การศึกษาเปรียบเทียบกระบวนการไต่สวนข้อเท็จจริงของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐกับคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์หาวิทยาลัย.
ศิระ บุญภินนท์. (2568). กระบวนการยุติธรรมทางอาญาของประเทศญี่ปุ่น. ใน ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน (บรรณาธิการ). ประมวลสาระชุดวิชาการบริหารงานยุติธรรมเปรียบเทียบชั้นสูง (หน่วยที่ 6-10) (7-14 – 7-16, 7-32 – 7-36). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศิริพล กุศลศิลป์วุฒิ. (2568). เปรียบเทียบกระบวนการยุติธรรมทางอาญาในชั้นตำรวจของประเทศ ต่าง ๆ.ใน ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน (บรรณาธิการ). ประมวลสาระชุดวิชาการบริหารงานยุติธรรมเปรียบเทียบชั้นสูง (หน่วยที่ 11-15) (11-93 – 11-98). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศุภวัฒน์ สิงหสุวงษ์. (2557). ข้อพิจารณาบางประการเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง (เอกสารประกอบการบรรยาย วิชา น.569 สัมมนากฎหมายมหาชน หลักสูตรประกาศนียบัตรกฎหมายมหาชน). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมคิด เลิศไพฑูรย์, ศิรินทร์รัตน์ กาญจนกุญชร, วิไลลักษณ์ อยู่สำราญ, นิรมัย พิศแข, อัจจิมา ฉัตรแก้ว. (2555). การป้องกันและปราบปรามการทุจริตในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.
สมพร พรหมหิตาธร, และศรีนิดา พรมหิตาธร. (2559). อายุความ แพ่ง - อาญา คดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา (พิมพ์ครั้งที่ 8). สำนักพิมพ์นิติธรรม.
สมยศ เชื้อไทย. (2565). ความรู้กฎหมายทั่วไป คำอธิบายกฎหมายแพ่ง : หลักทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 29). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
สรารักษ์ สุวรรณเสรี, และอาคม ศรียาภัย. (2567). อายุความครบวงจร (พิมพ์ครั้งที่ 3). ห้างหุ้นส่วนจำกัดแสงจันทร์การพิมพ์.
สำนักกฎหมาย. (2561). คำอธิบายสาระสำคัญของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 คู่มือประชาชน. สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2545). ระบบค้นหาคำศัพท์ พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. https:// dictionary.orst.go.th/
โสภณ รัตนากร. (2551). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยาน (พิมพ์ครั้งที่ 9). สำนักพิมพ์นิติบรรณาการ.
อิงครัต ดลเจิม. (2564). การสอบสวนฟ้องร้องคดีอาญาที่เป็นเอกภาพ. วารสารกฎหมายและสังคมรังสิต, 3(3), 34. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/RJL/article/view/100.
อิศราวุธ อ่อนน้อม. (2541). หลักการไม่รับฟังพยานหลักฐานที่ได้มาโดยมิชอบ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อุดม รัฐอมฤต. (2546). การแก้ไขปัญหาการทุจริตในระบบการเมืองและวงราชการไทย. รายงานการวิจัย. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
อุดม รัฐอมฤต, วีรวัฒน์ จันทโชติ, ปกป้อง ศรีสนิท, วีระศักดิ์ แสงสารพันธ์, ชาลินี ถนัดงาน, นัทธี ฤทธิ์ดี. (2555). โครงการศึกษาความเหมาะสมในการปฏิรูปกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.
อุดม รัฐอมฤต. (2568). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน (พิมพ์ครั้งที่ 10). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
อุทัย อาทิเวช. (2568). กระบวนการยุติธรรมทางอาญาของประเทศสาธารณรัฐฝรั่งเศส. ใน ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน (บรรณาธิการ). ประมวลสาระชุดวิชาการบริหารงานยุติธรรมเปรียบเทียบชั้นสูง (หน่วยที่ 1-5)(5-9 – 5-13, 5-22 – 5-32, 5-37, 5-44 – 5-47, 5-65). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Governance Journal, Kalasin University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.




