การประเมินผลแนวทางการขับเคลื่อนองค์ความรู้การวิจัยเพื่อสร้างท้องถิ่นไทยให้ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลการดำเนินงานของการจัดประชุมวิชาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ระดับชาติครั้งที่ 4 และระดับนานาชาติครั้งที่ 2 หัวข้อ การขับเคลื่อนองค์ความรู้ การวิจัยเพื่อสร้างท้องถิ่นไทยให้ยั่งยืน ซึ่งจัดโดยคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ มุ่งเน้นการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ทางวิชาการ และการส่งเสริมการนำผลงานวิจัยไปใช้ประโยชน์ในการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามออนไลน์ในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่ประกอบด้วย ผู้เข้าร่วมประชุม ผู้นำเสนอบทความ และผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง จำนวนทั้งสิ้น 130 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 56.7 และมีสถานะเป็นผู้เข้าร่วมประชุมวิชาการมากที่สุด ร้อยละ 65.7 ความคิดเห็นเกี่ยวกับความรู้ที่ได้รับจากการเข้าร่วมฟังการบรรยายพิเศษอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.58, S.D. = 0.52) โดยเฉพาะในด้านความชัดเจนและครบถ้วนของเนื้อหา ตลอดจนความสามารถของวิทยากรในการถ่ายทอดองค์ความรู้ ผลการประเมินโดยรวมสะท้อนให้เห็นว่า การจัดประชุมวิชาการมีความเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ สามารถเป็นกลไกในการขับเคลื่อนงานวิจัยสู่การพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืนได้อย่างมีนัยสำคัญ
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
* กองบรรณาธิการทรงไว้ซึ่งสิทธิในการพิจารณาและตัดสินการลงตีพิมพ์ในวารสาร
** ทัศนะและข้อคิดเห็นที่ปรากฎในบทความต่าง ๆ ของวารสารเป็นของผู้เขียน มิใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการ
และมิใช่ความรับผิดชอบของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). แนวทางการขับเคลื่อนการใช้ประโยชน์จากงานวิจัยและนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น. กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ณัฐวรินทร์ สิริเดชทวีติยา, และ มยุรี วัดแก้ว. (2556). การวิจัยประเมินผลโครงการการอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่องการติดตามและประเมินผลตามแนวคิดแผนที่ผลลัพธ์โดยใช้แนวคิดและรูปแบบการประเมินของสเตกและสตัฟเฟิลบีม. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 5(1), 45–47. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/
suedureasearchjournal/article/view/28465
เยาวดี รางชัยกุล วิบูลย์ศรี. (2546). การประเมินโครงการ แนวคิดและแนวปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์วิจัยเพื่อพัฒนาท้องถิ่น. (2562). การวิจัยเพื่อพัฒนาท้องถิ่น: การบูรณาการองค์ความรู้ เชิงวิชาการกับภูมิปัญญาท้องถิ่น. การพัฒนา.
สมหวัง พิริยานุวัฒน์. (2544). วิธีวิทยาการประเมินศาสตร์แห่งคุณค่า (พิมพ์ครั้งที่ 2). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สัญญา สะสอง, ณัฐพร จาดยางโทน, เสกสรร ท้าวทุมมา, และ นิมิต วุฒิอินทร์. (2564). การประเมินผลการขับเคลื่อนพหุวิทยาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. ใน การประชุมวิชาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 1 หัวข้อ “การขับเคลื่อนพหุวิทยาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน” (น. 413–422). คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Fitzpatrick, J. L., Sanders, J. R., & Worthen, B. R. (2011). Program evaluation: Alternative approaches and practical guidelines (4th ed.). Pearson Education.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.
Patton, M. Q. (2008). Utilization-focused evaluation (4th ed.). SAGE Publications.
Schuman, M. (1978). The role of program evaluation in organizational development. University Press.
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models, and applications. Jossey-Bass.
Worthen, B. R., Sanders, J. R., & Fitzpatrick, J. L. (2004). Program evaluation: Alternative approaches and practical guidelines (3rd ed.). Pearson Education.
