A Model on Occupational Competency Based Curriculum Development in Business and Service based on National Qualifications Framework (Thailand NQF) A MODEL ON OCCUPATIONAL COMPETENCY BASED CURRICULUM DEVELOPMENT IN BUSINESS AND SERVICE BASED ON NATIONAL QUALIFICATIONS FRAMEWORK (THAILAND NQF)
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
A study on a Model on Occupational Competency Based Curriculum Development in Business and Service based on National Qualifications Framework (Thailand NQF) was generally aimed at business and service curriculum development in referring to Thailand NQF. There were 5 phases of research methodology as follows: A study on the situation and guidance for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF, A development of a model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF, A tryout on a model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF, An assessment of the developed model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF, To provide a recommendation for the developed model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF. The instruments were consisted of recording form, interview form, group conversation recording form, assessment form and questionnaire. by calculating the mean standard deviation and content analysis. The results showed that: 1) Curriculum development in business and service based on Thailand NQF would be in line with NQF in order to serve the development of manpower for skills development with relevant standards and employability. 2) The developed model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF consisted of Introduction, Content consisting, Key success. The research found that the resource persons’ opinion on the developed model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF was at very high level. 3) The use of the developed model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF found at a very high level and after the tryout of the developed model and manual it revealed that the score on the opinions was higher with the statistic significant of 0.05. 4) The assessment of the developed model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF was at the highest level and the assessment of manual was at the high level. 5) The recommendation for a developed model and manual for occupational competency based curriculum development in business and service based on Thailand NQF were 3 levels consisted of vocational education institute level, college level, and the level of the Office of the Vocational Education Commission. The finding on the recommendation were at high level for all.
Article Details
References
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานสภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). (ร่าง) แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 “พลิกโฉมประเทศไทยสู่ สังคมก้าวหน้า เศรษฐกิจสร้างมูลค่าอย่างยั่งยืน”.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2562). หลักเกณฑ์และแนวปฏิบัติการจัดการอาชีวศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง เรื่องที่ 7 การวัดและประเมินผลอาชีวศึกษา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายการจัดการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2564 – 2565. เอกสารอัดสำเนา. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2564). คู่มือการขับเคลื่อนการดำเนินงานศูนย์ความเป็นเลิศทางการอาชีวศึกษา (Excellent Center). สำนักมาตรฐานการอาชีวศึกษาและวิชาชีพ.
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ (องค์การมหาชน). (2021). https://www.tpqi.go.th/th/qualification
กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์. (2553). สมรรถนะวิชาชีพ. กรุงเทพฯ : คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
ชนะ กสิภาร์. (2545). “นวัตกรรมการอาชีวศึกษาและฝึกอบรมอาชีพเข้าสู่คุณวุฒิวิชาชีพ (Thai Vocational Qualification-TVQs)”. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 14 (41), มกราคม – มีนาคม, 3-20.
พิสิฐ เมธาภัทร. (2531). การพัฒนาหลักสูตรอาชีวะและเทคนิคศึกษา. (เอกสารคำสอนวิชา 20041
การพัฒนาหลักสูตรอาชีวะและเทคนิคศึกษา). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า
พระนครเหนือ.
สำนักมาตรฐานการอาชีวศึกษาและวิชาชีพ. (2562). กรอบคุณวุฒิอาชีวศึกษาแห่งชาติ เกณฑ์มาตรฐานคุณวุฒิอาชีวศึกษาและระเบียบที่ใช้ในการจัดการศึกษาอาชีวศึกษา.
วิชชาพรรณ กิ่งวัชระพงศ์. (2554). รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรานสมรรถนะ ด้านการโรงแรมและบริการงานบริการส่วนหน้า ตามมาตรฐานอาชีพอุตสาหกรรมการโรงแรม.วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ. 21(2), 377.
สุรพงษ์ เอิมอุทัย. (2557). การพัฒนารูปแบบการประเมินผู้เรียนแบบอิงฐานสมรรถนะ ตามกรอบมาตรฐานหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปวีณกร แป้นกลัด. (2557). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูวิชาชีพตามรูปแบบการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูวิชาชีพแบบฐานสมรรถนะ. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2561). การพัฒนามาตรฐานการผลิตกำลังคนอาชีวศึกษาด้านธุรกิจและบริการ กรณีศึกษาสาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยว.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). การวิจัยและพัฒนารูปแบบการพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนฐานสมรรถนะตามกรอบคุณวุฒิแห่งชาติ. กรุงเทพฯ : พริกหวานกราฟฟิค.
สุวุฒิ ดุ้มทอง. (2558). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรสายวิชาการตาม มาตรฐานคุณวุฒิวิชาชีพด้านคอมพิวเตอร์ระดับสากล. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2552). คู่มือการจัดระดับการกำกับดูแลองค์การ ภาครัฐตามหลักธรรมาภิบาลของการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี (Good Governance Rating). กรุงเทพฯ : บริษัท พรีเมียร์ โปร จำกัด.
