การวิคราะห์ปัจจัยที่เป็นอุปสรรคต่อการจัดการการขนส่งแบบสีเขียว ของบริษัทขนส่งในเขตกรุงเทพและปริมณฑล

Anuwat Charoensuk; Chongprod Kochaphum; Wilairat Charoenmairungrueang

Authors

Anuwat Charoensuk Faculty of Information Technology and Digital Innovation, NorthBangkok University
Chongprod Kochaphum Faculty of Information Technology and Digital Innovation, NorthBangkok University
Wilairat Charoenmairungrueang Faculty of Information Technology and Digital Innovation, NorthBangkok University

Keywords:

Green transportation, Component analysis, Obstacles

Abstract

The aim of this research is to analyze factors obstacles to green transportation management of transport companies of Bangkok and its vicinities. Samples group that was used in the study includes executives, managers, supervisors, and logistics personnel of 200 companies in Bangkok and its vicinities. The tool used for data collection was a 5- rating scale questionnaire. The general data of the sample group was analyzed using statistical values including percentage, mean, standard deviation, and factors analysis with a ready-made software for statistical data analysis.
The study found that, in terms of obstacles to managing green transportation, the most influential factor was fuel, followed by traffic conditions. The component analysis of the factors hindering green transportation management in Bangkok and its vicinities revealed eight components. The most significant component was organizational awareness and readiness, followed by the impact of goods transportation, the technology used in goods transportation, fuel services, traffic problems, collaboration with partners and service stations, policies, and the readiness of the management, respectively.

References

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2546). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. พิมพ์ครั้งที่ 6. โรงพิมพ์ บริษัท ธรรมสาร จำกัด.

ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2541). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อวิธีวิจัย. พิมพ์ครั้งที่7. โรงพิมพ์ เทพนิมิตการพิมพ์.

ทวินันท์ สิมะจารึก และคณะ. (2552). การลดค่าใช้จ่ายในการขนส่ง กรณีศึกษาโรงงานเคมีภัณฑ์. ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการและการจัดการ คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2543). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 8 (ฉบับปรับปรุงใหม่ล่าสุด). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศิริชัย กาญจนวาสี, (2550). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม. พิมพ์ครั้งที่ 6. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Cosimato, S., & Troisi, O. (2015). Green supply chain management practices and tools for logistics competitiveness and sustainability: The DHL case study. The TQM Journal, 27(2), 256-276.

Cronbach, I. J. (1970). Essentials of Psychological testing. (3rd ed). University of Chicago Press.

George, D., & Mallery P., (2003). SPSS for Windows step by step: A simple guide and reference. (4th ed.). Allyn & Baco.

Ivascua, L., Mocana, M., Draghicia, A., Turia, A., & Rusa, S., (2015). Modeling the green supply chain in the context of sustainable development. Procedia Economics and Finance, 26, 702-708.

Kumar, A. (2015). Green Logistics for sustainable development: an analytical review. IOSRD International Journal of Business, 1(1), 7- 13.

Perotti, S., Zorzini, M., Cagno, E., & Micheli, G, J.L. (2012). Green supply chain practices and company performance: the case of PLs in Italy. International Journal of Physical Distribution & Logistics Management, 42(7), 640-672.

Rao, P. (2007). Greening of the supply chain: an empirical study for SMES in the Philippine context. Journal of Asia Business Studies, 1(2), 55-56.

Tippayawonga, K. Y., Tiwaratreewitb, T., & Sopadanga, A. (2015). Positive influence of green supply chain operations on Thai electronic firms’ financial performance. Procedia Engineering, 118, 683–690.